บทที่ 3 ตอนที่ 2 หลานสาว (1/2)
บารมีพารวิมายังบ้านหลังใหญ่ของเขาที่อยู่เกือบถึงตัวเมือง เด็กรับใช้ในบ้านเดินมารับกระเป๋าของรวิไปถือไว้
“ไปจัดห้องนอนให้รวิอยู่ตรงข้ามห้องของฉัน ต่อไปรวิจะมาอยู่ที่นี่ในฐานะหลานสาวของฉัน” บารมีพูดเสียงดังให้ได้ยินทั่วกัน
รวิยืนอึ้งเล็กน้อย ไม่เคยเห็นเพื่อนของพ่อในมุมนี้มาก่อน
“ต่อไปอาคือผู้ปกครองของรวิ รวิจะทำอะไร หรือไปที่ไหนต้องขออนุญาตอาก่อนทุกครั้ง อาจะไม่ตามใจรวิเพราะสงสาร อาไม่อยากให้รวิเสียนิสัย” บารมีบอกข้อตกลงกับรวิ รวิพยักหน้ารับทราบ
“รวิเข้าใจค่ะ”
“แล้วรวิมีหน้าที่อะไรบ้างคะ” รวิถามต่อ
“อาอยากให้รวิตั้งใจเรียนเป็นหลัก ตอนอยู่กับพ่อแม่รวิเคยทำหน้าที่อะไร อยู่นี่รวิก็ทำเหมือนเดิมแหละ” บารมีบอกรวิ แล้วให้เด็กรับใช้พาเดิมชมบ้าน
บ้านของบารมีเป็นบ้านขนาดใหญ่ มีเด็กรับใช้สามคน และมีหัวหน้าแม่บ้านที่อยู่มาตั้งแต่รุ่นแม่อีกหนึ่งคน ทำหน้าที่เป็นแม่ครัว
มีลูกน้องผู้ติดตามอีกไม่น้อยกว่าห้าคนที่พักอยู่ห้องพักด้านหลัง และทำงานไปกลับที่บริษัทฯปล่อยเงินกู้อีกไม่ต่ำกว่าสิบคน
แม่ของบารมีประสบอุบัติเหตุรถคว่ำเมื่อปีที่แล้ว ทำให้พ่อของเขาที่ทำใจไม่ได้ ตัดสินใจสละทางโลกหันหน้าเข้าหาธรรมะ วางมือจากวงการให้บารมีดูแลงานต่อทั้งหมด
บารมีให้แต๋วเด็กรับใช้ที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับรวิเป็นคนพารวิไปเดินดูห้อง และให้พารวิไปแนะนำตัวกับคนที่เหลือ
รวิอาสาเป็นลูกมือทำกับข้าวช่วยป้าตุ่นหัวหน้าแม่บ้านที่เป็นแม่ของแต๋ว อาหารเย็นวันนี้บารมีจึงมีคนร่วมโต๊ะเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคน
“พรุ่งนี้อาจะให้คนพาไปวัดนะ”
“รวิไปเองได้ค่ะ คนเอามอเตอร์ไซค์มาส่งแล้ว” รวิบอกด้วยน้ำเสียงเกรงใจ
“ไปคนเดียว เดี๋ยวก็เจอพวกนั้นอีก”
“แต่..” รวิอ้าปากจะเถียงต่อ
“อย่าดื้อสิรวิ” บารมีปรามเสียงดุ
“ค่ะ” รวิรับคำ
บารมีตักกับข้าวให้รวิ ให้เธอหายเกร็งที่เขาดุ
“ทานเยอะๆ ผอมจนจะปลิวแล้วเราน่ะ” บารมีบอก
รวิยิ้มให้แล้วทานข้าวในจานจนเกือบหมด
รวิให้คนขับรถพาเธอเอาเถ้ากระดูกไปเก็บไว้ที่บ้านของพ่อแม่ และเก็บของที่เหลือบางส่วนกลับมาด้วย
พอถึงบ้านของบารมี รวิก็เอาของขึ้นไปเก็บแล้วลงมาช่วยป้าตุ่นในครัว
“มีอะไรให้รวิช่วยไหมคะป้าตุ่น” รวิถาม
“ไม่มีอะไรแล้วค่ะคุณหนู”
“ป้าอย่าเรียกรวิว่าคุณหนูสิคะ รวิไม่ชิน” รวิบอกป้าตุ่น
“งั้นป้าเรียกคุณรวิก็ได้ ถ้าไม่เรียกแบบนี้ คุณบารมีต้องดุพวกเราแน่” ป้าตุ่นบอก
“แล้วคุณรวิไม่ต้องลงมาช่วยป้าบ่อยๆ ก็ได้”
“ก็รวิไม่มีอะไรทำนี่ค่ะ อีกอย่างอาบารมีก็บอกให้รวิทำเหมือนอย่างที่เคยทำที่บ้าน ที่บ้านรวิก็ช่วยแม่ทำกับข้าวและทำงานบ้านอยู่บ่อยๆ” รวิบอกเหตุผลของเธอ
“งั้นคุณรวิมาช่วยป้าทำกับข้าว และยกของว่างไปเสิร์ฟคุณบารมีก็พอค่ะ งานบ้านปล่อยให้เด็กๆ ทำกันไป คุณรวิเอาเวลาไปอ่านหนังสือดีกว่า ทำมากกว่านี้พวกนังแต๋วมันจะโดนดุซะเปล่า” ป้าตุ่นบอกรวิ
“ค่ะ ตามนั้นค่ะป้าตุ่น” รวิรับคำ
“ตอนนี้คุณบารมีมีแขก เดี๋ยวป้ารบกวนคุณรวิช่วยยกของว่างไปที่ห้องรับแขกกับนังแต๋วด้วยนะคะ” ป้าตุ่นบอกพร้อมเดินไปเรียกแต๋วมายกของว่างช่วยรวิคนละชุด
รวิและแต๋วยกของว่างไปเสิร์ฟที่โต๊ะ แขกของบารมีเป็นผู้หญิงสาวสวย หุ่นนางแบบ อายุน่าจะสามสิบต้นๆ แต่งหน้าจัด แต่งตัวรัดรูป กระโปรงสั้น โชว์หน้าอกหน้าใจ นั่งข้างกายบารมี
“เด็กรับใช้ใหม่เหรอคะ แนทไม่เคยเห็นหน้า” นทพร ถามขึ้นมา
นทพรเป็นลูกสาวของเฮียฮวด เจ้าพ่อเงินกู้นอกระบบที่พ่อของรวิไปกู้มา
“นี่รวิ หลานสาวของผม” บารมีแนะนำรวิให้นทพรรู้จัก
รวิยกมือไหว้นทพร นทพรรับไหว้ยิ้มให้ตามมารยาท แล้วรวิก็ขอตัวออกไปพร้อมกับเด็กรับใช้
“คนที่ผมจะใช้หนี้แทนพ่อของเขาให้พ่อคุณ” บารมีบอก
เหตุผลที่นทพรมาที่นี่ก็เพราะรู้จากลูกน้องว่าบารมีจะขอใช้หนี้แทน เลยหาข้ออ้างมาหาบารมี ผู้ชายที่นทพรอยากได้มาเป็นคนรัก
แต่บารมีไม่สนใจเธอเลย
“นี่เงินต้นพร้อมดอกเบี้ย ผมขอสัญญาเงินกู้คืนด้วย” บารมีบอกแล้วยื่นเช็คให้นทพร
นทพรรับเช็คมาแล้วเขียนรับเงินตามสัญญาคืนสัญญาต้นฉบับให้แก่บารมี
“เสร็จธุระแล้ว แนทอยากชวนคุณออกไปทานข้าวด้วยกัน ร้านอาหารในตัวเมือง ไปด้วยกันนะคะ”
“คงไม่ได้หรอกครับ ผมมีนัดแล้ว” บารมีออกตัว
เขารู้ทันนทพรที่อยากสานสัมพันธ์กับเขา เธอสวยถูกใจแต่เขาไม่อยากเป็นลูกเขยของเฮียฮวด ที่มักจะชวนบารมีทำธุรกิจกู้เงินแบบผิดกฎหมายและเอารัดเอาเปรียบคนอยู่เสมอ
