บทที่ 5 คุณหวานจัง

สติสัมปชัญญะของครูโซ่เริ่มพร่าเลือนลงเช่นกัน รสพิศวาสอันหอมหวานที่ได้รับทำให้จิตใจของเขาเตลิดไปไกล

“คุณหวานจัง” เสียงทุ้มพร่ากล่าวชิดริมฝีปาก ก่อนจะเลื่อนลงไปชิมความหอมหวานจากส่วนอื่นต่อ ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาลากไล้จากพวงแก้มเนียน ไปยังใบหูขาวสะอาดที่บัดนี้แดงก่ำไม่ต่างจากผิวเนื้อตัวของเธอ

หญิงสาวได้แต่ยืนสั่นเทา มือเล็กเกาะบ่ากว้างของเขาเอาไว้เพื่อพยุงตัว ทว่าก็อดยอมรับกับตัวเองไม่ได้ว่าเธอรู้สึกสุขสมในทุกๆ ร่องรอยที่ถูกสัมผัส มันเป็นความรู้สึกที่ล้นปรี่จนต้องเปล่งเสียงครางออกมาเพื่อระบายความรัญจวนซาบซ่านที่กำลังก่อตัวขึ้น

ร่างกายบอบบางบิดเร่าจากความวาบหวามสะท้าน มันเป็นความรู้สึกแปลกใหม่ที่เธอไม่เคยพานพบมาก่อนในชีวิต และนึกละอายใจเหลือเกินเมื่อเบื้องลึกร้องบอกว่า...เธอต้องการให้เขาสัมผัสมากกว่านี้

ดูเหมือนชายหนุ่มจะรับรู้ได้ถึงความต้องการนั้น มือหนายังคงลูบไล้ไปตามเรือนร่างของเธออย่างต่อเนื่อง ริมฝีปากร้ายกาจเลื่อนต่ำลงมาตามซอกคอระหง บรรจงจุมพิตเหนือไหล่ลาดเนียนอย่างทะนุถนอม แต่แล้วดวงตากลมโตก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อได้ยินเสียงฉีกขาดของเนื้อผ้า พร้อมกับเสียงกระดุมที่ร่วงกราวกระทบพื้นห้องน้ำ

วูบหนึ่งของความหวาดกลัวทำให้เธอขยับกายหนี แต่ก็ถอยไปได้ไม่ไกลนักเมื่อมือใหญ่รั้งเอวบางให้กลับมาแนบชิดอีกครั้ง และคราวนี้เธอเองก็ยอมโอนอ่อนผ่อนตามแต่โดยดี เพราะการออกห่างจากเขาเมื่อครู่...มันทำให้เธอรู้สึกทรมานราวกับใจกำลังจะขาดลงเสียให้ได้

เสียงหอบสะท้านดังก้องไปทั่วห้องน้ำที่แสนแคบ ลมหายใจเจือกลิ่นมินต์ที่เป่ารดอยู่เหนือทรวงอกอิ่มยิ่งทำให้เธอรู้สึกร้อนผ่าว สัญชาตญาณอันเร้นลับสั่งให้ร่างบางแอ่นกายเข้าหา อยากให้เขาสัมผัสให้มากกว่านี้ เรียกร้องความหนักหน่วงและล้ำลึกยิ่งกว่าที่เคย

“ใจเย็นก่อน ผมรู้ว่าคุณต้องการผม แต่เราต้องค่อยเป็นค่อยไป” เสียงของเขาแหบพร่า ทว่าก็ยังเจือความละมุนละไม

สติของเธอโบยบินไปไกลแสนไกลแล้วในตอนนี้ เธอต้องการให้เขาช่วยปลดปล่อยตัวเองให้หลุดพ้นจากความทรมาน ซึ่งเธอไม่รู้หรอกว่าเขาจะใช้วิธีไหนจัดการกับมัน แต่สิ่งเดียวที่รู้คือเขาย่อมมีวิธีแน่ เพราะตอนนี้เธอกำลังรู้สึกดีขึ้นมาอย่างประหลาด

มือหนากอบกุมความอวบอิ่มของเธอเอาไว้ทั้งสองข้าง แม้จะมีบราเซียขวางกั้นอยู่ แต่เธอก็ยังรับรู้ได้ถึงความวาบหวามที่แล่นปราดเข้ามา หญิงสาวคิดว่านี่คือที่สุดของความสุขแล้ว แต่เปล่าเลย... มันยังมีอะไรที่มากกว่านั้นเมื่อเขาแนบริมฝีปากร้อนผ่าวลงมาแทนที่ฝ่ามือ เธอรับรู้ได้ถึงการเบ่งบานของยอดอกภายใต้เนื้อผ้า ความตึงคัดชูชันของมันทำให้เธอรู้สึกปวดร้าวปนรัญจวนซาบซ่านในเวลาเดียวกัน

คลื่นแห่งความปรารถนาสาดซัดจนเธอต้องครวญคราง ร่างบางถอยไปพิงผนังห้องน้ำที่เย็นเฉียบ มือเล็กสอดเข้าไปในกลุ่มผมสีน้ำตาลเข้มที่เปียกลู่เพราะสายน้ำ ระบายความเสียวสะท้านของตัวเองด้วยการทึ้งกลุ่มผมของเขาเบาๆ ความอยากรู้อยากเห็นเพิ่มทวีขึ้นหลายเท่าตัวจากสัญชาตญาณเร้นลับที่ถูกปลดล็อก

ฝ่ามือของเขาลากไล้ไปยังแผ่นหลังเนียน บราเซียตัวบางถูกปลดตะขอและถอดออกไปอย่างรวดเร็ว ท่อนบนของเธอเปลือยเปล่า โดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยสักนิด สิ่งเดียวที่รับรู้ได้คือความซาบซ่านอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิต และดูเหมือนความร้อนรุ่มทรมานจะยิ่งพุ่งทะยานสูงขึ้น เมื่อปลายลิ้นร้อนตวัดไล้รอบยอดอกสีสวย พร้อมกับฝ่ามือหนาที่คอยบีบเคล้นเฟ้นคลึง จนเธอตาพร่ามัวไปกับความหฤหรรษ์อันแปลกใหม่นี้

ริมฝีปากบางเม้มแน่น เธอไม่ต้องการเปล่งเสียงใดๆ ออกมา เพราะรู้สึกเอียงอายเกินกว่าจะยอมรับว่าเธอนั้นพึงพอใจแค่ไหนกับสัมผัสที่เขามอบให้ แต่สุดท้ายเธอก็ไม่อาจต้านทานสัญชาตญาณแห่งความปรารถนาที่เพิ่มสูงขึ้นจนสุดจะรั้งได้อีกต่อไป หญิงสาวเปล่งเสียงร้องออกมาในสิ่งที่สมองไม่ได้สั่งการ มีเพียงสัญชาตญาณดิบเท่านั้นที่เป็นตัวนำทาง

“ฉัน...ฉันกำลังจะตาย” เธอครางกระเส่า ก่อนจะเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ “ช่วยด้วย...ช่วยฉันที”

“ผมจะช่วยคุณ” เสียงทุ้มของเขาแหบพร่ายิ่งกว่าเดิม

ครูโซ่ไม่เคยคิดเลยว่า การเดินทางมาเป็นอาจารย์พิเศษในวันนี้จะทำให้เขาต้องมาเผชิญกับบททดสอบที่แสนจะทรมานใจขนาดนี้ บอกตามตรงว่าตั้งแต่โตเป็นหนุ่มเต็มตัว เขาไม่เคยต้องอดกลั้นกับสิ่งใดหนักหนาเท่านี้มาก่อน กิเลสเบื้องต่ำในใจยุแยงให้เขาปลดปล่อยและตักตวงความสุขให้ตัวเอง ทว่าจิตสำนึกฝ่ายดีกลับคอยย้ำเตือนว่าเธอยังไม่พร้อม และเขาไม่ควรฉวยโอกาสทำลายเธอ

ชายหนุ่มทอดสายตามองร่างกึ่งเปลือยเปล่าของหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้ง เธอสวยงามไปเสียทุกสัดส่วน ทรวดทรงองค์เอวงดงามเย้ายวนกว่าผู้หญิงคนไหนที่เขาเคยพานพบ โดยเฉพาะความอวบอิ่มคู่นั้นที่มีขนาดพอเหมาะพอดีรับกับตัวเธอ หากจะขอเข้าข้างตัวเองสักนิด เขาก็อยากจะบอกว่ามันถูกสร้างมาเพื่อเขาเพียงคนเดียว

ความต้องการส่วนลึกผลักดันให้เขากระโจนเข้าหาเธออีกครั้ง ริมฝีปากหยักได้รูปพรมจูบไปตามผิวกายขาวสะอาดทุกตารางนิ้วผ่านสายน้ำที่ยังคงไหลรินอย่างต่อเนื่อง และเพียงไม่กี่วินาทีต่อมา มือหนาก็จัดการปลดเปลื้องกระโปรงเนื้อบางเบาของเธอออกไปให้พ้นทาง ก่อนจะรูดรั้งปราการด่านสุดท้ายออก เพื่อเชยชมสิ่งล้ำค่าที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน

เธอบิดกายถอยหนีเล็กน้อย และนั่นทำให้ครูโซ่รับรู้ได้ว่า เธอยังพอมีสติและหลงเหลือความรู้สึกผิดชอบชั่วดีอยู่บ้าง

“ผมจะช่วยคุณ อย่างที่คุณร้องขอ...โดยที่คุณไม่ต้องเสียตัว ไม่ต้องกลัวนะ”

“ทำได้ด้วยเหรอคะ” เธอเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ และสิ่งที่ได้รับตอบกลับมาคือรอยยิ้มฝืนๆ ที่เกิดจากการพยายามสกัดกั้นอารมณ์ดิบของตัวเองอย่างสุดความสามารถ

“ได้...ถ้าคุณไว้ใจผม”