บทที่ 42 ตอนที่ 42

‘นักล่าซึ่งไม่ใช่มีเพียงแค่สัตว์ร้าย’

คิดในใจว่าทั้งเปลวและพรานเฒ่า มักจะชอบพูดแล้วทิ้งปริศนาเอาไว้ให้คิดอยู่เรื่อยๆ

“ขอเวลาเดี๋ยว…ฉันจะไปเช็ดมันออก”

หญิงสาวกล่าว ก่อนจะสะบัดสะโพกผาย หายไปหลังรถด้วยความไม่พอใจ

“จะเสียเวลาเปล่าๆ” เปลวว่า

“ฉันยอมเสียเวลา…ดีกว่าจะต้องเข้าป่าไปเป็นอาหารเช้าของเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ