บทที่ 3 จำเลยสวาท
“หาห้องฉันไม่เจอ หรือคิดจะหนี...หืม์!!”
กระแสเสียงดุดันและทรงทรงพลังที่ดังขึ้นจากเบื้องหลัง ทำเอาคนตัวเล็กที่กำลังยืนละล้าละลังอยู่กลางโถงทางเดินสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยเต้นกระดอนขึ้นมาจุกที่ลำคอ
“ปะเปล่า...เปล่าค่ะ” ปรินดาละล่ำละลักตอบเสียงสั่นพร่า ร่างกายบางระแวดระวังพยายามหลบเลี่ยงสายตาคมกริบดุจมีดโกนที่จ้องมองมาอย่างกดดัน บีบคั้นจนเธอแทบหายใจไม่ออก
“งั้นก็เข้ามาสิ เร็ว!! อย่ามัวแต่ยืนอ้ำอึ้ง”
ดรัณใช้ฝ่ามือหนาผลักประตูห้องนอนใหญ่ให้เปิดกว้างออก ก่อนจะพยักหน้าเชิงคำสั่งเด็ดขาดให้เธอเดินเข้าไปภายในอาณาจักรส่วนตัวของเขา ปรินดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังก้าวขาเข้าสู่ดินแดนแห่งอันตรายเต็มตัวที่ไร้ทางออก เธอรีบพาร่างระหงข้ามธรณีประตูเข้าไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่พายุอารมณ์อันเกรี้ยวกราดของเขาจะปะทุขึ้นมาแผดเผาเธออีกระลอก
“อยู่ที่นี่ให้รู้ว่าเธอคือผู้หญิงของฉัน” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเน้นย้ำทุกถ้อยคำจนสลักลึกเข้าไปในสมองของคนฟัง
ระยะเวลาห้าเดือนเต็ม... คือช่วงเวลาที่เธอต้องแลกด้วยอิสรภาพทั้งชีวิตและเรือนร่างขาวสะอาดนี้ หากเธอทำหน้าที่บนเตียงให้เขาพึงพอใจ หนี้สินมหาศาลทั้งหมดที่เธอไม่ได้ก่อจะถูกลบเลือนหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น แต่หากเธอขัดขืนหรือไม่สามารถปรนเปรอซาตานตนนี้ได้... เขาจะเป็นผู้กำหนดชะตาชีวิตและกักขังเธอไว้ในนรกแห่งนี้แต่เพียงผู้เดียว
“หนี้ที่ครอบครัวฉันติดค้างพ่อคุณ... ฉันจะชดใช้ให้ทั้งหมดเมื่อครบกำหนดห้าเดือน แต่คุณช่วยกรุณาปล่อยฉันไปได้ไหมคะ ฉันสัญญาว่าจะไปตั้งหน้าตั้งตาทำงานหาเงินมาคืนคุณให้ครบตามจำนวนทุกบาททุกสตางค์”
ปรินดารวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เอ่ยขออิสรภาพและวิงวอนความเห็นใจจากคนใจร้ายอีกครั้ง ทว่าหยาดน้ำใสๆ ที่เอ่อคลอคล้ายกับฮึดสู้สะท้อนให้เห็นว่าความหวังของเธอนั้นช่างริบหรี่เหลือเกิน
“ไม่ต้องกลัวหรอก เธอได้ใช้ให้หนี้ฉันแน่... และก็ไม่ต้องเหนื่อยออกไปหางานทำที่ไหนหรอก”
ดรัณกระตุกยิ้มเหยียดที่มุมปาก สายตาร้อนแรงลุกวาวดุจไฟนรกจ้องมองทะลุผ่านชุดนอนผ้าแพรบางเบาสีอ่อน เนื้อผ้าเนียนละเอียดเนียนลู่ไปกับส่วนเว้าส่วนโค้ง สะโพกผาย และอกอวบอิ่มอย่างมีความหมายอันจาบจ้วง
ร่างสูงใหญ่สมชายชาตรีเอนกายลงบนเตียงกว้าง ท่วงท่ากิริยาดูคุกคามเผด็จการ ทว่าในเวลาเดียวกันกลับเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ทางเพศอันล้นเหลือ ดึงดูดใจอย่างร้ายกาจจนคนมองแทบจะลืมหายใจ นัยน์ตาคู่คมกล้าจับจ้องร่างบางที่ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงมุมเตียงด้วยแววตาของผู้ล่า... สายตาคู่นั้นกำลังกวาดสำรวจเนื้อหวานๆ ของเหยื่ออันโอชะอย่างย่ามใจ
“เธอ... มีชื่อเล่นไหม”
ชายหนุ่มเอ่ยถามทำลายความเงียบอันเนิ่นนาน กระแสเสียงทุ้มต่ำของเขาทำให้บรรยากาศรอบตัวยิ่งทวีความอึดอัด
“มีค่ะ...”
“ชื่อว่าอะไร”
“แก้มค่ะ” เสียงหวานตอบแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ ดวงตาคู่สวยสั่นระริกไม่กล้าแม้แต่จะเงยขึ้นสบตาตรงๆ
“อืม... ชื่อน่ารักซะด้วย มานั่งใกล้ๆ ฉันนี่มา... แก้ม”
กระแสเสียงทุ้มต่ำพึมพำในลำคออย่างพึงพอใจ ก่อนจะเอ่ยเรียกชื่อเล่นของเธอด้วยน้ำเสียงพร่าเลือนที่ชวนให้คนฟังใจสั่นสะท้าน
ลมหายใจของปรินดาสะดุดกึก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองรบ เธอต้องฝืนกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก บีบมือตัวเองเข้าหากันแน่นจนปลายนิ้วซีดขาวเพื่อเรียกความกล้าที่แตกกระเจิงให้กลับคืนมา ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเท้าสั้นๆ ไปนั่งลงที่ขอบเตียงนุ่มอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าหากขยับแรงกว่านี้ เสือหนุ่มตรงหน้าจะกระโจนเข้าขย้ำเธอทันที
ทว่าไม่ทันที่เธอจะตั้งตัว มือหนาอันหยาบกร้านทว่าร้อนผ่าวก็เอื้อมมาเชยคางมนของเธอให้เงยขึ้นอย่างนุ่มนวลแต่แฝงไว้ด้วยความนัย สัมผัสจากปลายนิ้วแกร่งที่สอดสางเข้ากับเส้นผมดำขลับนุ่มสลวยของเธออย่างเบามือ ก่อนจะจงใจลากผ่านผิวคอระหงขาวผ่องอย่างแช่มช้า
“อ๊ะ...”
การกระทำนั้นทำให้หญิงสาวขนลุกซู่ไปทั้งร่าง สัมผัสอุ่นจัดที่จงใจแตะแต้มลงบนผิวเนื้อนางสร้างกระแสไฟประหลาดแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ปรินดาสั่นสะท้านด้วยความหวามไหวลึกล้ำที่ไม่เคยรู้จักมาก่อนในชีวิต สัญชาตญาณร้องเตือนว่าชายตรงหน้าอันตรายเกินไป ทว่าร่างกายกลับอ่อนระทวยจนไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืนสายตาเผาไหม้คู่นั้นได้เลย
“วันนี้... ฉันยังไม่พร้อม ขอผัดผ่อนไปก่อนได้ไหมคะ”
ปรินดาส่งสายตาสั่นระริกอ้อนวอน พยายามดึงความสงสารจากหัวใจที่ศิลาแข็งแกร่งของชายหนุ่มตรงหน้า ทว่ามันกลับไร้ผลเมื่ออยู่ต่อหน้าอสูรร้ายในคราบมนุษย์อย่างเขา
“แล้วเธอจะพร้อมวันไหนล่ะ? ไม่ว่าวันนี้หรือวันพรุ่งนี้ เธอก็ต้องตกเป็นผู้หญิงของฉันอยู่ดี อย่าคิดมากไปเลยน่า...”
ดรัณเอ่ยปากบอกยิ้มๆ ทว่านัยน์ตาคู่คมกริบกลับทอประกายวาวโรจน์ด้วยความกระหายอันแรงกล้าที่ไม่อาจปิดกั้น สายตาของเจ้าหนี้หนุ่มกวาดมองเรือนร่างของลูกหนี้สาวราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว
“ฉันขอเถอะค่ะ... ไว้พร้อมกว่านี้แล้วฉันจะบอกคุณเอง” เธอยังคงพยายามดิ้นรนเยือกเย็นเพื่อเอาตัวรอด
“ถ้าฉันบอกว่าไม่ได้ล่ะ” น้ำเสียงของเขาเริ่มเข้มขึ้นแฝงแววคุกคาม
“แต่ว่า...”
“ถอดเสื้อผ้าของเธอออกซะ แก้ม... อย่าทำให้ฉันหงุดหงิด!”
คำสั่งสั้นๆ ทว่าทรงพลังอำนาจเฉียบขาดบดขยี้ทุกคำคัดค้านจนหมดสิ้น ปรินดาสะดุ้งโหยง น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความดุดันเด็ดขาดนั้นทำให้เธอตระหนักดีว่า บนเตียงนอนกว้างขวางแห่งนี้... ไม่มีพื้นที่ว่างสำหรับการต่อรองใดๆ ทั้งสิ้นสำหรับเธอที่อยู่ในฐานะจำเลย
