บทที่ 5 นรกที่มืดดำ (2)

“ไม่นะ...หนูไม่ทำ ไม่นะ...หนูไม่อยากอยู่ที่นี่” สิ่งที่เธอเห็นเมื่อครู่นั้นช่างน่าขยะแขยง ผู้หญิงถูกปฏิบัติราวกับเป็นสิ่งไร้ค่า ทั้งย่ำยีเหยียดหยามราวกับเก็บกดมาจากภายนอกแล้วต้องการมาปลดปล่อยที่นี่ โดยมีพวกเธอเหล่านั้นเป็นที่รองรับอารมณ์และปมด้อยในจิตใจ

“หนูไม่มีสิทธิ์เลือกหรอก เพราะหนูถูกไอ้อีสองตัวนั่นขายให้ฉันแล้ว หลังจากที่หนูทำเงินให้ฉันจนคุ้มราคาแล้ว ป้ากับลุงของหนูเขาก็ขอคืน...รักหลานสาวมากจนคิดจะเปิดบ้านให้หนูรับลูกค้า...คิดจะทำธุรกิจแข่งกับเสี่ยเลยเชียวนะ”

ไร้คำหยาบคายแต่เต็มไปด้วยความสกปรกและต่ำช้า ของขวัญร้องไห้ปริ่มขาดใจ นอกจากจะเอาเธอแลกกับเงินที่ติดหนี้พนัน ยังคิดจะเอาเธอกลับไปทำเงินด้วยวิธีเลวทรามนั้นอีก โลกนี้เธอคงไม่เหลือใครแล้วจริง ๆ

---พ่อ...แม่ มารับขวัญไปได้ไหม ขวัญไม่อยากอยู่ต่อไปแล้ว เหนื่อย...เหนื่อยจนไม่มีแรงจะสู้ต่อแล้ว---

“ที่นี่แรก ๆ หนูอาจต้องเหนื่อยหน่อยนะ ได้ข่าวว่าเป็นคนขยันนี่ รับลูกค้าให้เสี่ยวันละสิบยี่สิบคนก็น่าจะไหว”

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ใครจะไปทำได้...ต้องมีเซ็กซ์กับคนไม่รู้จักวันละเป็นสิบคน แต่แน่นอนว่าไม่มีใครสนใจว่าเธอรู้สึกอย่างไร ทุกคนล้วนเพียงจ่ายเงินแล้วปลดปล่อย ไม่มีคนสนใจว่าคนที่ต้องรับสิ่งเหล่านั้นจะพอใจหรือรักชอบไหม เพียงแค่คนแรกปลดปล่อยเสร็จคิวต่อไปก็ขึ้นมา ต่างจากสัตว์ตรงไหนกัน

“เสี่ย ป้ามันบอกว่ายังซิงอยู่น่าจะเปิดประมูลทำเงินได้มากนะครับ ถ้าเสี่ยไม่ถือให้มันไปทำเงินรอบแรกก่อน แล้วค่อยเอากลับมาสนุกก็ยังได้”

ไม่แปลกใจว่าทำไมถึงทำงานกับเสี่ยเม้งได้ ก็ทั้งเจ้านายลูกน้องศีลต่ำเตี้ยเสมอกันเช่นนี้ ความคิดต่ำช้าราวกับหลุดออกมาจากขุมนรก เขาไม่มีครอบครัว พี่น้องหรือผู้หญิงใกล้ชิดให้รู้สึกนึกถึงหรือไรจึงกล้าพูดออกมาได้เต็มปาก

“มึงก็อยากได้เหรอ” เสี่ยเม้งหันไปถามเสียงดุดัน เพราะรู้ทันลูกน้อง เมื่อถูกจับได้ก็ทำให้มันต้องก้มหน้างุดลงไป แต่ความคิดของมันก็ทำให้เสี่ยเม้งคิดช่องทางทำเงินขึ้นมาได้

“มัดมือปิดปากมันซะ...ปิดตามันด้วย” เสี่ยเฒ่าสั่งลูกน้องแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออกไปยังปลายสาย

“ฮัลโหลครับ”

ของขวัญได้ยินแค่เสียงของเสี่ยเม้ง ไม่อาจรู้ได้ว่าปลายสายนั้นคือใคร ของขวัญถูกมัดมือไพล่หลัง เนื้อตัวถลอกมอมแมมผมเผ้าชี้ฟูแทบดูไม่ได้ พวกมันปิดปากเธอแน่น ทำได้แค่เพียงฟังคำพูดของเสี่ยเฒ่าด้วยหัวใจแหลกสลายและไร้ซึ่งความหวัง

“ผมให้คุณได้พิจารณาก่อน รับรองได้ว่าของดี ของใหม่สดซิงแน่นอน...ครั้งแรกของเด็กมันอั๊วขอสักแสน” เพียงการได้เป็นผู้ชายคนแรกของหญิงสาวธรรมดาคนหนึ่งก็มีมูลค่าถึงหกหลัก เสี่ยเม้งไม่อยากคิดเลยว่า ของใหม่ ๆ ที่ในบ่อนยังไม่มีใครได้ลิ้มลอง กว่าลูกค้าจะลองครบและเบื่อหน่ายจะสร้างรายได้ให้เขาเท่าไร นี่ขนาดผู้หญิงธรรมดา ไม่ใช่ผู้ดีถังแตกที่แอบมารับงานราคาสูงยังมีมูลค่าขนาดนั้น หากเป็นคนมีโปรไฟล์ดีสักหน่อยคงได้มากกว่านี้หลายเท่า

“แต่ถ้าต้องการได้ขาดเลยสักห้าแสนเป็นไงครับ”

ในยุคที่โลกเจริญไปไกลและสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ แต่ของขวัญกำลังนั่งอยู่ท่ามกลางด้านมืดของสังคมหนึ่งราวกับว่ามันเป็นโลกคู่ขนาน เงินเป็นใหญ่กฎหมายเดินทางมาไม่ถึง เธอกำลังกลายเป็นสินค้าในตลาดมืดของผู้มีอิทธิพล

“ได้ครับถ้าจะดูของก่อน ทุ่มตรงที่เดิมนะครับ”

เสี่ยเม้งมองหญิงสาวอย่างแสนเสียดายความสวยของเธอ แต่คนอย่างเขาเงินมาก่อนเสมอ และแน่นอนว่าคนที่พึ่งวางสายสนทนาไปนั้นคือลูกค้าระดับ VIP ที่สามารถจ่ายหนัก ๆ ได้หากพอใจ

“เอามันไปที่เดิม ของ VIP พวกมึงอย่าคิดแตะเป็นอันขาด ของกูเสียหายมานอกจากจะไม่ได้เงิน รายนี้ยังพร้อมจะเผาบ่อนกูด้วย...อย่าให้พลาด”

เสี่ยเม้งกำชับลูกน้องอย่างดี ลูกค้ารายนี้อิทธิพลไม่ธรรมดา และไม่สามารถตบตาอีกฝ่ายได้ง่าย ๆ แต่เสี่ยเม้งเลือกให้ VIP ผู้นี้ได้พิจารณาก่อนเพราะจ่ายง่ายจ่ายหนักไม่เกี่ยงราคา ถูกใจคนเห็นแก่เงินแบบตนเป็นที่สุด