บทที่ 43 จูบซับน้ำตา

หลังจากต้องนั่งรอครูโซ่อยู่เพียงลำพัง เกลียวไหมจึงหันกลับมาง่วนอยู่กับผลงานตรงหน้าต่อ หญิงสาวยอมรับกับตัวเองเลยว่าเธอมีความสุขกับที่แห่งนี้ มีความสุขกับงานเล็กๆ น้อยๆ ที่ได้ลงมือทำ จนนึกไม่ออกเลยว่าหากมีวันหนึ่งที่เธอจะต้องเก็บของและก้าวเดินออกไปจากที่นี่จริงๆ หัวใจของเธอจะต้องพบเจอกับความปวดร้าวมาก...