บทที่ 82 ตอนที่ 82

“เกือบไปแล้วไหมล่ะ!”

ทรงกลดอยู่ในตำแหน่งซึ่งห่างเกินกว่าจะยื่นมือเข้าช่วย พ่นลมหายใจออกมาเบาๆด้วยความโล่งใจ กัยสถานการณ์ตรงหน้า

“หมดกัน!…สะเบียงอาหารทั้งหมดของพวกเรา” พรานขะยีสั่นศีรษะเบาๆ รู้สึกเสียดายสัมภาระที่ตกลงไปกองอยู่ก้นเหว เหลือบมองกระจาที่นั่งหอบโฮก ใบหน้าซีดเผือด เหมือนคนไร้เลือด

“...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ