บทที่ 77 อดใจไม่ไหว

“หนูก็เรียกพี่ตุลทุกคำนั่นแหละค่ะแม่...” เอมิกาทำปากยื่นบุ้ยปาก พลางเหล่มองคนข้างกายที่แอบลอบยิ้มมุมปากอย่างมีชัย นัยน์ตาคู่คมแพรวพราวด้วยความเอ็นดู

“แค่เวลาพูดกับแม่ หนูกลัวแม่จะงง ก็เลยเรียกว่าคุณตุลเฉยๆ”

“อ้าว! แล้วก็ไม่บอกแม่” ดวงใจหัวเราะเบาๆ ให้กับความงกๆ เงิ่นๆ ของลูกสาว ก่อนจะหันไปสบตากับช...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ