บทที่ 3 จะกินยาหรือจะฉีดยา
ห้องรับยา...
“คุณเพียงใจ เชิญรับยาที่ช่องสองค่ะ”
เสียงประกาศให้เพียงใจไปรับยา เธอยังคงสงสัยว่าไอ้หมอนั่นให้ยาอะไร ไม่เห็นบอกอะไรเลย ยาป้องกันโรคติดต่อหรือ ขาเรียวในชุดเดรสทรงพอดีตัวสั้นเหนือเข่าเพียงเล็กน้อย มีเสื้อคลุมแขนยาวผ้าฝ้ายสีน้ำตาลสวมทับ เดินไปที่ช่องสองเพื่อรับยา ข้อสงสัยเรื่องยาเมื่อสักครู่ ได้รับการตอบคำถามของตัวเอง
ยาคุมฉุกเฉินชนิดสองเม็ด พร้อมพยาบาลเสียงหวานอธิบายยืดยาว จนเธอหน้าชาไปถึงใบหู เกินกว่าที่หูของเธอจะสามารถรับรู้ได้เลยว่าเสียงหวานๆ เจื้อยแจ้วสาธยายวิธีกินอย่างไรบ้าง
‘ไอ้หมอบ้า’
คงเป็นเพราะที่เธอไปตอบเขามั้งว่าไม่ได้คุมกำเนิดก็ตอนนั้นเธอไม่รู้นี่ว่าหมอนั่น จะคือคนที่เธอไปกระชากเขามาจูบ แถมขอให้เขา
‘อยู่กับฉันนะคะ’
เขาเลยสนองให้เธอด้วยการอยู่ด้วยทั้งคืน จะว่าไปจะโทษเขาก็ไม่ได้นัก ในเมื่อเธอเป็นคนไปยั่วเขาก่อน เพราะไอ้นทีไอ้บ้านั่นทีเดียว เธอพอจะปะติดปะต่อเรื่องได้อยู่บ้างแล้ว เพราะตอนที่เธอถูกจับขึ้นไปบนรถตู้นั้น อดีตแฟนหนุ่มของเธอแทบไม่ได้แสดงอาการกลัวหรือตกใจเลย แต่กลับมีเพียงแววตาสำนึกผิด นายนั่นต้องรู้เห็นเป็นใจแน่ แต่จะด้วยเรื่องอะไรเธอจะต้องถามหาความจริงให้ได้ แต่ว่าตั้งแต่เมื่อเช้าจนถึงตอนนี้ที่เธอเพียรพยายามโทรศัพท์ติดต่อหานที ก็จะเจอแต่เสียงผู้หญิง
‘ไม่สามารถติดต่อเลขหมายปลายทางได้ในขณะนี้’
แต่ตอนนี้เธอคงต้องเก็บความอับอายไว้ก่อน ผู้ชายคนนั้นเดินตรงมายังเธอ แต่เขาไม่ได้สวมเสื้อกาวน์แล้วหน้าตาภายนอกแมสก์ยามต้องแสงสว่างบ่งบอกชัดว่าเขาหล่อมาก เห็นเมื่อคืนมืดๆ ก็ว่าหล่อแล้วนะ แต่ตอนนี้บาดตาชะมัด ไหนจะมัดกล้ามแน่นนั่นอีก กล้ามท้องเป็นลอนสวย ที่เธอเผลอยกมือขึ้นลูบคลำ บางครั้งยังกดปลายเล็บจิกลงบนมัดกล้ามแน่นนั่นเพื่อบรรเทาความเสียวซ่านนั่นอีก ...
เมื่อเหตุการณ์เมื่อคืนหวนมาในความคิด หน้าเธอคงแดงระเรื่อขึ้นมา คนมาใหม่มาถึงก็ยกมือขึ้นอังศีรษะคนไข้
“มีไข้รึเปล่า” เห็นหน้าแดงๆ ด้วยความเป็นหมอเลยรีบตรวจอาการ
คนไข้หน้าแดง รีบเสตัวหลีกมือของหมอตุลย์
“เปล่าค่ะ” พูดเสร็จเธอก็เอาถุงยายัดใส่มือคืนเขา
“ฉันกินแล้ว”
“อ้าว เมื่อกี้บอกไม่ได้คุมกำเนิด” หมอหรี่ตามองผ่านแว่นใส พลางดึงมือคนตัวเล็กให้ตามเขาไป เพราะเหมือนจะเริ่มมีกลุ่มพยาบาลส่งสายตาสงสัยมองมาที่ตัวเขาแล้ว เพราะภาพลักษณ์ที่โรงพยาบาลของเขานั้นเรียกได้ว่าบ้างาน แถมยังไม่เคยควงสาวมาที่ทำงานเลยสักครั้ง แต่นอกเวลางาน เขาก็มีจับสาวๆ ตรวจภายในอยู่เป็นเนืองๆ
ร้านอาหารไทยบรรยากาศเงียบสงบ ถูกตกแต่งร้านอย่างสวยงาม แต่ละโต๊ะ เว้นระยะห่างพอสมควร เขาเลือกที่นี่พอที่จะได้คุยกับเธอได้โดยไม่ต้องเกรงกลัวโต๊ะข้างๆ จะได้ยิน
ผัดไทยกุ้งสดสองที่ เขาเลือกสั่งอาหารจานเดียว แต่ยังไม่วายเป็นห่วงคนหน้าหวานที่เหมือนจะลืมเอาปากมาด้วย
“แพ้กุ้งไหม กินผัดไทยได้ไหม” นั่นคือความอาทร ที่เขาเผื่อแผ่มายังเธอ ด้วยถ้าเขาสั่งอาหารที่ต้องทานร่วมกัน เธอคงจะอึดอัดดีพิลึก
“เห็นใบนัดยัง” เป็นเขาที่ต้องเอ่ยทำลายบรรยากาศความเงียบ หญิงสาวล้วงกระเป๋าหยิบใบนัดแพทย์ออกมาดูอีกรอบมีอะไรตกหล่นที่เธอต้องรู้รึเปล่า เมื่อเธอกวาดตามองใบนัด
“เรียกผมว่าตุลย์ ไม่ซิ ต้องเรียกพี่ตุลย์ผมแก่กว่าคุณตั้ง 6 ปี” เธอมองชื่อแพทย์ในใบนัด ‘นายแพทย์ตุลา เดชเรืองโรจน์กุล'
“กินยาไปเมื่อไหร่”
“ตอนเช้า ประมาณเก้าโมง”
“ต้องกินอีกเม็ดรู้ใช่ไหม” คนรู้พยักหน้ารับ
“เมื่อคืน...” คนพูดจงใจเว้นระยะห่างคำพูด จนเธอสบตามองเขาด้วยตาเขียวๆ
“เมื่อคืน พวกนั้นจะฉุดคุณไป..ขาย .. รู้หรือเปล่า” เมื่อคนพูดเรื่องเมื่อคืน ..ที่ไม่ใช่เรื่องอย่างว่า คนตาเขียวเลยเริ่มสนใจบทสนทนากล้าที่จะพูดกับเขามากขึ้น ไม่ใช่ถามคำตอบคำ
“แฟนฉัน เอ่อ.. คนที่เดินไปลานจอดรถกับฉันน่ะค่ะ เขาชวนฉันไปที่ผับเมื่อคืน ตอนแรกฉันจะไม่ไปแต่เขาบอกว่าเป็นรุ่นพี่ที่เกรงใจมาก ให้ฉันมาให้ได้ เพราะอาจจะกระทบเรื่องงานของเขา ฉันเลยไปแล้วเรื่องก็เลยเป็นแบบนั้น” ประโยคยาวครั้งแรกที่เธอด้วย คนรับฟังสะดุดหู ‘แฟนฉัน’ นึกไม่สบอารมณ์ แต่ตอนนี้เธอเป็น เมียฉันโว้ย
“น่าจะหนี้พนันบอล ไอ้ .. เอ่อนายโยธิน คนที่สูงๆ วัยกลางคนที่มีหนวด นั่งตรงข้ามกับคุณน่ะ เจ้าพ่อรายใหญ่ อดีตแฟนคุณคงโดนเล่นงาน เลยกะจะขายคุณ” คนพูดจงใจเน้น อดีตแฟน คนฟังมัวแต่โกรธ เผลอกำมือแน่น เลยไม่ทันได้เอะใจกับคำว่า อดีตแฟน
“คุณเห็นเหตุการณ์ตลอดเลยหรือคะถึงรู้ว่านั่งตรงไหน”
“แค่เห็น” คนแค่เห็นละคำว่าตลอดเอาไว้
“คุณจะทำอย่างไรต่อ” คนเห็นยังเป็นห่วงกลัวว่าเธอจะต้องเจอกับอะไรอีก
“ก็ต้องเลิกกับมันซิหมอ” คนเข้าใจง่ายแก้ปัญหาทันควัน
“ตอนนี้พวกมันคงจะเงียบๆ กันสักพัก คุณต้องย้ายที่อยู่เปลี่ยนงานด้วยก็ดี” คนเข้าใจง่าย เปลี่ยนเป็นคนไม่เข้าใจทันที
“ตอนนี้พวกนั้นโดนรวบไปอยู่ แต่ไม่รู้ว่ามันจะออกมาเมื่อไหร่ มันจะแค้นคุณรึเปล่านี่ซิ” คนพูดแฝงแววตาห่วงใยชัดเจน
“แล้วก็เรื่องท้อง ช่วงเวลามีความเสี่ยงมาก การคุมกำเนิดฉุกเฉิน ไม่ได้แปลว่าจะปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ อาทิตย์หน้าที่นัดคุณมา ผมจะตรวจการตั้งครรภ์อีกที ผมจะหาที่อยู่ให้คุณเอง คุณทำงานอะไร”
“เอ่อออ..ที่อยู่เดี๋ยวฉันจะย้ายเองค่ะ ไม่รบกวน” คนตอบ ตอบเพียงคำถามเดียว
“งานล่ะ”
“พนักงานออฟฟิศค่ะ”
“เดี๋ยวผมดูให้” ไม่รอให้คนถูกถามได้ปฏิเสธ
“คุณจะคบกับผมไหม”
เพียงใจสำลักน้ำที่กำลังดื่มไอโขลก
“เอ่อแค่วันไนต์ หมอไม่ต้องรู้สึกผิด ฉันไม่เป็นไร” เธอปฏิเสธพลางโบกไม้โบกมือวุ่นวาย
นี่เธอกล้าปฏิเสธผู้ชายสุดเพอร์เฟคอย่างเขา หมอตุลย์ขมวดคิ้วมุ่น
“ไม่ได้ แล้วก็อย่าคิดจะหนี อิ่มหรือยัง เดี๋ยวจะไปส่งที่คอนโด” คำปฏิเสธของเธอดูจะไม่เป็นผล
“หมอ สั่งเอาๆ ฉันไม่ใช่คนไข้นะ” คนโดนสั่งเริ่มแหว “แล้วหมอรู้ได้ไงว่าฉันอยู่คอนโด”
“ประวัติคนไข้” ไม่รอให้คนถามสงสัยนาน
“หมอ นั่นมันความลับทางการแพทย์รึเปล่าคะ” คนเสียงแหว ยังไม่ลดเสียงลง หมอตุลย์ใช้สายตาคมดุเป็นเชิงตำหนิ คนช่างแหวต้องหุบปากลงทันควัน
9 PM.
ซีรีส์เกาหลีบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ถูกรบกวนด้วยสัญญาณโทรศัพท์เข้า แสดงหมายเลขไม่คุ้นเคย
“ค่ะ” เสียงหวานรับโทรศัพท์เพียงสั้นๆ
“กินยาหรือยัง เพียงใจ” คนรับตกใจ ยาอะไร แล้วใครโทรมา
“ใครคะ” เสียงประหม่าถามกลับไป ได้ยินเสียงถอนหายใจกลับมา
“ยาคุมอ่ะ กินหรือยัง”
“อ้อ หมอ ตกใจหมด แล้วเอาเบอร์มาจากไหนคะ อ้อ ประวัติคนไข้” คนถึงบางสองอ้อ ถามเองตอบเอง จนคนปลายสายต้องถามย้ำ
“ยังค่ะ”
“ลงมาเปิดประตูให้ด้วยกำลังจะถึง แล้วยารีบกินซะ จะกินยา... หรือจะให้ฉีดยา” คนจะถูกจับฉีดยาตกใจ
“หมอมาทำไมคะ” คนถูกถาม ก็ถามกับตัวเองเหมือนกัน เขามาทำไม กว่าจะรู้สึกตัวก็มาจอดรถอยู่หน้าคอนโดของเธอแล้ว เขาเพิ่งมาส่งเธอเมื่อตอนบ่ายแค่ครั้งเดียว แต่หนทางที่มาทำไมมันช่างคุ้นเคย
“เธอลืมยา” เขาหาเหตุผลได้แล้ว เพราะถุงยาที่เธอยัดใส่มือเขาไง
“เอ่อ ฉันมียาแล้วค่ะ”
ทันทีที่เห็นหน้าเธอ หมอตุลย์รีบเอามืออังหน้าผากคนตัวเล็กทันที ด้วยเห็นเธอระบมร่างกายขนาดนั้น ก็เป็นห่วงว่าจะมีไข้
“ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ”
หมอตุลย์ส่งยาให้คนไข้พิเศษของเขา แถมในนั้นยังมียาพาราเซตามอลแถมมาด้วย
“หิวข้าว มีอะไรกินมั่งไหม” คนที่กินข้าวแล้วแต่ยังไม่กินยาอ้าปากหวอ งง กับคนหิวข้าว
“มีแต่บะหมี่ถ้วย หมอทานได้ไหมคะ” คนจะได้กินบะหมี่ ขมวดคิ้ว
“อืม ได้”
หลังอิ่มหนำสำราญกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสต้มยำกุ้ง หมอตุลย์ก็เดินสำรวจภายในห้อง ประตู หน้าต่าง ระเบียง และสายตาก็ยังกวาดมองในห้องเธออีกด้วย
ปลอดภัยใช้ได้ แต่ก็ยังน่ากลัวที่ว่าเพียงใจต้องอยู่คนเดียว เขาแน่ใจว่าเธอเคยอยู่คนเดียว เพราะในห้องเธอปราศจากร่องรอยของใช้ผู้ชาย ไม่ว่าจะเป็นแปรงสีฟันอันเดียว ข้าวของในห้องน้ำบ่งบอกตัวผู้อยู่ได้เป็นอย่างดี แถมเขายิ่งรู้มากกว่าใครๆ ว่าเธอยังไม่เคยมีใครล่วงเกิน
เมื่อเห็นเช่นนั้นหมอหนุ่มค่อยเบาใจ แต่เขาต้องรีบให้เธอย้ายออกจากที่นี่โดยเร็ว แล้วจะไปอยู่ไหนได้ล่ะ ถ้าไม่ใช่อยู่กับเขา รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นมุมปาก วันนี้เขาคงต้องกลับก่อนทั้งที่เป็นห่วง ตลอดทั้งบ่ายก็คอยแต่จะคิดเรื่องของเธอ คงต้องให้เวลาเธอสงบจิตใจซะหน่อย แต่เขาจะไม่ยอมปล่อยกวางน้อยของเขาไปแน่
แล้วคืนนี้จะนอนหลับไหมเนี่ย....ไอ้หมอเอ๊ย...
หากอีกด้าน แม่กวางน้อยของเขา ได้เข้าสู่ห้วงนิทราอย่างแสนสุข อาจจะเพราะเมื่อคืน
ก่อนแม่กวางน้อยของเขาต้องหนีจากเสือร้ายที่คอยแต่จะจับตะปบเธออยู่ทั้งคืน
