บทที่ 13 EPISODE 13

เมื่อลุงแดงส่งราชันย์เรียบร้อย ราชันย์ก็เดินเข้ามาในตัวบ้านเพื่อจะเดินไปที่สวนหลังบ้านทันที เพื่อตามหาผู้หญิงเมื่อช่วงเช้า แต่ยังไม่ทันที่ราชันย์นั้นจะเดินเข้าบ้านมาไกล เขาเดินมาถึงแค่ห้องโถงขนาดใหญ่ก็พบกับหญิงสาวที่ตามหา เธอที่เห็นหน้าของราชันย์เบิกตาโพลงตกใจ ทำให้ต้มพะโล้ที่กำลังถือมาจะนำจัดโต๊ะอาหารหล่นลงมาใส่เท้าทันที และด้วยความร้อนของพะโล้นั้นทำให้เธอต้องสะดุ้งอีกครั้ง

“โอ๊ย!”

“พราวฟ้า เป็นอะไรมั้ย!”

เมื่อราชันย์เห็นแบบนั้น ก็รีบวิ่งเข้าไปดูทันที ก่อนจะช่วยพยุงเธอให้มานั่งที่โซฟารับแขก ราชันย์เองรีบถอดรองเท้าสลิปเปอร์ของพราวฟ้าออก เผยให้เห็นเท้าบางส่วนของเธอนั้นขึ้นสีแดงเรื่อ กำลังจะพองอยู่รอมร่อเขารีบเรียกให้ป้านงค์เอากล่องประถมพยาบาลมาให้ ค่อย ๆ เอาเท้าจุ่มน้ำอุณหภูมิปกติเพื่อล้างความแสบร้อนและสิ่งสกปรกออก ก่อนจะซับน้ำออกเบา ๆ ล้างด้วยน้ำเกลืออีกครั้ง ซับแผลให้แห้งและปิดทับด้วยผ้าพันแผลสะอาด

“เจ็บอยู่ไหม?”

“ราชันย์ นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

เธอไม่ตอบ แต่กลับยิงคำถามที่สงสัยใส่ราชันย์ทันทีที่มีโอกาส ราชันย์ค่อย ๆ มองหน้าหญิงสาวที่ตัวเองรอมาหลายปีด้วยนัยน์ตาที่เศร้าสร้อย ทำไมถึงกลายเป็นเธอ ทำไมเธอถึงกลายมาเป็นแฟนของมังกร หลาย ๆ อย่างจุกอยู่ในอก แต่กลับอ้าปากถามอะไรไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียว เพียงเพราะคำว่าเราเป็นแค่เพื่อนกัน

“ทำไมพราวมาอยู่ที่นี่ เราควรจะเป็นคนถามมากกว่านะ”

“ขอโทษนะราชันย์ พราวขอโทษทุกอย่าง พราวผิดเอง”

“พราวจะขอโทษเราทำไม เราเคารพการตัดสินใจของพราวนะ แต่เราขอถามอย่างหนึ่งได้ไหม.. ”

“อะไรหรอ?”

“ทำไมต้องมังกร”

และไม่มีคำตอบอะไรจากปากของพราวฟ้า มีแต่นัยน์ตาที่เริ่มมีน้ำตาคลอเบ้ากับความเงียบเท่านั้นที่เป็นคำตอบ ทั้งคู่มองหน้ากันโดยที่ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาเลย พราวฟ้าคือผู้หญิงที่ราชันย์หลงรักมาก มีแพลนจะขอแต่งงานทันทีที่เรียนจบ แต่ก็มีเหตุให้ต้องแยกกันเพราะพราวฟ้าต้องย้ายไปเรียนต่างประเทศ และวันนั้นก่อนที่พราวฟ้าจะไปพราวฟ้ารับปากกับราชันย์ไว้ว่า ถ้าเจอกันอีกครั้งต่างคนต่างไม่มีใคร วันนั้นพราวฟ้าจะยอมรับรักราชันย์ และราชันย์ก็เชื่อมั่นและรอคอยมาตลอด เพราะหวังว่าสักวันพราวฟ้าจะหันมารักตัวเองและสมหวังในความรักกับคนที่แอบชอบมาหลายปี

“คุณพราวฟ้าเป็นยังไงบ้างคะ”

“ไม่เป็นอะไรมากแล้วค่ะป้านงค์ ไม่ต้องบอกเฮียนะคะ เดี๋ยวเฮียเป็นห่วง”

“ไม่ทันแล้วค่ะ คุณมังกรกำลังกลับมาแล้วค่ะคุณพราว”

“พราวขอคุยกับราชันย์ เป็นการส่วนตัวสักพักนะคะป้านงค์”

“ได้ค่ะ คุณราชันย์วันนี้อยู่ทานข้าวเย็นด้วยเลยไหมคะ ป้าจะได้ให้น้ำมนต์ทำอาหารเผื่อ”

“ไม่ละครับป้านงค์ เดี๋ยวผมจะกลับแล้วครับ งานที่ไร่เรียบร้อยพอดี”

หลังจากได้ยินราชันย์ตอบ ป้านงค์ก็เดินออกไปเตรียมอาหารทันที ทำให้บรรยากาศในห้องโถงนี้ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

“ราชันย์ พราวเชื่อนะว่าสักวันหนึ่งจะมีผู้หญิงดี ๆ เข้ามา ถ้าวันนั้นมาถึงราชันย์ต้องทะนุถนอมเขาดี ๆ เหมือนที่ราชันย์เคยบอกว่าจะทะนุถนอมพราวเลยนะ”