บทที่ 4 นรกที่มืดดำ (1)

“ช่วยด้วย ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยขวัญที ขวัญไม่ไป ปล่อย ปล่อย” ของขวัญร้องขอความช่วยเหลือจากผู้คนที่มามุงดูมากมาย

“ปล่อย บอกให้ปล่อย”

ทุกคนได้เพียงแค่มองดูเธอ ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ เพราะรู้ดีว่าคนที่มาพาตัวหญิงสาวไปนั้นคือคนของใคร ทุกคนต่างหาเช้ากินค่ำเลี้ยงปากท้องและครอบครัว ไม่มีใครอยากเอาตัวเองเข้ามารนหาที่ตาย ทั้งจะพาครอบครัวเดือดร้อนไปด้วย

“ทำอะไรวะ” ชายคนหนึ่งเอ่ยถาม เพราะอย่างไรก็คนเคยเห็นกันมาตั้งแต่ของขวัญยังเด็ก แต่เพียงแค่ก้าวเข้ามาก็ต้องชะงัก กลุ่มชายฉกรรจ์ยกปืนขึ้นชี้หน้าจนเขาต้องถอยหลังกรูดกลับไปที่เดิม

“ปล่อยนะ ไอ้พวกบ้า ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้...โอ๊ยเจ็บ!!”

พลั่ก!!! ของขวัญอาศัยจังหวะที่ชายร่างใหญ่ไม่ทันได้ระวังตัวถีบเข้าไปที่ขาของคนที่จับตัวเธอเอาไว้ คนหนึ่งเสียหลักแต่อีกคนกลับตั้งรับทันท่วงที ของขวัญสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม คิดจะวิ่งหนีไปให้ไกลหากแต่ไม่อาจหลุดพ้น ร่างเล็กถูกกระชากกลับมาอย่างแรงจนตัวปลิว มันจับเธอกดเข้าไปในรถ นั่งขนาบเอาไว้ทั้งซ้ายขวา แล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว ของขวัญยังไม่ยอมแพ้ดิ้นรนสุดแรงที่มีมาตลอดทาง ทว่าด้วยคำสั่งของเสี่ยเม้งทำให้พวกมันไม่กล้าที่จะลงไม้ลงมือทำร้ายหญิงสาว จำต้องอดทนจนมาถึงบ่อนของเสี่ยเม้ง

“เด็กใหม่เหรอวะ” ลูกค้ารายหนึ่งเอ่ยถามคนที่คุมตัวของขวัญเข้ามา

“ครับคุณท่าน แต่ต้องพาไปรายงานตัวกับเสี่ยก่อน”

“บอกเสี่ยเม้ง คนนี้ฉันขอสักคิว...คิวสองคิวสามก็ได้”

ของขวัญผวาถอยหลังเมื่ออยู่ ๆ ชายแปลกหน้าที่นั่งดื่มกินในบ่อนก็ยื่นมือมาหวังจะแตะตัวเธอ ทุกอย่างรอบตัวล้วนโสมม เมื่อมองไปโดยรอบยังพบผู้หญิงหลายคนแต่งตัววาบหวิวปล่อยให้ลูกค้าที่มาเล่นพนันในบ่อนคลอเคลียล้วงควักจับต้องได้ตามใจ ของขวัญรู้สึกกลัวจนจับขั้วหัวใจ หญิงสาวคนหนึ่งถูกกระชากเสื้อผ้าขาดวิ่นต่อหน้าคนมากมายที่กำลังมองมาที่เธอแล้วหัวเราะราวกับว่ากำลังดูมหรสพอย่างสนุกสนาน เห็นความทุกข์ของหญิงสาวคนหนึ่งเป็นเพียงความบันเทิง เสียงเธอกรีดร้องห้ามปรามชายกักขฬะที่กำลังตระโบมโลมลูบเนื้อตัวของเธอแต่เขาไม่รับฟัง ของขวัญเบือนหน้าหนีไม่อยากมองสิ่งที่มันกำลังกระทำกับเธอราวกับไม่ใช่คน เธอถูกย่ำยีต่อหน้าผู้คนที่ยืนหัวเราะอย่างไม่รู้สึกรู้สาใด แต่เมื่อหันมองไปอีกทางก็พบว่าในมุมมืดนั้นยังมีหญิงสาวที่กำลังปรนเปรอความสุขให้ชายฉกรรจ์สองคนพร้อมกัน ปากลิ้นสองมือพัลวัน ในขณะที่ด้านหลังเธอกำลังถูกชายอีกคนเหนี่ยวเอวบางไว้กระแทกกระทั้นเข้าหาอย่างไม่ออมแรง ของขวัญหวาดกลัวจนจับใจ หากต้องอยู่ในนรกแห่งนี้ขอตายเสียยังดีกว่า

“โอ๊ย” เธอถูกผลักให้เข้าไปในห้องทำงานของเสี่ยเม้ง ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ มีชายชุดดำพกปืนยืนขนาบข้าง ร่างเล็กสั่นเทิ้มด้วยความกลัว ในขณะที่เสี่ยเม้งมองเธอด้วยแววตาเต็มล้นไปด้วยตัณหา เฒ่าตัณหากลับรู้สึกตึงแน่นที่ช่วงกลางลำตัวทันทีที่นึกถึงภาพตนเองได้ขย่มโยกบนร่างเล็กที่สวยงามนี้ ไม่เสียแรงเลยสักนิดที่วางแผนให้พรรณีและสุกิจเสียท่าจนเป็นหนี้ก้อนโต นับตั้งแต่ของขวัญนำเงินมาใช้หนี้ให้ทั้งคู่เมื่อครั้งที่แล้ว เสี่ยเม้งก็ถูกใจในความสวยของหญิงสาวตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบหน้า

“หนูนี่สวยมากจริง ๆ”

“ปล่อยหนูไปเถอะนะเสี่ย หนี้ลุงกับป้าหนูจะหามาใช้คืนให้ แต่เสี่ยอย่าทำอะไรหนูเลยนะ”

“เสี่ยชอบหนูมาก ทีแรกคิดว่าจะให้ลุงกับป้าหนูเล่นเสียสักหมื่นสองหมื่นแลกกับเสี่ยได้เล่นสนุกกับหนูสักวันสองวัน แต่ลุงกับป้าหนูมันดันเล่นทะลุไปไกล เสี่ยไม่ได้โง่ที่จะเอาเงินแสนไปแลกกับผู้หญิงธรรมดา ๆ แบบหนูหรอกนะ”

“เสี่ยจะปล่อยหนูไปใช่ไหมคะ แล้วให้หนูหาเงินมาคืนใช่ไหม” ของขวัญปาดน้ำตาออกจากใบหน้า ชีวิตที่หมดสิ้นหนทางเริ่มมีความหวังขึ้นมาอีกครั้งก่อนที่จะดับวูบลง

“เสี่ยเป็นพ่อค้า ก็ต้องอยากได้ทุนคืน สนุกกับหนูสักคืนสองคืนระบายน้ำออกสักหน่อย แล้วค่อยส่งเข้าไปที่บ่อน มาใหม่ทั้งสวยทั้งสดแบบนี้รับรองทำเงินได้ไม่น้อย”