บทที่ 37 เธอเป็นของฉันคนเดียว (1)

เมฆินทร์กระชากแขนเล็กที่ปกปิดร่างกายเอาไว้ ยกมันขึ้นเหนือศีรษะและกดลงกับเตียง เมฆินทร์ล็อกมือทั้งสองข้างของเธอเอาด้วยมือเดียว แต่เพียงแค่ข้างเดียวก็มากพอที่ทำให้เธอไม่สามารถต้านทานได้

“ว้ายยยย” บราเซียตัวจิ๋วถูกกระชากอย่างแรงจนสายเล็กที่คล้องไหล่ขาด เขาเหวี่ยงมันออกไปโดยไม่สนทิศทาง ไม่แม้แต่จะมอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ