บทที่ 6 นายหัวขา ปรานีหนูหน่อย NC

ปลายนิ้วเรียวสวยจิกเกร็งลงบนหัวไหล่หนาบึกบึนที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อแกร่ง เพื่อระบายความเสียวซ่านรัญจวนใจอันลึกล้ำ ยามที่พายุอารมณ์พิศวาสพัดพาเรือนร่างอรชรให้ลอยล่องขึ้นสู่จุดสูงสุดของความหฤหรรษ์ ร่างบางสั่นสะท้านเทิ้มไปทั้งตัว โอบกอดรัดรั้งกายกำยำของเขาไว้แน่น ก่อนที่หัวสมองจะขาวโพลนไปหมดด้วยความสุขสมที่เพิ่งเคยพานพบเป็นครั้งแรกในชีวิต

ดรัณเร่งจังหวะควบขับสะโพกสอบ เร่งเร้าโยกคลึงร่างหนาทาบทับและเติมเต็มตัวตนเข้าหาเธออย่างหนักหน่วง พาเกาะเกี่ยวกวางน้อยให้โจนทะยานตามติดเขาไปเยือนดินแดนวิมานฉิมพลีที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไอแห่งราคะอันแสนหวาน จนกระทั่งถึงจุดหมายปลายทางอันอบอุ่นพร้อมกันในที่สุด

“เธอเสร็จพร้อมฉันไหมแก้ม...” ดรัณเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่ากระเส่า ชิดใบหูบาง ทันทีที่จังหวะลมหายใจหอบกระชั้นเริ่มผ่อนคลายกลับมาเป็นปกติ

“ค่ะ...” ปรินดาตอบเสียงแผ่วเครือในลำคอ ซุกหน้าลงกับอกแกร่งทึ่เต็มไปด้วยเหงื่อไคล

หยาดน้ำตาอุ่นๆ ร่วงเผาะลงบนหมอนนุ่มเมื่อสติสัมปชัญญะเริ่มกลับคืนมาครบถ้วน ความจริงที่ว่าเธอเพิ่งสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตให้กับชายแปลกหน้าผู้ดิบเถื่อนและป่าเถื่อนคนนี้กรีดแทงใจจนชาหนึบ เธอไม่ได้ร้องไห้เพราะความเจ็บปวดทางกายอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือความทุกข์ระทมและเสียใจที่ไม่อาจรักษาพรหมจรรย์อันบริสุทธิ์ไว้ให้ชายในอนาคตที่เธอจะรักได้เลย

“ขอโทษนะ... ฉันไม่รู้มาก่อนว่าเธอไม่เคย ฉันขอโทษที่ใจร้อนไม่เชื่อเธอในตอนแรก”

ดรัณเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่า แฝงไปด้วยความรู้สึกผิดอันลึกล้ำที่ตีรวนขึ้นมาในอกหนา ชายหนุ่มผู้ผ่านโลกและเจนจัดในรสรักมาโชกโชนอย่างเขาเกลียดการถูกหลอกลวงเป็นที่สุด เขาจึงปักใจเชื่อไปเองตั้งแต่แรกว่าสิ่งที่แม่เลี้ยงหน้าเลือดของเธอพร่ำบอกเรื่องความบริสุทธิ์ผุดผ่องของลูกสาวนั้นเป็นเพียงกลอุบายอัพค่าตัวเพื่อรีดเงินก้อนโตจากเขา แต่ทว่าเขาก็ยอมควักจ่ายอย่างง่ายดาย เพียงเพราะความรู้สึกสะดุดตาและถูกชะตาตั้งแต่แรกเห็นรูปถ่าย ทว่าในนาทีนี้... เขากลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นซาตานร้ายที่กำลังย่ำยีบุปผางามแสนซื่อที่เพิ่งแรกแย้มอย่างป่าเถื่อน

“ฮือ...” เสียงสะอื้นไห้ยังคงดังแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาไม่ขาดสาย หยาดน้ำตาใสไหลอาบแก้มเนียนจนดรัณใจอ่อนย้วยอย่างที่ไม่เคยเป็นกับสตรีใดมาก่อน

“ไม่ร้องนะ... ฉันจะรับผิดชอบเธอเองแก้ม” นายหัวหนุ่มจอมเถื่อนเอ่ยปลอบโยนด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด พลางใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยซับน้ำตาออกจากแก้มเนียนให้อย่างเบามือที่สุด

“ไม่ต้องหรอกค่ะ... ฉันจะอยู่ที่นี่เพื่อชดใช้หนี้สินให้ครบตามสัญญา จากนั้นฉันจะไปให้ไกล... ไปในที่ที่คุณจะไม่มีวันหาฉันเจอ”

ปรินดาเอ่ยปนสะอื้น ร่างกายที่บอบช้ำและระบมไปทั่วสรรพางค์กายพยายามพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง มือบางปาดน้ำตาออกจากแก้มอย่างลนลาน หวังจะพาตัวเองออกไปจากสถานการณ์และอ้อมกอดที่ชวนให้หัวใจดวงน้อยสั่นไหวนี้ให้เร็วที่สุด

“จะไปไหน!”

มือหนากร้ามกระชากร่างบางเข้ามากอดตระกองไว้แนบอกกว้างทันที แรงบีบเค้นที่ต้นแขนมนบ่งบอกถึงความเอาแต่ใจและทรงอำนาจของเขา

“จะกลับห้องค่ะ...” ปรินดาบอกเสียงแผ่วเบา พยายามขืนตัวออกจากพันธนาการ

หากแต่กลับถูกดรัณโน้มใบหน้าคมเข้มลงมา เลื่อนริมฝีปากหนาประกบปิดและดูดซับเสียงประท้วงอ่อนหวานนั้นจนเงียบหายไปในลำคอ ความเงียบกริบในห้องนอนหรูถูกแทนที่ด้วยเสียงอู้อี้และลมหายใจอุ่นร้อนของแรงอารมณ์ดิบที่กำลังจะปะทุขึ้นมาใหม่อีกระลอก นายหัวหนุ่มโอบกอดแผ่นหลังเนียนนุ่มดึงรั้งเนื้อตัวนุ่มนิ่มให้เบียดเสียดเข้าหาตัวจนไรขนอ่อนบนแผงอกครูดไถไปกับยอดอกชูชันสีหวาน ยิ่งได้เห็นและสัมผัสความใสซื่อบริสุทธิ์ของเธอ เขายิ่งเกิดความรู้สึกหวงแหนและอยากตีตราจองเธอไว้เป็นสิทธิ์ขาดเพียงผู้เดียว

“คุณดรัณ... อย่าเพิ่งทำแก้มเลยนะคะ คืนนี้แก้มไม่ไหวแล้วจริงๆ” เสียงอ้อนวอนสั่นเครือปนระคนหวาดกลัว ทำให้ดรัณที่กำลังจะซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นต้องชะงักงันลง

“ขออีกรอบไม่ได้เหรอ...” เขาถามเสียงพร่า แววตาคู่คมกริบฉายชัดถึงความต้องการอันแรงกล้าที่ยังไม่มอดดับลงง่ายๆ

“แก้มยังระบมไม่หายเลย... ขอเป็นวันพรุ่งนี้ได้ไหมคะ” เธอส่งสายตาเว้าวอนระคนเหนื่อยอ่อน

“ก็ได้คนสวย... แต่เธอต้องนอนที่นี่นะ นอนกับฉันบนเตียงนี้”

ดรัณพึมพำชิดซอกคอหอมกรุ่นกลิ่นสาว ความภาคภูมิใจลึกๆ ในฐานะบุรุษเพศที่ได้เป็นคนแรกและคนเดียวที่ได้ครอบครองเรือนร่างนี้ ทำให้เขาอยากกกกอดร่างนุ่มนิ่มนี้ไว้ในอ้อมแขนตลอดทั้งคืน “แต่ในเมื่อข้างล่างยังใช้การไม่ได้... เธอต้องช่วยฉันด้วยวิธีอื่นแทนแล้วล่ะ”

พูดจบ ดรัณก็คว้าจับมือบางอันสั่นเทาของเธอให้เลื่อนต่ำลงไปสัมผัสกับความแข็งขึงอันร้อนผ่าวที่กำลังตื่นตัวเต้นตุบอยู่กลางกายหนา ปรินดาสะดุ้งโหยงตัวโยนเมื่อสัมผัสได้ถึงชีพจรความปรารถนาที่เต้นเร่าอยู่ภายใต้ฝ่ามือของเธอ

“อมเป็นไหม...” ชายหนุ่มกระซิบถามเสียงพร่าต่ำ

“อมเหรอคะ?” หญิงสาวทวนคำถามด้วยใบหน้าแดงซ่านลามไปถึงใบหู

“อืม... ลองฝึกทำดู ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันสอดใส่เข้าไปซ้ำซ้อนตอนนี้ อีกอย่าง... เผื่อวันไหนเธอมีประจำเดือน เธอก็ต้องทำให้ฉันแบบนี้อยู่ดี”

“ค่ะ... แก้มจะลองดู”

ปรินดาค่อยๆ โน้มใบหน้าหวานและเรือนร่างเปลือยเปล่าลงไปอย่างเงอะงะไร้เดียงสา ความเขินอายตีตื้นขึ้นมาจนใบหน้าร้อนผ่าวราวกับถูกไฟเผา เธอใช้ริมฝีปากนุ่มหยักสวยจิ้มลิ้ม ค่อยๆ ครอบครองความยิ่งใหญ่ขยายตัวของเขาตามที่มือหนาคอยชักนำทาง ดรัณครางต่ำลึกในลำคอด้วยความเสียวซ่านเกร้าวที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย เรียวลิ้นเล็กๆ ที่แตะแต้มละเลียดชิมอย่างไม่ประสาและสั่นระริกนั้น ทำให้นายหัวหนุ่มแทบคลั่งตายด้วยความรัญจวน

เมื่อความต้องการพุ่งสูงจนเกินต้านทาน ดรัณจึงรวบตัวหญิงสาวให้ขึ้นมานั่งคุกเข่าทับบนหน้าขาแกร่งของเขา

“ช่วยบีบมันไว้...”

ปรินดาทำตามคำสั่งเด็ดขาดอย่างว่าง่ายและเชื่องเชื่อ เธอใช้สองเต้านมอวบหยุ่นล้นทะลักบีบอัดเข้าหากันจนเกิดเป็นร่องอกลึกชวนมอง ก่อนจะปล่อยให้ดรัณขยับกายแกร่งกระแทกกระทั้นท่อนเนื้อร้อนผ่าวเข้าออกรูดผ่านความนุ่มหยุ่นเบียดชิดของทรวงอกสาว เสียงเนื้อกระทบเนื้อนุ่มดังประสานไปกับเสียงครางพร่าอย่างสุขสมของเสือหนุ่ม

“อา... แก้มจ๋า แน่นเหลือเกิน ซี๊ดดด”

ดรัณเชยคางมนของเธอขึ้น บังคับให้สบสายตาคู่คมที่ปรือปรอยไปด้วยไฟสวาทที่กำลังลุกโชนของหญิงสาว “อมมันอีกครั้งนะ... แล้วดูดกลืนมันเข้าไปให้หมด อย่าให้เสียของ”