บทที่ 3 ตอนที่ 3
ตอนสิบขวบ มีป้าใจดีคนหนึ่งขอหล่อนมารับเลี้ยง แต่อยู่มาไม่นานป้าคนนั้นก็จากไปด้วยโรคหัวใจ ซึ่งเป็นช่วงที่แพรนวลเติบโตพอที่จะออกมาใช้ชีวิตเองได้ หล่อนจึงตัดสินใจออกจากบ้านเพื่อมาหางานทำเลี้ยงชีพตัวเอง เพราะถ้าขืนอยู่บ้านหลังนั้นต่อไปคงโดนอีตาลุงหื่นซึ่งเป็นสามีของป้าขยี้สวาทเข้าสักวัน
และเมื่อปีกกล้าขาแข็งพอที่จะโบยบินไปในฟ้ากว้าง.. แพรนวลก็บินจากมาโดยไม่คิดจะหันหลังกลับไปที่บ้านหลังนั้นอีกเลย
“แต่งงานกับผมนะครับ... คุณจะยอมรับผู้ชายคนนี้เป็นสามีมั้ยครับ”
เจมส์ถามหลังจากเดินมาถึงรถมินิออสตินของเขา ชายหนุ่มกำลังจะสร้างเซอร์ไพรส์ เขาหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อ
“คะ... ”
นวลตกตะลึง พอรู้สึกตัวอีกทีแหวนเพชรก็สวมลงมาที่นิ้วนางของหล่อน
“เจมส์... ”
นวลเรียกชื่อเขา น้ำตาคลอ สุ้มเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกตื่นเต้น ตื้นตัน ท่ามกลางแสงจันทร์ข้างขึ้นที่สาดแสงนวลใยลงมาเป็นพยาน
“ดีใจจนน้ำตาไหลเชียวหรือ”
เจมส์จูบซับน้ำหยาดน้ำตากลมเกลี้ยงที่กลิ้งลงมาอาบนวลแก้มของหญิงสาว
“นวลรักคุณค่ะ... นวลยินดีจะรับคุณเป็นสามีค่ะ”
หญิงสาวกอดเขาแน่น งานวิวาห์ระหว่างหล่อนกับเขามีเพียงแค่นี้ แม้ไม่มีใครอื่นรับรู้... แต่นั่นก็ไม่สำคัญเลยสักนิด ขอแค่หัวใจสองดวงพร้อมที่จะเปิดรับกันและกันเข้ามาในชีวิต... เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับแพรนวล... ผู้หญิงที่เติบโตมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
คืนเดียวกันนั้น
ที่คอนโดของเจมส์ เมื่อหนุ่มสาวจูงมือกันขึ้นมาจนถึงห้องพัก เสร็จจากไขกุญแจ บานประตูถูกผลักเข้ามาช้าๆ ด้วยมือของเจมส์ ขณะมืออีกข้างโอบอยู่ที่เอวของแพรนวล
“คืนนี้คุณจะให้รางวัลผมใช่ไหม”
เจมส์ถาม
“รางวัลอะไรคะ”
ถามกลับด้วยสุ้มเสียงมีจริตมารยา
“ก็รางวัลของความเป็นสามีภรรยา... อย่าลืมว่าเราแต่งงานกันแล้วนะ”
เจมส์ทึกทัก ทำให้แพรนวลนึกถึงเหตุการณ์โรแมนติกเมื่อครู่ เขาเอ่ยขอหล่อนแต่งงาม... แล้วยังสวมแหวนเพชรเม็ดงาม ท่ามกลางแสงจันทร์
“ค่ะ... นวลจะให้รางวัลคุณ”
หล่อนยิ้มอ่อนโยน แต่แฝงจริตมารยา เจมส์ตื่นเต้นหันกลับไปปิดประตูลงกลอน เพราะอยากหนีความวุ่นวายของโลกภายนอกเข้ามาอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมที่มีแค่หล่อนกับเขาเท่านั้น
“นวลจ๋า… คืนนี้คุณสวยเหลือเกิน”
ตลอดระยะเวลาเดือนกว่าที่คบกัน เจมส์กับแพรนวลเคยมีเซ็กส์กันมาแล้วหลายครั้ง
ท่าทางของชายหนุ่มที่แสดงออกมาว่าต้องการหล่อน ทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นแรง แม้ลีลาร่วมรักของเจมส์ออกจะเรียบง่าย ไม่โลดโผน แต่นวลก็มีความสุขเพราะเขารักหล่อนมาก แม้เพิ่งรู้จักกันในช่วงระยะเวลาสั้นๆ ก็ตาม แต่ด้วยการเปิดใจต่อกัน ทำให้ความสัมพันธ์พัฒนารุดหน้ารวดเร็วอย่างที่เห็น
“ผมอยาก… ”
เจมส์เปิดฉากกอดจูบ แพรนวลไม่ขัดขืน ค่อยๆ เอนหลังพิงประตู ปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปอย่างที่มันเคยเกิดขึ้น
“นวลจ๋า... ผมอยากใส่เข้าไปในตัวคุณ”
ออดอ้อนเสียงหวาน มือของเจมส์ลูบคลำลงมาขยำสะโพกของหญิงสาวที่ยืนพิงผนังห้อง น้ำเสียงของเจมส์สั่นพร่า กระหายที่จะได้เชยชมหล่อน แววตาวาวโรจน์ไปด้วยความปรารถนาในเนื้อหนังมังสาของหญิงสาวตรงหน้า
“นวลก็อยากค่ะ... ”
มือเรียวเอื้อมขึ้นมาโอบใบหน้าของชายหนุ่ม รั้งให้เจมส์ค้อมใบหน้าลงมาหา ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งสองจะผนึกเข้าหากันแน่น ด้วยอารมณ์พลุ่งโพลงเกินจะยับยั้ง ปากกับปากบดขยี้เข้าหากันดูดดื่มรุนแรงราวกับมีอำนาจแม่เหล็กดึงดูดเข้าหากัน
“คุณจูบเก่งจัง”
เจมส์ชม แพรนวลนึกตอบในใจว่าจูบไม่ใช่เรื่องยากเย็นที่จะเรียนรู้ แค่ยื่นปลายลิ้นออกมาไล้เลียแล้วดูดดุนเรียวลิ้นของกันและกันอย่างดื่มด่ำ
“ผมชอบหน้าอกคุณจัง... ใหญ่มาก”
สองมือทาบลงมาบีบขยำสองเต้าขณะริมฝีปากยังประกบกันแน่น
เจมส์กำลังทำให้หญิงสาวก็รู้สึกสะท้านไปทั้งร่าง ความเสียวปลาบวาบแล่นลงไปถึงปลายเท้าทั้งสองข้าง ขาแข้งอ่อนแรงจนแทบจะยืนไม่ไหว
“ผมหวงคุณ... ผมไม่อยากให้คุณไปยืนร้องเพลงบนเวทีให้ไอ้เสี่ยพวกนั้นมอง”
เขาพูดพร่ำขณะลากจมูกลงมาตามซอกคอขาวๆ ของหล่อน
“อู้ว... ”
แพรนวลขนลุกไปหมดแล้ว
“ขึ้นเตียงกันนะครับ”
ดวงตาของเจมส์อ่อนเชื่อมไปด้วยความรัญจวน แทนนี่แพรนวลจะยอมให้เขาอุ้ม หล่อนกลับสร้างความประหลาดใจให้ชายหนุ่ม... ด้วยการกระชากคอเสื้อของเขาแรงๆ
“ว้าว... ”
แพรนวลทำให้ชายหนุ่มรู้สึกตื่นเต้น ดวงตาของเจมส์เบิกโพลงด้วยความพิศวงในท่าทีของหญิงสาวที่เขารู้ว่าเบื้องหลังแววตาสวยปนเศร้านั้นมีความเร่าร้อนมหาศาลซุกซ่อนเอาไว้... นวลจัดว่าเป็นผู้หญิงใจกล้าและเซ็กส์จัดมาก
“มาให้นวลกินซะดีๆ... ”
คำว่ากินทำให้หัวใจของเจมส์เต้นแรง เดินตามมาที่โซฟากลางห้องอย่างว่าง่าย ราวกับว่าตกเป็นทาสของแพร นวล
“นวลอยากกินน้องชายคุณ”
หล่อนผลักร่างของเจมส์ให้เอนกายลงนั่งบนโซฟาใกล้โต๊ะเครื่องแป้ง จากนั้นก็สืบเท้าเข้ามาหาเขาพร้อมกับปลดเข็มขัด จัดการถอดกางเกงของชายหนุ่มจนเหลือแต่กางเกงในตัวเดียว
“โอ้ว... นวล”
เจมส์พรูลมหายใจออกมากับสิ่งซึ่งไม่คาดคิด การร่วมรักกับหล่อนแต่ละครั้ง... นวลมักจะมีอะไรแปลกใหม่มาทำให้ตื่นเต้นเสมอ
“ท่าทางคุณร้อนแรงเหลือเกิน”
เจมส์เอนกายในน่ากึงนั่งกึ่งนอน นวลขยับขึ้นมาเผชิญหน้าด้วยการนั่งคร่อมตักของเขา มือทั้งสองข้างของหล่อนแกะกระดุมเสื้อของเจมส์ช้าๆ ลงมาจนถึงเม็ดสุดท้ายที่ปลายสาบเสื้อ
แคว่ก...
