บทที่ 22 อยากงอนบ้าง

“อยู่ห้องรับแขกโว้ย!” ดรัณสำทับบอกพิกัด ก่อนจะจับขวดรินน้ำสีอำพันลงแก้วคริสตัลทรงสวย แล้วจัดการกระดกน้ำรสขมขื่นบาดคอชวนแสบท้องนั้นลงคอรวดเดียวจนหมดแก้ว ความร้อนผ่าวของแอลกอฮอล์แผ่ซ่านไปทั่วอก กระตุ้นความดิบและความปรารถนาในทางโลกีย์ในกายให้ยิ่งคุกรุ่นทวีคูณ

“หึๆ ทำเป็นแง่งอนก้องโลกไปเถอะแม่คุณ...” ช...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ