บทที่ 8 คนดี

“คุณจะพาฉันไปอยู่ที่ไหน” หญิงสาวถามเมื่อเปิดประตูและนั่งลงที่เบาะด้านหน้าข้างคนขับ

“ถึงเดี๋ยวก็รู้” คนตอบหัวเราะแบบเยาะเย้ย

ไม่มีประโยชน์ที่จะถามอีก ลลิลจึงเลือกที่จะเงียบ นั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง ด้วยหัวใจที่ร่องลอยไร้จุดหมาย ต่างกับชายหนุ่มคนขับ ที่วันนี้เขากลับรู้สึกไม่ว่างเปล่า จากที่เคยไปไหนมาไหนคนเดียว วันนี้เขามีผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่ง นั่งรถไปยังบ้านสวนข้างๆเขา

“ถ้าง่วงก็หลับได้เลย เดี๋ยวถึงแล้วจะปลุก”

เมื่อเห็นคนนั่งข้างๆ เอาแต่กอดอกนั่งมองนอกหน้าต่าง ที่มีสายฝนที่กำลังเริ่มโปรยปรายลงมา ชายหนุ่มจึงคิดว่าอีกไกลว่าจะถึง เธออาจจะง่วงเสียก่อน

“คุณชื่ออะไร”ลลิลละสายตาจาหน้าต่างหันมามองคนขับ

“ติณห์”

“หน้าตาคุณก็ดี ฐานะก็ดี ชื่อก็เพราะ แต่ทำไมดูจิตใจคุณถึงได้ตรงข้ามจากคุณสมบัติข้ออื่นของคุณ” ลลิลพูดนิ่มๆแต่บาทคม

“แล้วคนดีเป็นอย่างไรกันเหรอ อย่างพ่อคุณใช่ไหม” ถึงแม้จะจุกอกกับคำพูดของหญิงสาว แต่ติณห์ก็สวนกลับหวังให้คนข้างได้คิดได้บ้างเหมือนกัน

“ใช่ พ่อเป็นคนดี ทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว หนี้สินที่เกิดจากความผิดพลาดในธุรกิจ คงไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น พ่อโชคไม่ดีที่มาเจอเจ้าหนี้อย่างคุณ แม่ถึงต้องมาตาย”

หน้ารูปไข่ ดวงตากลมใส มองชายหนุ่มข้างๆอย่างสุดแค้น เธอคิดว่าเขา คือต้นเหตุของความขมขื่น ที่ทำให้มารดาของเธอต้องตาย

“ไม่มีประโยชน์ที่จะพูดในสิ่งที่เธอไม่เข้าใจ อันเป็นว่าตอนนี้เธอมีหน้าที่ทำให้ฉันมีความสุขแค่นั้นพอ” ชายหนุ่มหันหน้าหลบสายตาดวงโตที่จ้องมองเขา เพราะกลัวจะเผลอใจสงสารเธอขึ้นมา

หญิงสาวที่กำลังจะตายทั้งเป็น หลับตาลง ปล่อยหัวใจไปกับสายฝนที่กำลังโปรยปรายอยู่ข้างนอก ทุกอย่างเธอเลือกแล้ว ลลิลบอกกับตัวเอง ไม่ว่าต่อจากนี้ชีวิตของเธอจะเป็นอย่างไร เธอก็ยินดี ขอเพียงแค่ให้พ่อของเธอไม่ต้องโดนทำร้ายอีก เธอมั่นใจ ว่าอีกไม่นานพ่อต้องหาเงินมาใช้หนี้แล้วเธอจะได้กลับไปเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง