บทที่ 27 เลิกเอง เจ็บเอง เสียใจเอง

“ริสา... แวะมาหาพี่บ้างได้ไหม” เขาเอ่ยรั้งด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า แววตาคมกริบที่เคยดูดุดันบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความอ้อนวอน มาริสาชะงักมือเล็กน้อย เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อสะกดกั้นความหวั่นไหว

“ถ้ามีโอกาสนะคะ”

“ให้พี่ไปส่งริสาที่บ้านได้ไหม พี่อยากรู้ว่าริสาอยู่ที่ไหน พี่จะได้ไปหาถูก” เขาพยายามต่อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ