บทที่ 10 หนี้ห้าสิบล้าน

การถูกจิกหัวเรียกว่า ‘นัง’ เป็นสิ่งที่เธอได้ยินจนชินหู แม้ว่ามันจะเป็นสิ่งที่ไม่สมควรอย่างยิ่งที่สุนิสาจะกล้าทำเช่นนั้น เพราะในความเป็นจริงแล้ว เกลียวไหมต่างหากคือทายาทและเจ้าของบ้านหลังนี้อย่างถูกต้อง ทว่าคนหัวอ่อนอย่างเธอไม่เคยกล้าลุกขึ้นสู้กับใคร แม้กระทั่งในเวลานี้ที่ร่างกายกำลังบอบช้ำ เธอก็ยังรู้สึกหวาดกลัวคำตวาดของสุนิสาจนร่างสั่นสะท้าน ถ้อยคำผรุสวาทที่ควรจะสาดซัดใส่อีกฝ่าย จึงกลายเป็นการตอบคำถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

“ไหม... ไหมไปกับเพื่อนมาค่ะ”

สุนิสาเดินก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัว ตวาดเสียงเกรี้ยวกราดอย่างไม่พอใจ “แกรู้ตัวไหม! ว่าคุณนิคมเขาโกรธแค่ไหนที่แกหนีเขาออกมาแบบนั้น!”

“แต่คุณนิคมเขาพยายามจะทำร้ายไหมนะคะ!” เธอพยายามอธิบาย ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าแม่เลี้ยงตรงหน้าคือคนที่รู้เห็นเป็นใจ แต่ส่วนลึกก็ยังอยากจะลองหยั่งเชิงดูว่า สุนิสาจะยังพอหลงเหลือจิตสำนึกหรือความละอายใจต่อกันอยู่บ้างไหม

ทว่าเธอก็ต้องผิดหวังซ้ำซาก เมื่อไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ที่บ่งบอกว่าอีกฝ่ายจะสะทกสะท้าน แม้แต่เศษเสี้ยวของความรู้สึกผิดก็ไม่มีให้เห็นในแววตาคู่นั้น

“ทำร้ายอะไรแกไม่ทราบ” สุนิสาเอ่ยถามกลับ สีหน้านิ่งเฉยราวกับว่าสิ่งที่เธอเพิ่งพูดไปนั้นเป็นเพียงเรื่องไร้สาระ

“คุณน้าเป็นคนให้เขาทำแบบนี้กับไหมใช่ไหมคะ ทำไมคะ... ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้!” น้ำตาที่พยายามกักเก็บเอาไว้พรั่งพรูออกมาอย่างสุดกลั้น ลำพังแค่ถูกกดขี่ข่มเหงอยู่ทุกวี่ทุกวันเธอก็เจ็บช้ำมากพอแล้ว แต่นี่ถึงขั้นส่งเธอไปให้คนชั่วรังแก... กะจะฆ่ากันให้ตายทั้งเป็นเลยเชียวหรือ

“แล้วตกลงเขาทำอะไรแกล่ะ” สุนิสายังคงลอยหน้าลอยตาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ซ้ำยังเหยียดยิ้มเยาะเย้ยออกมาอย่างร้ายกาจ

“เขาวางยาไหม! หวังจะทำมิดีมิร้ายกับไหม!” หญิงสาวโพล่งออกไปอย่างหมดสิ้นความอดทน ความเจ็บช้ำที่ได้รับตีตื้นขึ้นมาจนทำให้เธอลืมความเหนียมอายไปจนหมดสิ้น ดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตามองสบตาอีกฝ่ายอย่างตัดพ้อ

ทว่าสุนิสากลับเพียงแค่ยิ้มเย็นเยียบรับคำตอบนั้น มันเป็นรอยยิ้มหยันที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่าสมใจนักหนา แต่ถึงกระนั้น เจ้าตัวก็ยังคงปากแข็งไม่ยอมรับในความชั่วร้ายของตนเอง

“แกตั้งใจใส่ร้ายเขา เพื่อสร้างข้ออ้างให้การหนีเที่ยวของแกฟังขึ้นต่างหาก!”

“ไม่ใช่นะคะ! ไหมไม่ได้หนีเที่ยว ไหมไม่เคยทำตัวเหลวไหลแบบนั้น!” เกลียวไหมปฏิเสธเสียงหลง ไม่อยากเชื่อเลยว่าสุนิสาจะหน้าด้านพลิกดำเป็นขาว เปลี่ยนเรื่องที่เธอถูกรังแกให้กลายเป็นเด็กใจแตกหนีเที่ยวไปเสียได้ ความคับแค้นใจอัดแน่นจนเธอทำได้เพียงหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความสมเพชในชะตากรรมของตนเอง

“แล้วนั่นรอยอะไร!” สุนิสาปราดเข้ามากระชากคางลูกเลี้ยงขึ้นประจันหน้า ก่อนที่สายตาจะตวัดไปเห็นว่าบนผิวเนื้อขาวสะอาดเกลี้ยงเกลาของเกลียวไหมนั้น เต็มไปด้วยรอยจ้ำแดงตีตราไปทั่วทั้งลำคอ

คนที่ผ่านโลกและเจนจัดในเรื่องพรรค์นี้มาอย่างโชกโชนย่อมรู้ดีว่า อะไรคือสาเหตุที่ทำให้เกิดรอยสีกุหลาบมากมายบนผิวกายสาว ภาพตรงหน้าสร้างความตกตะลึงให้สุนิสาไม่น้อย ก่อนที่มันจะแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยวจนถึงขีดสุด เมื่อ ‘สินค้าราคาแพง’ กลับกลายเป็นของมีราคีไปเสียแล้ว เธอจึงแผดเสียงก่นด่าออกมาด้วยแรงอารมณ์ “แกไปร่านทำเหลวแหลกที่ไหนมานังไหม!”

เสียงตวาดลั่นนั้นทำเอาเกลียวไหมสะดุ้งเฮือก ร่างกายสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม แม้จะถูกกระทำย่ำยีมาหนักหนาสักเพียงใด ทว่าความหวาดกลัวที่มีต่อสุนิสาก็ยังคงฝังรากลึกอยู่ในใจตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ราวกับหนูที่ไร้ทางสู้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับแมวจรจัดหิวโซ

“ไหมเปล่านะคะ... ไหมไม่ได้ทำตัวเหลวแหลก...”

ทว่าสุนิสากลับไม่คิดจะรับฟังคำแก้ตัวใดๆ หล่อนเงื้อมือขึ้นสูงก่อนจะฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าหวานของลูกเลี้ยงอย่างสุดแรง

เพียะ!

ร่างบอบบางที่อ่อนระโหยโรยแรงเป็นทุนเดิมอยู่แล้วทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นในทันที ความเจ็บปวดร้าวระบมทั้งทางกายและทางใจถาโถมเข้าใส่จนเกลียวไหมไม่อาจหยัดกายลุกขึ้นยืนได้อีก ทำได้เพียงแค่นอนสะอื้นไห้ให้กับโชคชะตาของตัวเอง

แต่ทว่าสุนิสากลับไร้ซึ่งความปรานี ร่างอวบอัดยังคงก้าวตามมากระหน่ำซ้ำเติมด้วยถ้อยคำขู่เข็ญที่กรีดลึกลงไปในหัวใจ

“แกรู้ตัวไหม ว่าการที่แกทำตัวสิ้นคิดแบบนี้มันจะเกิดอะไรขึ้น! ฉันจะบอกเอาบุญให้เอาไหม... คุณนิคมจะต้องโกรธจัด แล้วเขาก็จะยึดบ้านหลังนี้! ทีนี้ทั้งแก ฉัน รวมถึงพ่อของแก ก็จะไม่มีที่ซุกหัวนอน!”

“คุณน้าพูดว่าอะไรนะคะ... ยึดบ้าน? หมายความว่ายังไง!” เกลียวไหมเบิกตากว้าง เงยหน้าขึ้นมองแม่เลี้ยงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เธอไม่เคยล่วงรู้ถึงความลับข้อนี้มาก่อนเลย ในใจคิดมาตลอดว่าที่สุนิสาพยายามยัดเยียดให้เธอทอดสะพานและมีความสัมพันธ์กับนิคม ก็เพียงเพราะอยากให้เป็นแค่ตัวเชื่อมผลประโยชน์ทางธุรกิจเท่านั้น

“

ครอบครัวเราเป็นหนี้คุณนิคมอยู่สิบห้าล้าน! โดยมีบ้านหลังนี้เป็นหลักทรัพย์ค้ำประกัน... และทางเดียวที่เราจะรักษาบ้านหลังนี้เอาไว้ได้ ก็คือแกต้องไปเป็นเมียเก็บของเขา!

”