บทที่ 8 EPISODE 08

และสุดท้ายแล้วเจ้าชั้นในตัวจิ๋วสีชมพูหวานก็ลงไปกองอยู่ที่พื้นไปโดยปริยายด้วยความช่ำชองของผู้ชายที่ชื่อว่าราชันย์ มือข้างหนึ่งของเขาตวัดรัดเอวคอดกิ่ว กดบั้นท้ายงามงอนของเธอให้แนบสนิทไปกับแท่งเอ็นที่ขยายตัวพองโต มืออีกข้างไม่อยู่นิ่งเลิกชายกระโปรงชุดนอนลายคิตตี้ของเธอให้ขึ้นไปกองอยู่เหนือเนินอกอวบอิ่ม แม้ว่าสายตาของเขาจะยังไม่ละจากใบหน้าของสกุณาที่บัดนี้หลับตาพริ้มไปกับรสสัมผัสที่ราชันย์มอมเมา

ราชันย์ไม่รอช้าจัดการดังบราเซียตัวจิ๋วสีชมพูเข้าชุดขึ้นไปกองเหนือเนินอกอิ่ม ริมฝีปากหนาอ้างับยอดปทุมถันที่มีสีชมพูหวาน ลิ้นร้อน ๆ ตวัดขึ้นลงเป็นระยะ สลับกับดูดดึง ราวกับเด็กทารกที่กระหายนม

มืออีกข้างที่บดเบียดบั้นท้ายค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมาบีบคลึงกับอกอวบอย่างเมามัน สัมผัสได้ถึงอกแท้ไม่ผ่านมือหมอจัดได้ว่าค่อนข้างล้นมือ ถึงจะไม่ขนาดมหึมาเหมือนที่เคยผ่าน ๆ มาแต่กลับยิ่งทำให้อารมณ์ของราชันย์คุกรุ่นลุกโชนมากขึ้น แท่งเอ็นที่อยู่ภายใต้กางเกงนอนนั้นพองตัวสู้ราวกับว่าอยากจะออกมารับลมด้านนอก มันกระตุกตีช่อบุปผาด้านล่างผ่านกางเกงนอนเป็นระยะ

เรียวแขนบอบบางของเธอตวัดรัดรอบคอโดยอัตโนมัติ ส่วนสงวนกลางกายของเธอนั้นรู้สึกปวดหนึบ น้ำหวานที่ไหลจากบุปผาช่องามเองก็เริ่มเอ่อล้นอย่างที่ไม่เคยที่จะเป็นมาก่อน ราชันย์ผละออกจากอกอวบอิ่มที่เขากำลังดูดดึงอย่างเมามันก่อนจะขบเม้มหยอกล้อที่ปลายยอดปทุมถันอย่างมันเขี้ยว

“อ๊ะ!”

ราชันย์ไม่ปล่อยให้สกุณาต้องรอนานเขาเอื้อมมือเพื่อโน้มใบหน้าของเธอลงมาประกบจูบ สัมผัสแรกที่เขาได้รับมันช่าง “หอมหวาน” ความรู้สึกเหมือนเขาที่กำลังลิ้มรสของลูกอมคาราเมลสูตรพรีเมี่ยม ที่มันช่างทั้งหอมทั้งหวานจนไม่อยากละออกมาสักวินาทีเดียว

เรียวลิ้นหนาควานไล่ต้อนเรียวลิ้นเล็กอย่างบ้าคลั่ง รับรู้ได้ว่าเรียวลิ้นของเธอนั้นกำลังหนีลิ้นหนาของเขา ราชันย์กระหน่ำจูบสกุณาอย่างบ้าคลั่งดั่งคนกระหายน้ำอยู่พักใหญ่ ๆ จนเขาได้ยินเสียงคล้ายคนที่กำลังสำลักจากบุคคลด้านบนราชันย์ถึงได้ค่อย ๆ ผละใบหน้าออกมาและหยุดการกระทำทุกอย่างทันที

“หยุด..  อ๊ะ!..  หยุดทำไมคะ”

“อยากให้ต่อหรอ”

“ค่ะ.. คุณราชันย์.. ช่วยกอหญ้าด้วย กอหญ้าไม่ไหวแล้ว”

“กอหญ้า?”

เธอเองไม่ได้ตอบอะไรกลับมาได้แต่ส่งสายตาหวานอย่างอ้อนวอนให้ผู้ชายด้านล่างของเธอ ร่างกายที่ร้อนรุ่มดั่งโดนไฟเผาของเธอมันกำลังจะปะทุออกมาให้ได้ เธอมีความต้องการ ต้องการสัมผัสของราชันย์เพื่อมากลบความร้อนรุ่มนั้น

ราชันย์กระตุกยิ้มที่มุมปากก่อนจะดึงชุดนอนของเธอออกทางด้านบน เหลือแต่ร่างขาว ๆ ที่เปล่าเปลือยกับบราเซียตัวจิ๋วที่ถูกดันขึ้นไปเหนืออกอวบอิ่ม ราชันย์ตวัดตะขอด้านหลังด้วยความชำนาญทำให้บราเซียตัวจิ๋วนั้นหลุดลงมาอย่างง่ายดายเขาดึงมันออกและโยนมันทิ้งอย่างไม่ไยดี

“ทำสิ”

“เอ๊ะ?”

“อยากได้แบบไหนก็ทำสิ ฉันจะเป็นผู้ตามที่ดี”