บทที่ 8 ตอนที่ 4 หวั่นไหว (2/2)
รวิลงสมัครเรียนคหกรรมที่วิทยาลัยในตัวเมืองด้วยเงินประกันของพ่อแม่ที่บารมีดูแลให้
อีกสามเดือนกว่าวิทยาลัยจะเปิดทำการสอน รวิจึงใช้ช่วงปิดเทอมใหญ่นี้หัดขับรถยนต์ที่พ่อทิ้งไว้ให้ โดยมีบารมีเป็นคนฝึกหัดให้
บารมีสอนรวิเข้าเกียร์โดยถือโอกาสกุมมือรวิสอนวิธีโยกคันเกียร์ ในใจนึกละอายใจตัวเองที่แก่คราวพ่อแต่ก็ยังคิดฉวยโอกาสเนียนจับรวิที่ไม่ได้คิดอะไรกับเขาเลย
รวิตั้งใจเรียนรู้และขับรถเป็นแล้วในวันแรก วันต่อมาบารมีจึงพาออกถนนใหญ่ ซึ่งรวิก็ทำได้ดี และสอบใบขับขี่ได้ในที่สุด
บารมีเอาใจรวิโดยการพาไปเลี้ยงฉลองที่สอบใบขับขี่สำเร็จ ที่ร้านอาหารชื่อดัง รวิเดินเกาะแขนบารมีแน่น บารมีดีใจลึกๆ แต่แสดงออกมาไม่ได้ หัวใจหนุ่มหล่อในวัยสี่สิบสองปี รู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้นอีกครั้ง
นทพรที่มาทานข้าวกับบิดาเดินสวนออกมา รวิยกมือไหว้ทั้งคู่ตามมารยาท สองพ่อลูกรับไหว้ เฮียฮวดมองมาที่รวิแบบพอใจ
“เด็กใหม่เหรอบารมี” เฮียฮวดถามด้วยท่าทีที่บารมีดูออกว่าพอใจรวิ
“เด็กในปกครองผมเองครับ” บารมีไม่ได้แนะนำว่าเป็นหลาน แต่เลี่ยงใช้คำอื่นให้เฮียฮวดรู้ว่าบารมีแสดงความเป็นเจ้าของ
“ก็ที่แนทเล่าให้ป๊าฟังไงคะ” นทพรพูด
“อ่อ ลูกสาวของเพื่อน” เฮียฮวดพูดย้ำให้บารมีคิด เป็นนัยว่ารู้ว่าบารมีคิดอะไรอยู่
“ผมขอตัวก่อนนะครับ” บารมีขอตัว จับมือรวิเดินเข้าร้านอาหารไป
นทพรทำท่าว่าจะตามเข้าไปแต่ถูกบิดาห้ามเอาไว้
“อย่าใจร้อน บารมีไม่ชอบให้คนเข้าหา เชื่อป๊า” เฮียฮวดบอกแล้วสั่งให้นทพรเดินไปขึ้นรถ นทพรฮึดฮัดแต่ก็ยอมทำตามผู้เป็นพ่อเดินขึ้นรถไป
บารมีให้รวิเป็นคนเลือกเมนู เพราะอยากรู้ว่ารวิชอบทานอะไรเป็นพิเศษ รวิไม่กล้าสั่งเพราะมีแต่เมนูแพงๆ เลยยื่นเมนูคืนให้บารมี
“อาเลือกเลยค่ะ รวิทานได้หมด”
“แล้วรวิชอบอะไรเป็นพิเศษรึเปล่า”
“รวิชอบทานทุกอย่างที่ไม่เผ็ดค่ะ” รวิบอก บารมีสั่งอาหารไปแล้วสามอย่าง รวิห้ามบารมีไว้ก่อนที่เขาจะสั่งอย่างที่สี่
“พอเถอะค่ะ แค่นี้เราก็ทานกันไม่หมดแล้ว”
บารมียิ้ม สั่งเครื่องดื่มแล้วยื่นเมนูคืนพนักงาน
“ตัวเท่าลูกแมว ต้องกินเยอะๆ นะเราน่ะ” บารมีบอกรวิที่ร่างผอมบางเกินไป เขาอยากขุนเธอให้มีน้ำมีนวลกว่านี้หน่อย
“รวิไม่อยากอ้วนนี่ค่ะ นี่ก็จะแตะ50อยู่แล้ว”
“คนเขาจะหาว่าเลี้ยงดูรวิไม่ดีนะสิ” บารมีบอก
“นึกว่าห่วงรวิ ที่แท้ก็กลัวชาวบ้านนินทา” รวิงอน
“อาก็ห่วงเรานั่นแหละ อาก็แค่หาข้ออ้างอยากให้รวิทานเยอะๆ” บารมีพูดเสียงนุ่มนวลเพื่อง้อเด็กสาว รวิยิ้มแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ บารมีทำหน้างง
“เวลาอาบารมีง้อรวิก็น่ารักดีเหมือนกันนะคะ” รวิบอกเสียงสดใส
บารมียิ้มมีความสุข ส่ายหัวเบาๆ ให้กับรวิที่มองโลกในแง่ดีไปเสียทุกอย่าง
“น่ารักก็รักอามากๆ นะ” บารมีพูด ตั้งใจให้สาวน้อยหวั่นไหว
“รวิก็รักอาบารมีอยู่แล้ว รักมากๆ ด้วย” รวิบอกรักในความหมายของอากับหลาน
บารมีที่ตั้งใจจะพูดให้เธอหวั่นไหว กลับเป็นฝ่ายหวั่นไหวซะเอง แม้รู้ว่ารวิบอกรักในฐานะอื่นก็ตาม
