บทที่ 121 แต่ทนไม่ได้

“หืมม,น่านของผมหวานมากครับ” ร่างสูงปลดเรียวขาลงจากไหล่แล้วทิ้งตัวโอกอดร่างเล็กไว้จนตัวสั่นสะท้านด้วยความปรารถนาที่เขาอดกลั้นไว้รอเวลาที่สุกงอมเขาจะได้กลืนกินแม่ของลูกทั้งตัว

“คุณจุล..” วีรินทร์เรียกพ่อของลูกเสียงแหบพร่าหญิงสาวกอดร่างใหญ่ที่เกร็งตัวสั่นสะท้านและรู้ว่าเขาต้องการเธอและเขาไม่คิดจะห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ