บทที่ 27 ไม่ท้องก็ต้องท้อง

เกลียวไหมจึงรีบหลุบตาลงต่ำและดึงสายตากลับมามองจานข้าวของตนเองแทน จะว่าไปเธอก็รู้สึกขัดเขินอยู่ไม่น้อย ที่เผลอลืมตัวไปจ้องหน้าเขาเสียตาไม่กะพริบแบบนั้น

“อร่อยจริงใช่ไหมครับ งั้นผมขอลองบ้างนะ” คอสโม่ที่รอให้พี่ชายเป็นหนูทดลองอยู่นาน ตัดสินใจตักกับข้าวมาใส่จานตัวเองบ้าง และเมื่อรสชาติอันกลมกล่อมสัมผัสก...