บทที่ 5 มีลูก

“เฮ้ย ไอ้ที... หนี้ของมึงจะจ่ายวันไหนวะ นายถามแล้วอย่าให้พวกกูต้องลงมือ”

เสียงจากคนปลายสายทำเอานทีเสียวสันหลังวาบ หลังจากที่ไปตามหาเพียงใจเมื่อคราวก่อนเธอหนีไปได้ หลังจากนั้นเขาก็เพียรพยายามไปคอยเฝ้าเธอที่คอนโดแต่ก็ไม่เจอเธออีกเลย ป้าคนดูแลบอกแต่ว่าไม่เห็นมาหลายวันแล้ว เขาไปตามที่ทำงานเพื่อนที่ทำงานก็บอกลาออกไปแล้ว ตอนนี้เขาเลยตามหาเพียงใจไม่พบ ไม่รู้ว่าเธอหนีไปที่ไหน อีกใจก็ยังเป็นห่วงแต่ถ้าเจอเธอหนี้ของเขาก็จะได้บรรเทาเบาบางลง เมื่อหาเธอไม่เจอก็เท่ากับว่าเขาต้องรีบหาเงินมาใช้หนี้โดยเร็วที่สุด

หลังจากวันที่โดนรวบไปที่ผับพร้อมพวกลูกน้องของนายโยธิน เพียงแค่ชั่วข้ามคืนพวกมันก็ได้ออกมา พวกมันประกันตัวเขาออกมาด้วย เพราะเหตุผลที่ว่า

‘เดี๋ยวมันติดคุก กูจะอดหนี้'

จะนับเป็นโชคดีหรือโชคร้ายก็ไม่รู้

เพียงใจยังคงนั่งๆ นอนๆ เธอกลายเป็นแม่บ้านเต็มตัวไปเสียแล้ว เพราะวันๆ นอกจากงานบ้านต่างๆ ที่เธอขอเขาทำเองแต่เขาก็ว่าเลิกจ้างแม่บ้านไม่ได้สงสารเขา แม่บ้านจะเข้ามาวันเว้นวันมาทำความสะอาดปัดกวาด ดูแลซักผ้า ส่วนเรื่องจานชามเมื่อเธอกินเสร็จก็เก็บล้างเลยเพราะอดไม่ได้ หรือวันไหนแม่บ้านไม่เข้ามาเธอก็มักจะลงมือทำความสะอาดเอง ส่วนเรื่องอาหารการกินเมื่อก่อนหมอตุลย์มักจะฝากท้องที่โรงพยาบาล ตามร้านอาหารบ้าง หรือเมื่อว่างเว้นจากงานโรงพยาบาลเขาก็จะเข้าไปดูแลผับ

กว่าเธอจะหางานได้ ซึ่งงานก็จะเริ่มในอาทิตย์หน้า แต่หมอตุลย์ยังไม่อยากให้ไปทำ เพราะเนื่องด้วยยังกลัวเรื่องความปลอดภัย เลยบอกให้เธอดูบัญชีของผับอยู่ที่คอนโดแทน โดยจะให้ทันต์ลูกน้องคนสนิท ที่ดูแลผับให้เขาอยู่เป็นคนเอาเอกสารต่างๆ มาส่งให้ แต่เพียงใจก็ยังยืนกรานอยากไปทำงานที่เธอสมัครไว้

บ่ายแก่ๆ ในวันฝนตกเธอต้องการออกไปซื้อของใช้ส่วนตัว และจะซื้ออาหารสดสำหรับทำอาหารเย็นด้วย

“เพียง เพียง” ตุลย์ร้องเรียกทันทีที่เปิดประตูคอนโดเข้ามาภายในห้อง ไฟปิดมืด มีเพียงแสงไฟจากภายนอกกระจกใสบานใหญ่ที่ทอดมองเห็นทิวทัศน์กรุงเทพมหานครยามค่ำคืน สายฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย

ก๊อก ก๊อก

“ที่รัก หลับอยู่หรือเปล่า”

เสียงร้องเรียกจากหน้าประตูห้องนอนของเธอ ยังไร้การขานรับ เขาจึงเปิดประตูเข้าไปห้องเงียบ ไฟมืด

นิ้วเรียวรีบกดโทรศัพท์หาเธอด้วยความร้อนใจ

“อยู่ไหน” เสียงร้อนรนถามอย่างห่วงใยแกมหงุดหงิด

“ออกไปไหนมืดค่ำทำไมไม่บอก” คนปลายสายแทบหาโอกาสพูดตอบคำถามไม่ได้

(โรงพยาบาลค่ะ) เสียงบ่นตามออกมาอีกเป็นกระบุงโกย เมื่อฟังคำตอบของเธอยิ่งทำให้เขาหงุดหงิด

(ใจเย็นค่ะหมอ เพียงไม่ได้เป็นอะไร อยู่โรงพยาบาลสัตว์) หมอตุลย์ขมวดคิ้วมุ่นพร้อมคว้ากุญแจรถ ถ้าเขาพุ่งไปได้คงพุ่งไปหาคนตัวยุ่งนั่นแล้ว

เมื่อรถสีดำคันหรูมาจอดหน้าโรงพยาบาลสัตว์ ภาพที่เขาเห็นเป็นต้องขมวดคิ้วอีกครั้ง นิ้วกลางดัดแว่นตาแช่นิ่งดุจกำลังใช้ความคิดอย่างหนักหน่วง

เธอนั่งรอเขาที่หน้าโรงพยาบาลสัตว์ ผมเผ้ายุ่งเหยิงถูกรวบมัดไว้ด้วยยางรัดถุงแกง เสื้อผ้ายังทิ้งร่องรอยเปียกชื้นจากฝน สองแขนเรียวกอดแมวตัวเล็กสีส้มไว้แนบอกประหนึ่งเธอเป็นแม่ไก่กำลังฟักไข่

“เอามาจากไหน”

“เจอตอนจะไปซูเปอร์มาร์เก็ต หมากำลังไล่กัดมันเลยไปช่วยมันไล่หมา มันเป็นแผล เลยพามาหาหมอ”

“หมากัดแมว คนเลยไปช่วยกัดหมา” คนฟังแต่งประโยคให้ใหม่

“หมอ แค่ไล่หมา ไม่ได้กัดกับหมาซะหน่อย” คนเพิ่งกัดกับหมาประท้วงเสียงแจ๋ว

เมื่อเห็นภาพนี้หมอตุลย์ประมวลผลด้วยสมองระดับแพทย์เขาต้องได้เลี้ยงไอ้แมวส้มหน้าเหมือนลิงนั่นแน่

“ถ้าจะเลี้ยงก็ดูแลผับให้ผม ไม่ต้องไปทำงาน” คนฟังปากหวอเขากล้าเอา ‘ลูกชาย’ ของเธอมาต่อรองได้อย่างไรกัน

“จะเอา ไม่เอา” คนอยากมีลูกชาย พยักหน้าหงึก

“อยู่บ้าน เลี้ยงลูก.. แล้วเดี๋ยวจะทำน้องให้ไอ้ลิงส้มนั่นเลี้ยง” คนได้ยินว่าจะทำน้องฟาดมือลงไปเบาๆ ที่แขนของหมอตุลย์

“หมอ อย่าเรียกไอ้ลิงซิ มันน่ารักจะตาย”

เมี๊ยวววว เสียงลิงส้มน่ารักขานรับ

“ดูหน้ามันซิ ขี้เหร่จะตาย แมวหรือลิงหน้าอย่างกับลิง” คนตั้งชื่อให้ยังยืนกราน

เมื่อถึงคราวพนักงานใหม่ต้องเริ่มงาน หมอตุลย์จึงพาพนักงานส่วนตัวไปยังสถานที่ทำงานที่เธอต้องดูแลให้เขา เพื่อแลกกับการเลี้ยงไอ้ลิง เขาจึงต้องยอมตกปากรับคำ

“เพียงแต่งตัวเสร็จหรือยัง” เสียงคนรอยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา

“เสร็จแล้วค่ะ” คนขานรับก้าวออกมาพร้อมชุดเดรสรัดรูปสีแดง สายเดี่ยวผ่าลึกเกือบถึงร่องอก เผยให้เห็นทรวดทรงของสองเต้านวลเนียน ชายกระโปรงแม้สั้นเหนือเขาเล็กน้อย แต่กระนั้นไอ้รอยผ่าที่เกือบถึงโคนขาขาวทำเอาจิตใจเขาหงุดหงิด เมื่อเธอเดินมาถึงเขาดึงมือเธอจนเซถลาเข้าไปนั่งบนตักพร้อมประทับรอยจูบอันดูดดื่ม เสียงอื้ออึงประท้วงในลำคอเบาๆ

“หมอคะ เดี๋ยวลิปสติกหลุดหมด” คนไม่สนใจลิปสติกจะหลุดยังไล้ปากไปตามคอระหง เมื่อถึงร่องอกขาวเนียนที่โผล่พ้นชุดแดงขับกับสีผิว เขาก็เน้นจูบหนักหน่วงจนสาวชุดแดงร้องกรี๊ด

“หมอคะ อกเพียงแดงเลยนั่น” สาวชุดแดงมองตาค้อนก้มลงมองร่องรอยคิสมาร์กที่เขาแกล้งเธอ .. ใช่เขาต้องแกล้งเธอแน่นอน

“เพียงไปเปลี่ยนชุดก็ได้ค่ะ” คนมีความผิดเริ่มรู้สึกตัว

เพียงใจออกมาพร้อมกับเสื้อเชิ้ตพอดีตัวสีน้ำเงิน ถูกพับแขนไว้แบบลวกๆ ตรงข้อศอก กับกางเกงยีนสีซีดเข้ารูป

“อืม พอได้” เสียงคนพอได้ ยังไม่ค่อยพอใจเพราะไอ้กางเกงเข้ารูปนั่น ก็เน้นสะโพกกลมมนของเธอเสียจริง แต่อย่างน้อยก็ดีกว่าไอ้ชุดแดงเมื่อกี้

เมื่อเพียงใจถูกแนะนำให้รู้จักพนักงานในร้าน และงานที่เธอต้องทำ หมอตุลย์ที่เวลานี้ไม่เหลือคราบคุณหมออีกต่อไป แว่นกลมใสที่เคยใส่เวลาอยู่โรงพยาบาลถูกถอดออก ชุดขาวที่เคยสวมใส่กลายเป็นชุดดำดูน่าเกรงขาม

“หมอ เห็นเพียงจากตรงนี้หรือคะ” เพียงใจยืนมองผ่านกระจกใสสีทึบที่ข้างนอกมองมาไม่เห็น แต่ด้านในนี้กลับเห็นทุกส่วนของพับหรูอย่างชัดเจน หมอตุลย์หรือที่คนที่นี่มักเรียกเขาว่า ‘นาย’ เดิมมาสวมกอดหลวมๆ จากด้านหลัง

“อืม เห็นตั้งแต่เข้าประตูมาโน้น”

“หือ” คนไม่เชื่อหู เอี้ยวตัวไปมองหน้าเขา นายใหญ่เลยประทับจูบ แก้หมั่นไส้ไปที คนถูกจูบฟาดแขนเขาเบาๆ

“เดี๋ยวข้างล่างเห็น” หมอตุลย์จำต้องปล่อยปากออก เพราะเพียงใจดิ้นขลุกขลักด้วยว่ากลัวจะมีใครจะเห็น

“ไม่เห็นหรอก”

เมื่อบอกให้สาวมั่นใจเขาก็กดจูบลงไปอีกรอบ แต่คนกลัวก็ยังกลัวอยู่ดี เพราะมองลงไปด้านล่างเห็นหนุ่มสาวมากมายกำลังสนุกสนานกัน เมื่อจูบจนหนำใจ หมอตุลย์จับร่างบางหมุนหันหน้าเข้าหากระจก ร่างบางที่หมุนตัวอย่างไม่ได้ตั้งใจทำท่าจะเซ เลยใช้มือท้าวกระจกไปพอดี

“ท่านี้แหละ” เสียงหมอกระซิบแหบพร่าข้างใบหู แถมยังขบเม้มเข้าติ่งหูงามที่ปราศจากต่างหู

“หมอ”

เพียงใจอุทานคำโตแต่ก็ต้องกลืนคำอุทานนั้นไป ทำได้เพียงร้อง อื้ออึงออกมาเบาๆ เมื่อหมอตุลย์กอดจากทางด้านหลัง แต่นิ้วมือยาวกำลังเคล้นคลึงอกสล้าง ไม่ทันได้ให้เธอหายใจหายคอ มืออีกข้างของเขาก็ปลดกระดุมกางเกงยีนรูดซิปลงด้วยมือเพียงข้างเดียว ทั้งที่อีกมือยังนวดเคล้นหน้าอกหน้าใจของเธออยู่ เพียงใจถอยสะโพกหนีเมื่อมือของเขาสอดแทรกแพนตี้ตัวน้อยเข้าไป เขาใช้นิ้วมือยาวแหวกร่องกลางกายสาวพลางสอดนิ้วร้ายเข้าไปจนเธอสะท้านเกาะกระจกแน่น ถ้าเธอสามารถขยุ้มกระจกเหมือนผ้าปูที่นอนได้กระจกด้านหน้าเธอคงแหลกสลาย เธอหลับตาหยีไม่กล้าลืมตามองกระจกด้านล่าง ความเสียวสยิวกับรสบรรยากาศยิ่งเสียวซ่านเมื่อนิ้วของเขาเร่งจังหวะส่งเธอจนถึงฝั่งฝัน

“รู้อย่างนี้ให้ใส่ชุดแดงดีกว่า”

ก๊อก ก๊อก...

เสียงสบถดังจากปากหมอตุลย์เมื่อถูกขัดจังหวะ ชายหนุ่มเดินไปเปิดประตู แล้วออกไปคุยด้านนอก เขาไม่อยากให้ใครหน้าไหนมาเห็นเธอสภาพปรือตาหวานฉ่ำหน้าแดงแ

ข้งขาอ่อนแรงแบบนี้

“ถ้าเรื่องไม่ด่วน .. พวกมึงโดนแน่”