บทที่ 111 แค่จูบ

“ปะ ปล่อยค่ะ” วีรินทร์พูดเสียงสั่นและรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยแต่เขาไม่ปล่อยมือ

“ผมขอจูบน่านได้มั้ยครับ” นวพรรษพูดแล้วก็ยกร่างเล็กบอบบางอวบอิ่มขึ้นให้นั่งคร่อมตักหันหน้าชนกันจนวีรินทร์ไม่ทันตั้งตัว

“อุ้ยย มะ ไม่ อื้ออ..”

ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้แม่ของลูกปฏิเสธยกมือขึ้นทาบแก้มอิ่มทั้งสองข้างจุมพิตหน้...