บทที่ 67 67

ฉันมองหน้าคนสองคนสลับกันไปมา ยอมรับตรงๆ ว่า เรื่องที่พวกเขาคุยกัน ไม่สามารถทำให้ฉันลืมเรื่องที่กำลังทุกข์ใจอยู่ในตอนนี้ได้ แต่ก็ไม่อาจที่จะปฏิเสธว่าหลายต่อหลายประโยค ที่ทำให้ฉันรู้สึกหวั่นไหว

"คุณแม่กำลังพูดจาแปลกๆ นะครับ พูดเหมือนรู้ว่าหลานของแคทอยู่ที่ไหน" รอยยิ้มเล็กผุดขึ้นมุมปากบางอีกครั้ง ดวงต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ