บทที่ 17 หน้าที่เธอต้องทำให้มันสงบ (1)

ไร้การเหลียวแลใส่ใจ ไร้ความอาทรใด ๆ หลังจากพายุไฟปรารถนาที่แผดเผาอย่างเร่าร้อนได้จบลง เมฆินทร์ตักตวงความสุขและความหอมหวานจากเรือนร่างของเธออย่างคุ้มค่า ทุกอณูกายไม่มีส่วนไหนที่เมฆินทร์ไม่ได้แตะต้องสัมผัส ทุกที่ล้วนทิ้งร่องรอยแสดงความเป็นเจ้าของเอาไว้บนผิวขาวเนียน

ลมหายใจของเมฆินทร์ผ่อนเข้าออกสม่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ