บทที่ 8 นางบำเรอนายหัว NC
“ยังเช้าอยู่เลย... ขอฉันกอดให้ชื่นใจก่อนสิ”
ดรัณไม่พูดเปล่า ชายหนุ่มกดฝังจมูกคมสันลงบนแก้มนวลเนียนหนักๆ ฟอดใหญ่ สูดกลิ่นสาวเข้าปอดอย่างหิวกระหาย พลางกระชับอ้อมกอดแน่นหนาจนแผ่นหลังบางแนบสนิทไปกับแผงอกเปลือยเปล่าที่ร้อนรุ่มดั่งไฟสุมของเขา ร่างกายอันอวบอิ่มนุ่มนิ่มชวนให้ความต้องการที่เพิ่งมอดดับไปเมื่อค่ำคืนลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งอย่างง่ายดาย
“อย่าค่ะคุณดรัณ... แก้มเจ็บ” เธอคัดค้านเสียงเครือ เนื้อตัวยังคงบอบช้ำระบมจากบทเรียนสวาทครั้งแรก
“ทำรักให้ฉันหน่อยสิแก้ม... ทำแบบเมื่อคืนที่เธอช่วยฉันน่ะ”
ชายหนุ่มส่งเสียงออดอ้อนด้วยน้ำเสียงพร่าเลือนทว่าแฝงกระแสเผด็จการที่เต็มไปด้วยความต้องการทางเพศอันมากล้น มือหนาเริ่มซุกซนลูบไล้แทรกซึมเข้าไปภายใต้เสื้อคลุมตัวบาง ปลุกเร้าอารมณ์สวาทให้โหมกระพือขึ้นอีกครั้งอย่างชำนาญตามสัญชาตญาณเสือร้าย
“คุณดรัณ!”
ปรินดาอุทานเสียงหลงด้วยความตระหนกตกใจ เมื่อสะโพกกลมกลึงสัมผัสได้ถึงความแข็งขึงใหญ่โตตึงเครียดที่กำลังดุนดันอยู่เบื้องหลังผ่านเนื้อผ้าบางเบา มันตื่นตัวและขยายใหญ่จนน่ากลัว
“นิดเดียว... นะแก้ม” ชายหนุ่มวอนขอชิดผิวเนื้อละเอียด บังคับทิศทางด้วยแรงอารมณ์
“ค่ะ...”
เธอถอนหายใจยาวอย่างยอมจำนนต่อชะตากรรมของลูกหนี้ที่ไร้ทางสู้ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาตามแรงชักจูงของมือหนาแกร่ง
“อมสิ... ทำให้ฉันเหมือนเมื่อคืน”
เขาออกคำสั่งพึมพำพลางเชยคางมนของเธอให้แหงนเงยขึ้นรับสายตา คาดหวังจะได้รับรสสัมผัสอันนุ่มนวลจากโพรงปากอุ่นที่ติดใจ
ปรินดามองสบสายตาคมกริบที่มีแววปรารถนาแรงกล้าลุกโชนราวกองไฟสุม ทว่าภาพจำอันน่าอัปยศที่เธอต้องกลืนกินน้ำรักคาวข้นเข้าไปเมื่อคืนย้อนกลับเข้ามาในสมองเป็นฉากๆ ความขื่นขมขมคอและกลิ่นอายคาวหวานครั้งนั้นแล่นริ้วจนเธอรู้สึกมวนท้องและพะอืดพะอมอย่างรุนแรงจนแทบจะอาเจียน
แม้ใจหนึ่งจะหวาดกลัวและอยากเอาอกเอาใจเขาเพื่อไม่ให้เขาโกรธเคืองจนพาลไปถึงเรื่องหนี้สิน แต่ความรู้สึกฝังใจอันน่าสะอิดสะเอียนนั้นมีมากกว่า มันทำให้เธอรวบรวมความกล้าทั้งหมดตัดสินใจในสิ่งที่ดรัณเองก็คาดไม่ถึง
“แก้มไม่ทำแบบเมื่อคืน....ได้ไหมคะ”
“แล้วเธอจะทำยังไง?”
ดรัณเลิกคิ้วหนาสูงขึ้นอย่างแปลกใจและสงสัยในท่าทีขัดขืนเล็กๆ ของกวางน้อยในอ้อมแขน นัยน์ตาคู่คมกล้าจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยเพื่อคาดคั้นคำตอบ
“แก้มยอมเจ็บ... ดีกว่าต้องยอมกลืนน้ำของคุณเข้าไปอีก แก้มยอมให้คุณ...สอดใส่เหมือนเมื่อคืนยังดีกว่า”
คำสารภาพตรงๆ ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากจิ้มลิ้ม พร้อมกับใบหน้าสวยหวานที่บัดนี้แดงก่ำร้อนผ่าวราวกับมะเขือเทศสุกด้วยความอับอาย ทำเอามาเฟียหนุ่มถึงกับอึ้งตะลึงไปครู่หนึ่ง ชายหนุ่มคาดไม่ถึงว่าความไร้เดียงสาของเธอจะเลือกหนทางนี้
ทว่าเพียงอึดใจเดียว ใบหน้าคมเข้มแกร่งกร้าวก็แปรเปลี่ยนเป็นความพึงพอใจและซาบซ่านอย่างที่สุดในอก เขากระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ นึกเอ็นดูและคลั่งไคล้ในข้อเสนออันแสนซื่อตรงนั้น ชายหนุ่มพลิกกายร่างบางให้ลงไปนอนราบอยู่ใต้ร่างหนากำยำของเขาบนเตียงนอนนุ่มทันทีโดยไม่รีรอให้เธอได้เปลี่ยนใจ
“ได้! ในเมื่อเธอเลือกแบบนี้... ฉันก็จะจัดให้ตามคำขอ”
ดรัณไม่ยอมปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอย มือหนาจัดการแยกเรียวขาสวยออกจากกันอย่างรวดเร็วและดุดัน ปรินดาหลับตาพริ้มสนิท จิกปลายนิ้วลงบนไหล่หนาแน่นเพื่อเตรียมตัวรับความเจ็บปวดที่กำลังจะเกิดขึ้น ชายหนุ่มก้มลงมอบจูบอันดุดัน ร้อนแรงบดเบียดริมฝีปากเธอเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ก่อนจะกดกระแทกตัวตนอันเขื่องใหญ่ที่ขยายตัวเต็มที่ แทรกผ่านเข้าสู่ความคับแน่นทางรักที่ยังคงบอบช้ำและระบมอยู่จากเมื่อคืนในคราวเดียว
“อื้อ! เจ็บ... คุณดรัณ แก้มเจ็บ!”
เสียงหวานครางประท้วงลั่นพร้อมหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยตาคู่สวย ทว่าครั้งนี้ดรัณไม่ได้ถอดถอนตัวตนออกเหมือนเมื่อคืน เขาแช่กายค้างนิ่งไว้เพียงอึดใจเพื่อให้ผนังเนื้อนุ่มของเธอปรับตัวรับความยิ่งใหญ่ของเขา ก่อนจะเริ่มขยับโยกสะโพกสอบเป็นจังหวะที่หนักหน่วง รุนแรง และกระแทกกระทั้นเน้นย้ำ
แรงโหมกระหน่ำทำให้เตียงนอนกว้างยวบยาบสั่นไหวตามจังหวะบทเพลงสวาทที่โหมกระหน่ำดั่งพายุคลั่ง ดรัณกอดรัดฟัดเหวี่ยงเรือนร่างนวลเนียนขาวผ่องอย่างโหยหากระหายหิว ทั้งบดจูบ ลากลิ้นระเลียด และขบเม้มสลักรอยแดงช้ำตามผิวเนื้ออ่อนเพื่อตีตราแสดงความเป็นเจ้าของสิทธิ์ขาด
ปรินดาที่ในตอนแรกตั้งรับด้วยความเจ็บปวดเจียนตาย เริ่มถูกเหนี่ยวนำด้วยรสสวาทอันแสนช่ำชองและวาบหวาม ความเจ็บระบมค่อยๆ มลายหายไป แปรเปลี่ยนกลายเป็นความเสียวซ่านล้ำลึกที่แผ่ซ่านไปทั่วท้องน้อยจนขนลุกชัน เรือนร่างบางหยัดกายแอร่มรับแรงกระแทกกระทั้นจากเขาตามสัญชาตญาณอย่างลืมตัว เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังระรัวประสานไปกับเสียงลมหายใจหอบกระชั้นถี่ของคนทั้งคู่
พายุราคะอันเร่าร้อนโหมซัดสาดจนกระทั่งถึงจุดแตกดับ ดรัณกระแทกสะโพกเน้นย้ำรุนแรงลึกซึ้งในจังหวะสุดท้าย ก่อนจะปลดปล่อยธารน้ำรักอุ่นรุ่มขาวข้นฉีดเข้าไปในกายสาวจนเอ่อล้นเปี่ยมรัก
ชายหนุ่มซบหน้าลงกับอกอิ่มซับเหงื่อ พลางหอบหายใจอย่างหนักหน่วงด้วยความอิ่มเอม ขณะที่ปรินดานอนนิ่งสนิทปล่อยให้น้ำตาไหลพราก รู้สึกเหมือนตัวเองล่องลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ รับรู้ถึงความร้อนแรงอันเหนียวเหนอะหนะที่เขาทิ้งฝังลึกไว้ข้างในกายสาว... เธอยอมเลือกที่จะเจ็บเนื้อเจ็บกาย ดีกว่าต้องยอมทำในสิ่งที่ต้องพะอืดพะอม ทว่าเธอหารู้ไม่ว่า... ทางเลือกนี้กลับยิ่งทำให้ดรัณเสพติดในเรือนร่างและตัวตนของเธอมากขึ้นไปอีกจนถอนตัวไม่ขึ้น!
