บทที่ 15 ง้อเมีย
08:00 AM
ตอนเช้าที่เธอตื่นขึ้นมาหมอตุลย์ก็ออกไปแล้ว บนโต๊ะอาหารมีอาหารเช้าสไตล์อเมริกันวางอยู่ พร้อมกระดาษโน้ตใบเล็ก
“ตอนเย็นเดี๋ยวจะรับไอ้ส้มมาด้วย”
เธออ่านแล้วทำหน้าบึ้ง “เชอะ”
สรุปเย็นวันนั้นหมอตุลย์หอบกระเป๋าเดินทางของตัวเองมาหนึ่งใบ ของไอ้ส้มอีกหนึ่งใบ เมื่อเธอเปิดประตูให้ก็ต้องตกใจ แต่ก็รีบไปแย่งไอ้ส้มมาจากอกเขา
“คิดถึงจังเลย แม่ขอโทษนะ เกือบได้แม่ใหม่แล้วไอ้ส้มเอ๊ย” เธอบอกไอ้ส้มเบาๆ แต่เขาแอบได้ยินหันไปขมวดคิ้วใส่แม่ลูก เพียงใจแกล้งทำเป็นไม่เห็น
“เอากระเป๋ามาทำไมเยอะแยะคะ” เธอถามเมื่อเห็นกระเป๋าเดินทางสองใบ
“ของไอ้ส้ม” เขาตอบแค่นั้นแล้วเดินเอาถุงกับข้าวไปวางที่โต๊ะอาหาร
เพียงใจรีบเปิดกระเป๋าเดินทางออก
“หมอหยิบผิดมาหรือเปล่าคะ ไหนบอกของไอ้ส้ม” เธอใช้สองนิ้วคีบเสื้อเชิ้ตของเขาขึ้นมาแล้วร้องถาม
“อ๋อ สงสัยอีกใบนึง” เขาตอบโดยไม่สนใจเธอ เธอเลยเปิดกระเป๋าอีกใบเจออาหารแมว ที่นอน และของใช้ส่วนตัวไอ้ส้มอีกหลายอย่าง
“มากินข้าวได้แล้ว” เสียงหมอตุลย์ร้องเรียกเมื่อเห็นเธอยังวุ่นวายเอาของออกจากกระเป๋าไอ้ส้ม
“หมอทำไมไม่กลับไปบ้านตัวเองคะ” เธอถามหน้าตาเฉย
“ที่นี่สะดวกใกล้โรงพยาบาลกว่าอีก เมียอยู่ที่ไหนผมก็ต้องอยู่ที่นั่น” เขาก็ตอบหน้าตาเฉยเช่นกัน
เธอกินข้าวต่อไม่พูดไม่จา แต่ก็แอบลอบมองอีกคนที่นั่งตรงข้าม
“กินข้าว ไม่งั้นจะได้กินอย่างอื่นแทน” เขาส่งเสียงเตือนเมื่อรู้ว่าเธอแอบมอง เธอเลยทำท่าย่นอยู่จมูกใส่จานข้าว
เมื่อทานข้าวเสร็จ หมอตุลย์ก็เก็บเสื้อผ้าของตัวเองเข้าไปแขวนที่ตู้เสื้อผ้าในห้องเธอ
เธอรีบวิ่งตามเข้าไป แต่ก็พูดอะไรไม่ได้ ถ้าไม่ให้เขาแขวนในนี้ก็ดูจะใจดำเกินไปมั้ง เพราะข้างนอกก็ไม่มีตู้เสื้อผ้า
พอเขาแขวนเสื้อผ้าเสร็จก็หอบผ้าห่มกับหมอนออกไปข้างนอกเตรียมไปนอนที่โซฟา เขาเปิดทีวีดู พร้อมเดินไปหยิบกระป๋องเบียร์มานั่งที่โซฟา เพียงใจออกไปดูทีวีที่ด้านนอก
“เบื่อไหม” เสียงหมอตุลย์เอ่ยถาม เพียงใจหันไปมองเขา
“เอ่อ หมายถึงวันนี้ทำอะไรบ้าง พรุ่งนี้ผมจะเอาเอกสารของผับมาให้ จะได้ไม่เหงา” เขาอธิบาย
“ไม่ได้ทำอะไร” เธอตอบเขาแต่ตายังสนใจแต่ทีวีประหนึ่งรายการที่เธอดูน่าสนใจยิ่ง ทั้งที่ดูแทบจะไม่รู้เรื่อง เธอไม่ตอบรับเรื่องเอกสารแล้วก็ไม่ปฏิเสธ
พอดูหนังไปได้สักพัก เธอก็เรียกไอ้ส้มเข้าไปนอน เขาเหล่มองเธอด้วยสายตา “ชิ”
เช้าวันรุ่งขึ้นเธอตื่นแต่เช้าเพื่อจะมาเตรียมอาหารเช้า เปิดตู้เสื้อผ้าหยิบผ้าขนหนูก็ไปสะดุดตากับชุดทำงานของเขาถึงจะรีดมาแล้ว แต่เมื่อถูกจับพับลงในกระเป๋าก็เลยเกิดรอยยับ เธอเลยเอาชุดของเขาออกมารีดแล้วแขวนไว้ให้ที่หน้าประตูตู้เสื้อผ้า ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำ
ด้านหมอตุลย์ที่ตื่นมาพร้อมกับอาการปวดเมื่อยตามตัว เนื่องจากนอนไม่สบายเหมือนเตียงนอน เขาเปิดประตูห้องเธอเข้าไปเพื่อจะหยิบเสื้อผ้า เห็นชุดทำงานถูกรีดแขวนไว้อย่างดีที่หน้าประตูเขายืนมองอมยิ้มอยู่นาน สงสัยเธอจะตื่นเข้าห้องน้ำแล้ว เขากำลังจะออกจากห้อง พอดีกับที่เธอเดินออกมาจากประตูห้องน้ำ ตัวของเธอมีเพียงผ้าเช็ดตัวพันอยู่ ยังหลงเหลือร่องรอยของน้ำเกาะพราวบนผิวเนียน ผมที่รวบขึ้นสูงยังมีละอองน้ำเปียกอยู่ คอขาวๆ นั่น ขาเรียวที่โผล่พ้นผ้าเช็ดตัวออกมาอีก เขาต้องแอบลอบกลืนน้ำลาย
“อุ๊ย! ชุดอยู่นั่นค่ะ” เธอตกใจ แต่ก็ชี้ไปที่ชุดของเขาแกล้งไม่สนใจสายตาที่จ้องมอง
เขาดึงแขนเธอจนเธอเซเข้าไปในอ้อมกอด ก้มลงมาฉกจูบจากเธออย่างรวดเร็ว เธอร้องประท้วงผลักอกเขาออก
“ดิ้นมากๆ ผ้าขนหนูหลุดไม่รู้ด้วย” เธอเลยหยุดดิ้น เอามือดันอกเขาให้ถอยห่าง
“ไม่ต้องมายุ่งกับเพียงเลย ไปหาสาวสวยๆ เซ็กซี่ปากแดงๆ ของหมอนู่น” เธอเริ่มโวยวายใส่เขา
“เอ้าก็เมียอยู่นี่ จะให้ไปไหน”
“มีเมียยังไง เอาสาวปากแดงไปนั่งบนตัก แถมยังเป็นที่ทำงาน” เธอพรั่งพรูออกมาราวกับว่าถ้าเก็บมันไว้อีกเพียงเล็กน้อย จะต้องอกแตกตาย หมอตุลย์ยิ้มรวบคนน้ำตานองหน้าเข้ามาสวมกอด
“ผมรอให้เพียง พร้อมที่จะรับฟัง มันไม่มีอะไร แล้วหมอดาเขาก็เป็นแฟนกับหมอศักดิ์”
“คนรับฟังข้อมูลใหม่ ตาโต” แววตาเริ่มสับสน
“แล้วทำไมไปนั่งแบบนั้น”
“หมอดาเขาจะหงายหลัง ผมช่วยคว้ามือเขาแล้วเขาก็เลยเซมานั่งตักผม ซวยชะมัดนี่ล่ะมั้งที่เขาเรียกจังหวะนรก”
“แล้วทำไมเพิ่งบอก”
“ก็รอให้คุณใจเย็นก่อนพร้อมที่จะรับฟังผม ถ้าผมอธิบายตอนนั้น เวลานี้คิดว่าจะอยู่ให้กอดแบบนี้หรือไง”
คนฟังสะอื้นน้ำตาริน เธอเสียใจ เธอกลัวว่าหมอตุลย์จะมีใครใหม่ แต่เธอก็ไม่เชื่อ เพราะตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันมาเขาไม่เคยนอกลู่นอกทางจริงๆ แหละ ขนาดสองวันนี้ยังคอยตามมาเฝ้าเธอ แม้เธอจะยังโกรธอยู่
หมอตุลย์รวบเธอเข้าไปจูบ จูบที่บรรจงโหยหา เพียงใจเผลอรับจูบตอบสนองอย่างเย้ายวน
“ยังโกรธอยู่” เพียงเอามือยันอกเขาออก เมื่อรู้สึกตัวขึ้นมาได้ว่ายังไม่หายโกรธ แต่ตุลย์กลับเอี้ยวมือไปดึงผ้าขนหนูจนหลุด เธอปล่อยมือจากอกเขาทันทีรีบคว้าผ้าขนหนูของตัวเอง แต่ตุลย์ไวกว่าเขาดึงผ้าขนหนูจนหลุดร่วง แล้วดึงร่างบางให้เอนลงที่นอน ซ้อนทับตามลงไป เมื่อเห็นเธอยังดื้อดึงเขาก็ตรึงแขนกดไว้แนบที่นอน
“ปล่อยเลยนะ” เธอยังพยายามประท้วง
“คิดถึงจะแย่แล้วนะ” หมอตุลย์ยังทำเสียงออดอ้อน พร้อมประกบจูบลงไป
“ยาคุม ยังไม่ได้ฉีดเลยนะ” เธอรีบละล่ำละลักเอ่ยบอก
“ไม่ต้องฉีดแล้วปล่อยเลย หมอจะฉีดอย่างอื่นให้แทน ยาแก้งอน” คนจะถูกฉีดยายังดิ้นขลุกขลัก
“ไม่เอา..” เธอพูดยังไม่ทันจบประโยคเขาก็ประกบปากลงมา ทำให้เธอประท้วงต่อไม่ได้ แต่พอเขาย้ายไปประกบสองเต้าสล้างของเธอ เสียงประท้วงก็กลายเป็นเสียงครางในลำคอแทน เธอบิดขาพยายามปกปิดเขาเลยคุกเข่าเข้ากลางหว่างขา จับยกเรียวขาคู่สวยไว้ที่ข้อศอก พอเขาดันตัวตนเข้าไปเธอถึงกับหน้าเหยเก
“โอ้ว หมอคะ เดี๋ยวท้อง” เธอยังพยายามเอามือดันหน้าท้องเป็นลอน ตุลย์จึงดึงรั้งเธอขึ้นมา กลายเป็นว่าเธอนั่งไปบนตักเขาทั้งที่ส่วนกลางกายยังเชื่อมกันอยู่
“ก็จะทำให้ท้องไง” เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบากระซิบข้างริมฝีปากอิ่ม ใกล้กันขนาดนี้ในท่านั่งที่แสนจะรัญจวน เขาขยับจังหวะเร็วขึ้นจนร่างบางต้องกอดคอเขาไว้ เขายิ่งจ้องหน้าเธอใกล้ๆ แบบนี้ เธอก็เกิดอาการเขินอาย ปากแห้งขึ้นมาจนต้องแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากเพื่อบรรเทา แต่หารู้ไม่ ไอ้ท่าที่เธอเลียปากนั่น ทำเขาสยิวปวดหนึบ จนต้องกระแทกจังหวะหนักหน่วงขึ้น เธอสะเทือนขึ้นลงตามแรงกระแทกอันแสนหนักหน่วงนั้น จิกเล็บหนักๆ ลงที่หลังเขาลากเป็นทางจนรอยแดงมีเลือดซึมออกมา
“หมอ…เพียงเสียว...อ๊า…ไม่ไหวแล้วค่ะ” เขาเลยช่วยเร่งส่งจังหวะให้ถึงฝั่งฝัน และหนักขึ้นเมื่อเขากำลังจะตามเธอไป
“อ๊า เมียจ๋า....”
เธอส่งมือฟาดที่บ่าเขาทั้งที่ตัวเองก็ยังฟุบหน้าลงที่บ่าอีกข้าง ตุลย์ยังปล่อยเธออยู่ในท่านั้น เธอทำท่าจะขยับออกแต่เขารั้งไว้
“ตุลย์น้อยมันยังไม่หายคิดถึงเลย”
“ปล่อยเลย เดี๋ยวไปทำงานสาย”
“เขาว่าโกรธบ่อยๆ ลูกจะดกสงสัยจะจริง” หมอตุลย์พูดจบ ก็ได้ฝ่ามือไปอีกที
“โอ๊ย.!!!”
เพียงใจได้ยินเสียงหมอตุลย์ในห้องน้ำก็ตกใจรีบเดินเข้าไปดู เขากำลังฟอกสบู่ด้านหลังอย่างทุลักทุเล คงแสบแผลที่เธอข่วนเอาไว้ เธอหัวเราะชอบใจ
“เป็นอะไรคะ” เธอแกล้งถามเขาเสียงหวาน
“เมียข่วน เมียบอกเสียว” เขาเลยแกล้งเธอคืนบ้าง
“หมอบ้า” เธอปิดประตูใส่ แล้วเลยรีบเอาหน้าแดงๆ ของตัวเองออกมาให้พ้นสายตาเจ้าเล่ห์ของคนที่กำลังอาบน้ำอยู่
หมอตุลย์ไปทำงานด้วยความรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก
เมียงอนนี่น่ากลัวจริง
หมอสูติอย่างเขาคงถึงเว
ลาต้องเตรียมวางแผนการเป็นคุณแม่ให้ว่าที่ภรรยาเสียแล้ว.....
