บทที่ 6 ตามมาอ่อย

ด้านปากรณ์ที่เดินตามหาผู้หญิงที่ชื่อไวน์อยู่นานก็เห็นเธอกำลังยืนคุยกับพวกเพื่อนๆอยู่ จึงเดินลงไปหา พร้อมกับสายตาของคนในคณะนี้ที่มองมาด้วยสายตาสงสัย จนเขาต้องรีบเข้าไปหาผู้หญิงคนนั้นทันที

“ไวน์ ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ” ปากรณ์พูดไปจนทุกคนหันไปมองเขา โดยเฉพาะนรินดาที่อึ้งแบบพูดไม่ออก เพราะเขาเล่นตามเธอมาถึงนี่เพราะอะไรกัน แถมยังเรียกชื่อเล่นของเธออีก โอ้มายก็อต นี่ฉันสวยถึงขนาดผู้ชายตามมาเลยเหรอ นรินดาคิดในใจไปแบบเข้าข้างตัวเอง

เบญจาก็หันไปมองเสียงที่เรียกชื่อของคู่อริของเธอ ก่อนจะตาโตอย่างตกใจที่เธอเห็นพี่ปาร์ค รุ่นพี่ที่เคยเรียนโรงเรียนเดียวกับเธอมาที่นี่ เขายังหล่อ และก็ยังดูดีเสมอเลย ให้ตายสิ เขาไปรู้จักกับอีภูธรนี่ได้ยังไงนะ คนละชั้นกันชัดๆ

“ยัยเบียร์ พี่ปาร์คนิ” เคธี่เอามือดึงแขนเพื่อนสาวแบบตื่นเต้นและเขินอาย เพราะปากรณ์คือหนุ่มสุดฮอตของโรงเรียนตั้งแต่ที่เธอจำความได้ แถมเขายังไม่เคยมีแฟนมาก่อน จึงทำให้เขากลายเป็นความท้าทายของสาวๆที่ลงทุนจีบเขากันทุกวิธี ยิ่งเขาสอบติดเป็นหมอ มันก็ยิ่งทำให้เขาดูดี น่าจับเป็นพ่อของลูกเข้าไปอีก

“เออ ฉันเห็นแล้ว” เบญจาพูดไปแบบอารมณ์เสีย เพราะเธออุตส่าห์เป็นแฟนกับธีรภัทรเพราะเขาดีที่สุดแล้ว

แต่พอปากรณ์โผล่มาเหมือนเป็นอะไรกับอีชะนีภูธรนี่ มันก็ทำให้เธอรู้สึกโมโห ที่ยัยนี่มันกำลังจะได้ผู้ชายที่เหนือกว่าเธอ เพราะปากรณ์เป็นถึงนักศึกษาแพทย์ที่อยู่ปีสามแล้วตอนนี้ เพราะเขาแก่กว่าพวกเธอสามปี

“ยัยไวน์แกไปรู้จักผู้หล่อๆแบบนั้นได้ไงอ่ะ” นารากระซิบถามเพื่อนสาวออกไปแล้วมองดูชายตรงหน้าที่ออร่าความหล่อมันเปล่งรัศมีออกมา

“ไว้คุยกันนะแก อ่อ คุณตามฉันมานี่” นรินดาพูดบอกเพื่อนสาวไป ก็หันไปพูดกับผู้ชายตรงหน้า แล้วเธอก็เดินนำเข้าออกมาจากคณะ ก่อนที่ทุกคนจะมองกันไปมากกว่านี้ เพราะตั้งแต่เขามาหยุดพูดกับเธอ ทุกคนก็มองเขาและก็ซุบซิบกันจนเธอกลัวว่าเธอจกลายเป็นข่าวเม้าท์ต่อไปน่ะสิ

เบญจาและเคธี่ก็ตามออกมาดูอย่างอดไม่ได้ เพราะต้องการรู้ความจริงว่านรินดาเป็นอะไรกับปากรณ์กันแน่ เพราะไม่อย่างนั้นพวกเธอคงจะอยู่ไม่สุขแน่ๆ ที่คนอย่างนรินดาจะได้ผู้ชายที่ดีกว่า

“คุณมีอะไรกับฉันคะ ทำไมถึงตามฉันมาที่คณะด้วย โรคจิตรึเปล่าอ่ะคุณ” นรินดาถามไปแบบกวนๆก็มองหน้าหนุ่มตรงหน้าแล้วทำหน้าสงสัย

“นี่คุณ ผมไม่ใช่โรคจิต ผมแค่จะเอานี่มาคืนให้คุณ ผมไม่ชอบรับของของใครฟรีๆ โรคจิตอะไรจะหล่อขนาดนี้เล่า” ปากรณ์พูดไปก็เอาขนมยื่นให้กับหญิงสาวไป เขาล่ะยอมใจเลยที่หล่อนคิดว่าเขาคือโรคจิตน่ะ

“อุ๊ปส์ มั่นหน้าไปอีก แต่ก็เอาเถอะมันก็เป็นความจริงนี่เนอะ ว่าคุณน่ะหล่อ” นรินดาพูดไปก็ยื่นหน้าไปใกล้ๆเขาแบบกวนๆ แล้วเธอก็ยอมรับเลยว่าเขาหล่อจริง ก่อนจะยิ้มให้เขาไปแบบเขินๆ จนปากรณ์มองแล้วอึ้งไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะกล้าพูดกับเขาแบบนี้

“คุณนี่มัน เฮ้อ รับคืนไปซะ ผมจะได้กลับ แค่นี้คนก็มองเยอะแล้ว” ปากรณ์พูดบอกไปก็พยายามยื่นเอาถุงขนมไปให้กับเธอ เพราะตั้งแต่เดินตามกันออกมา ก็มีคนตามมาแอบดูกันเป็นแถว ไม่เข้าใจเหมือนกันว่ามันมีอะไรให้อยากรู้นักหนา

“ก็บอกแล้วไงว่าฉันให้คุณ แบ่งๆกัน ถ้าคุณไม่สะดวกใจก็เอาตังมาก็ได้ สองร้อยบาท” นรินดาพูกไปก็เอามือไปดันมือของเขาให้เอาของกลับไป เพราะเธอตั้งใจจะเอาให้เป็นการอ่อย เอ้ย เป็นน้ำใจก็แค่นั้น

“ แค่มือก็ยังนุ่มเลยนะคุณเนี่ย” นรินดาแซวไปเมื่อได้สัมผัสมือของเขา ผู้ชายอะไรยิ่งพูดยิ่งน่าขำ ยิ่งเย็นชายิ่งน่ารัก

“คุณมันผู้หญิงโรคจิต ผมไม่ได้พกเงินสด เอาของคืนไปก็จบเรื่อง” ปากรณ์พูดบอกไปแบบตรงๆ เพราะเขาลงรถมาก็ไม่ได้พกเงินติดตัวมาด้วย เขาคงไม่ได้มีเงินมาจ่ายเธอ

“ก็ฉันอยากให้คุณอ่ะ เอาไปเถอะ ไว้ถ้าครั้งหน้าบังเอิญเจอกันคุณก็ค่อยซื้อมาคืนฉัน เห้ย รุ่นพี่เรียกรวมตัวแล้วไปนะคุณ” นรัฝินดาพูดบอกไปก่อนที่จะได้ยินเสียงรุ่นพี่เรียกรวมตัว เธอก็บอกลาเขาแล้วรีบวิ่งออกไปทันที

“อ่าวเห้ย แล้วผมจะตามคุณมานี่เพื่ออะไรเนี่ย” ปากรณ์พูดไปก็ส่ายหน้าไปมา ก่อนจะถอนหายใจอย่างแรง แล้วมองร่างบางที่รีบวิ่งกลับเข้าไปในคณะของเธอแล้ว แล้วเขาก็คงตามเธอไปอีกไม่ได้ ถ้าเธอกำลังรับน้องอยู่ เขาจึงถือถุงขนมกลับไปดังเดิม ก่อนจะแอบยิ้มออกมากับความก๋ากลั่นของเด็กสาวคนนี้ ที่มันดูธรรมชาติไม่ได้แต่งเติมเหมือนสาวๆที่แคยเจอ

หลังจากที่ทุกคนเห็นมีหนุ่มหล่อมาหานรินดา ทุกคนก็พากันเม้าท์ไปว่าเธอนน่ะมีแฟนมาหาถึงคณะแถมยังหล่อมากๆด้วย เธอจึงขอประกาศพูดหลังจากที่รับน้องช่วงเย็นเสร็จทันที ว่าผู้ชายที่มาหาเธอไม่ใช่แฟน เป็นคนส่งขนมให้เท่านั้น คนที่ไม่รู้จักปากรณ์มาก่อนก็เชื่อและคิดว่าคนส่งขนมปังสมัยนี้หล่อมาก ต่างจากพวกเบญจาที่รู้ว่าตัวจริงของปากรณ์คือใครก็ไม่เชื่อ เพราะหล่อรวยแบบนั้นจะมารู้จักหรือคบกับผู้หญิงอย่างนรินดา มันเป็นไปไม่ได้ เรื่องนี้มันต้องมีอะไรแน่ๆ

“นี่แกไปรู้จักกับพี่ปาร์คเขาได้ไงวะไวน์ แกรู้ไหมว่านั่นน่ะเสือยิ้มยากเลยนะโว๊ย ฉันเคยเรียนโรงเรียนเดียวกับเขา ยังไม่เคยเห็นเขายุ่งกับสาวที่ไหนเลย ทำไมวันนี้เขามาหาแกได้วะ” โดนัทรัวถามเป็นชุดๆ เพราะเขาไม่เชื่อที่เพื่อนสาวพูด ลูกไฮโซอย่างปากรณ์เนี่ยนะจะเป็นคนส่งขนมปัง บ้าไปแล้ว

“ก็ไม่มีอะไร ฉันแค่เห็นว่าเขาหล่อดีก็เลยแบ่งขนมที่ซื้อมาให้เขาไปก็แค่นั้น ส่วนเขาไม่อยากรับของใครฟรีๆเลยตามมาเอาคืน ก็แค่นั้นไม่มีอะไร” นรินดาบอกไปตามความจริง จนเพื่อนๆมองหน้ากันแบบอึ้งๆ

“ฉันจะบ้าตาย นี่เพื่อนฉันมันกล้าอ่อยผู้ชายเบอร์นี้เลยเหรอเนี่ย” สายหมอกพูดไปแล้วมองหน้าเพื่อนสาวแบบไม่อยากเชื่อ

“อ่าว ก็นานๆฉันจะเจอสเปคฉันนิ ฉันก็เลยอ่อยไปแบบไม่มีกั๊กเลย เผื่อจะฟลุ๊คได้มาเป็นแฟนไงเล่า แต่อย่างว่าแหละเขาจะมาสนใจอะไรฉัน ดีไม่ดีเขามีแฟนอยู่แล้วละมั้ง ” นรินดาพูดไปก็ยิ้มเคลิ้มแบบเพ้อฝันถึงหนุ่มหล่อคนนั้น

“ไม่มีหรอก แล้วก็ไม่เคยมีด้วย ฉันคอนเฟริ์มได้เลย ไอ้พี่ปาร์ดมันไม่ค่อยสนใจสาวๆเท่าไหร่ แต่พอเห็นเขาตามแกมาวันนี้แล้ว ฉันว่าฉันคงต้องคิดใหม่แล้วล่ะว่ะ ” โดนัทพูดไปก็ยิ้ม แล้วเริ่มคิดในใจว่า ถ้านรินดาเปลี่ยนจากชอบธีรรภัทรมาชอบปากรณ์ได้ มันก็คงดีใช่น้อย

“เฮ้อ เขาไม่สนใจฉันหรอก หรือต่อให้เขาสนใจ เขาก็ต้องอกหักแล้วล่ะ เพราะคนสวยอย่างฉันมีผู้ชายในดวงใจแล้วย่ะ” นรินดาพูดบอกไปก้ทหน้าแบบเสียดาย เพราะคนหนึ่งก้เคยช่วยชีวิต อีกคนหนึ่งก็สเปคของเธอ

“จ้ะๆ ฉันล่ะยอมแกเลยไวน์ เฮ้อ” นาราพูดไปก็มองหน้าเพื่อนสาวแล้วส่ายหน้าไปมา เพราะไม่คิดว่าเพื่อนสาวจะใจกล้าบ้าบิ่นทำเรื่องแบบนี้ไปได้ แม่ง โคตรฮ่าเลย

“เรื่องฉันมันไม่มีอะไรหรอก ฉันว่าพวกเราไปกินชาบูกันดีกว่านะ วันนี้ร่างกายต้องกายไขมันมาก วันนี้ไวน์คนสวยเลี้ยงเอง ป่ะ ไปกันเถอะ” นรินดาพูดบอกไปเพื่อเปลี่ยนเรื่องคุย เพราะขืนคุยไปนานกว่านี้เพื่อนๆเธอคงได้ถามไม่จบไม่สิ้น โดยเฉพาะโดนัทที่ดูจะเชียร์ไอ้หล่อของเธอซะเหลือเกิน

ผ่านไปสองวัน

ก็เป็นวันที่รับน้องใหญ่เสร็จสิ้น หลังจากที่รับน้องกันมานานเกือบเดือน รุ่นพี่ทุกคนก็ทำตัวใจดีมากกว่าเดิม จึงทำให้น้องๆไม่เกรงเวลาที่เจอหน้าหรือพูดคุยทักทายกัน ยิ่งกลุ่มแก้งค์ของนรินดาก็ยิ่งสนิทกันมากขึ้นไปอีก

“ยัยไวน์ แกไม่สมัครแข่งดาวคณะจริงอ่ะ นี่ไอ้โดนัทมันอุตส่าห์ลงประกวดเดือนเพื่อแก้งค์เราเลยนะ แกจะไม่ประกวดจริงอ่ะ” นาราเอ่ยถามเพื่อนสาวออกไป เพราะมีรุ่นพี่หลายคนมาถาม แต่นรินดาก็ปฎิเสธไปหมด

“ฉันไม่อยากแข่งอ่ะแก ขี้เกียจต้องมานั่งดูแลตัวเอง อีกอย่างฉันก็ไม่อยากไปแข่งกับยัยเบียร์อะไรนั่นด้วย ยัยนั่นอยากเป็นก็ให้มันเป็นไปเถอะ พวกแกไม่ต้องมาเชียร์แล้ว เพราะฉันไม่มีทางลงประกวด” นรินดาพูดบอกไปเพราะไม่อยากจะมีปัญหา

“เออๆ ไม่ลงก็ไม่ลง งั้นฉันลงเองก็ได้วะ อ่าวพี่ธาม หวัดดีพี่ มาทำไมเนี่ย” โดนัทพูดไปแบบงอนๆ ก่อนจะเอ่ยทักรุ่นพี่ที่เดินเข้ามาด้วยสายตากวนๆ ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าธีรภัทรมาหานรินดา

“จะมาคุยกับไวน์น่ะ รับน้องเสร็จแล้วไม่เลี้ยงสายรหัสได้ยังไงกันล่ะจริงไหม พี่ก็เลยแวะเอาที่อยู่ร้านมาให้น่ะงานมีอาทิตย์หน้า แล้วนี่ขนมจากพี่รหัสสุดหล่อครับผม อ่อ พวกน้องๆไปด้วยนะจะได้สนุกกัน ฟรีทั้งงานสำหรับเพื่อนน้องรหัสของพี่ ฮ่าๆ ไวน์จะพาแฟนที่มาวันนั้นไปด้วยก็ได้นะ พี่ไม่ว่า” ธีรภัทรบอกรุ่นน้องไปอย่างเอ็นดู พร้อมกับส่งที่อยู่ร้านที่เขาจะเลี้ยงสายรหัสให้กับนรินดาไป แล้วอยากจะถามเธอเรื่องที่เขาลือกันว่าเธอมีแฟนหล่อนั้นเป็นจริงหรือไหม แต่เขาก็แอบถามไปแบบเนียนๆแล้ว