บทที่ 42 คนไม่รู้ตัว (2)

“คุณเมฆพาขวัญมาหาหมอเหรอคะ” ทั้งที่รู้อยู่แล้วแต่เธอก็ไม่รู้จะเริ่มต้นสนทนากับเขาอย่างไร ภาพในหัวที่แจ่มชัดในเวลานี้มีเพียงท่วงท่าของเขาที่อยู่เหนือร่างของตัวเอง เสียงที่ชัดติดหูที่สุดก็เป็นเสียงของเธอเองที่ร้องขอให้เขาสอดใส่เข้าหาตนเอง เพียงเท่านี้ก็ทำให้รู้สึกอายแทบตายไม่กล้ามองแม้แต่ใบหน้าของเมฆิ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ