บทที่ 39 ของขวัญ

“ทีปต์ไม่ยอมมองหน้าริน่าเสียด้วยซ้ำ”

ปริณาห์เช็ดน้ำตา นัยน์ตางดงามนั่นบวมแดงเพราะร้องไห้ เธอทนไม่ไหวอีกแล้วกับความหมางเมินของทีปต์ แม้จะฝ่าด่านคุณอารยามาได้เพราะหิรัญช่วยเหลือ แต่สิ่งที่ทีปต์ทำนั้นมันทำให้เธอเกือบถอดใจ เขาทำราวกับเธอเป็นก้อนหินหรือพุ่มไม้ ที่ไม่มีตัวตน ทนไม่ไหวเข้าเลยขอลากลับ โดยมีห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ