บทที่ 9 ตอนที่ 5 หวง (1/2)
บารมีพารวิให้ไปทำบุญร้อยวันให้พ่อแม่ของเธอตามประเพณี แล้วพารวิไปให้อาหารปลาที่ท่าน้ำในวัด
“รวิ ยังเศร้าอยู่รึเปล่า”
“ไม่ค่ะ รวิแค่คิดถึงพวกท่าน รวิมีอาบารมีอยู่ข้างๆ ตั้งแต่เด็กจนโตอาก็ดีกับรวิไม่เคยเปลี่ยน แม้รวิจะโทษอาตอนที่พ่อเสีย อาก็ไม่เคยโกรธ” รวิพูดน้ำเสียงอ่อนโยน
“รวิอยู่กับอามีความสุขไหม”
“มีความสุขสิคะ” รวิบอก ส่งยิ้มให้บารมี แล้วโยนขนมปังชิ้นสุดท้ายในมือให้ปลา
“รวิรู้สึกเหมือนอยู่กับพ่อเลยค่ะ”
บารมียิ้มเจื่อนๆ ที่ได้ยินรวิเปรียบเทียบว่าเขาเหมือนพ่อ
รวิเกาะแขนซบไหล่บารมี เดินกลับไปที่รถ บารมีถอนหายใจเบาๆ
‘งานยากแน่ ถ้าสารภาพรักกับรวิ’ บารมีคิดอย่างปลงตก เดินขึ้นไปนั่งบนรถ มองหน้ารวิที่ไม่รู้เรื่องอะไร แล้วพินิจใบหน้าหวานนั้นอย่างชั่งใจ
“รวิ”
“คะ”
“รวิห้ามมีความรัก ห้ามมีแฟนจนกว่าจะเรียนจบ สัญญานะ” บารมีเอ่ยขึ้น
“รวิเคยรับปากไปแล้วนี่คะ” รวิบอกทำหน้างง
“ตอนนั้นรวิรับปากว่าจะไม่มีแฟน คราวนี้อาให้รวิรับปากว่าจะไม่ตกหลุมรักใคร” บารมีบอกด้วยใจที่ว้าวุ่น
“เรื่องของหัวใจ มันห้ามได้ด้วยเหรอคะ” รวิบอก หัวเราะเบาๆ เห็นเป็นเรื่องตลกที่บารมีขออะไรแปลกๆ
“อาจริงจังนะรวิ อากลัวรวิจะมีความรักแล้วจะส่งผลกับการเรียน” บารมีน้ำเสียงจริงจัง จุดประสงค์จริงๆ คืออยากให้เธอเรียนจบก่อนแล้วจึงจะลองสารภาพรักดู
“รวิรับปากค่ะ จะพยายามไม่ตกหลุมรักใคร” รวิบอกแล้วหอมแก้มบารมีฟอดใหญ่
“ขี้หวงนะคะ อาบารมี”
บารมีหน้าแดง รู้สึกดีที่ได้รับคำตอบที่น่าพอใจ และหอมฟอดใหญ่จากรวิ
“ก็รวิน่ารักขนาดนี้ อาก็ต้องหวงเป็นธรรมดา” บารมีบอกเป็นนัยยิ้มๆ รวิยิ้มพอใจหัวเราะคิกคัก
รวิใบในแสดงผลการเรียนมาอวดบารมีในห้องทำงาน พร้อมกับยกของว่างที่ทำเองมาเสิร์ฟเหมือนทุกครั้ง
บารมีวางแฟ้มเอกสารในมือลงเมื่อรวิวางถาดของว่างลงและยื่นซองเอกสารให้บารมีอ่าน
“อาบารมีคะ ไปญี่ปุ่นตามสัญญานะคะ”
บารมีเปิดดู รวิได้เกรดเฉลี่ยสามจุดแปดสอง เกินกว่าเป้าหมายที่บารมีตั้งไว้ บารมียิ้มกับท่าทางตื่นเต้นของรวิ
“เดี๋ยวพรุ่งนี้อาพาไปถ่ายพาสปอร์ต”
รวิดีใจกอดคอบารมีแล้วหอมแก้มซ้ายแก้มขวารัวๆ บารมียิ้มพอใจ
“เราจะไปกันตอนไหนดีคะ”
“ถ้าไปเดือนหน้าบรรยากาศก็ดี ไม่มีลมมากนัก อากาศก็กำลังดี เป็นช่วงที่ดอกซากุระบาน แต่ถ้ารวิอยากเห็นหิมะ ก็ต้องรอไปช่วงปีใหม่” บารมีบอก
รวิทำท่าคิดหนัก ซากุระก็อยากดู หิมะก็อยากสัมผัส รวิสองจิตสองใจ สุดท้ายก็เลือกไปดูซากุระ
“งั้นรวิไปดูซากุระเลยดีกว่า เพราะถ้าไปตอนอากาศหนาวรวิก็ต้องซื้อเสื้อผ้าเพิ่ม สิ้นเปลืองเปล่าๆ อาว่าดีไหมคะ”
“อาตามใจรวิ รวิว่าดี อาก็ว่าดี” บารมีเอาใจเด็กสาว
“งั้นอาทำงานต่อเถอะค่ะ รวิไม่กวนแล้ว” รวิหอมแก้มบารมีอีกฟอดใหญ่ แล้วเดินยิ้มออกไป
บารมีใจเต้น ส่ายหัวกับท่าทีของรวิ ที่หอมแก้มเขาโดยไม่เอะใจเลยสักนิดว่าอาหนุ่มคนนี้คิดไม่ซื่อกับเธอ
ช่วงหลังนี้ รวิเริ่มหอมแก้มบารมีเพื่อเป็นการขอบคุณในสิ่งต่างๆ ที่บารมีทำให้อยู่บ่อยๆ บารมีก็ปล่อยให้เธอทำโดยไม่เคยห้าม เพราะถือเป็นกำไรหัวใจเล็กๆ น้อยๆ
รวิฝึกทำขนมและอาหารให้ทุกคนชิมอยู่บ่อยๆ โดยเฉพาะบารมีที่รวิตั้งใจทำของว่างด้วยตนเองทุกครั้ง และยืนรอจนกว่าบารมีจะชิมและติชมถึงจะยอมออกจากห้องทำงาน
