บทที่ 91 หน้าที่ของแม่

“มาหาพ่อจุลนะครับน้องน้ำปิง” นวพรรษก็อุ้มลูกสาวคนเล็กขึ้นมาพาดไหล่ตบหลังเบาๆซึ่งเขาทำได้ดีและอุ้มลูกคล่องต่างจากตอนแรกเกิดที่ไม่กล้าอุ้มกลัวทำลูกหลุดมือเพราะตัวเล็กกระจิ้ดริด

“เดี๋ยวนี้อุ้มลูกคล่องเชียวนะ” เมทิรามองเพื่อนตอนนี้เธอยังไม่กล้าอุ้มหลานสาวเลยแต่ก็อยากอุ้มหลาน

“ไว้เธอมีลูกเมื่อไหร่ก...