บทที่ 2 เมียอีกคน

ตอนที่2 เมียอีกคน

จิณณวัตร

“เธอคงเข้าใจคุณย่านะ” ผมพูดขึ้นหลังจากเข้ามาในห้องนอนของผมกับแพทองธาร เพราะรู้ดีว่าเธอคงรู้สึกแย่กับเรื่องที่คุณย่าพูด แต่ก็อยากให้เธอเข้าใจคุณย่าหน่อยแม้ว่าผมจะไม่เห็นด้วยก็ตาม

“ค่ะ แต่คุณจิณลองพูดกับคุณย่าดูไม่ได้เหรอคะ” แพทองธารตอบรับเหมือนเข้าใจกลับมา ก่อนจะพูดขึ้นกับผมอย่างไม่สบายใจและไม่เห็นด้วยเท่าไหร่

“พูดแล้วได้อะไรล่ะ เธอก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าคุณย่าเป็นยังไง...”

“แต่ยังไงเดี๋ยวฉันจะลองพาเธอไปตรวจร่างกายดูก่อนแล้วกันว่าทำไมถึงยังไม่มีลูกสักที” ผมพูดขึ้นอย่างเหนื่อยใจกับเรื่องพวกนี้เหมือนกันและรู้ดีด้วยว่าพูดไปก็เปลี่ยนความคิดคุณย่าไม่ได้

ก่อนจะบอกเธอออกไปอีกครั้งเพื่อให้เธอสบายใจ อย่างน้อยเธอก็เป็นเมียแต่งที่ถูกต้องของผมยังไงผมก็อยากให้ลูกเกิดขึ้นกับผู้หญิงที่มีทะเบียนสมรส และผมก็ไม่ได้อยากวุ่นวายกับการมีใครอีกคนเข้ามาเหมือนกัน

“ค่ะ” แพทองธารได้ยินแบบนั้นก็ตอบกลับมาสั้นๆ เหมือนเดิมโดยที่สีหน้าก็ไม่ได้ดีขึ้นเท่าไหร่ แต่ผมก็รู้ว่าเธอคงรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่หรอกที่สามีตัวเองต้องมีเมียอีกคนถึงแม้ว่าจะไม่ใช่เมียแต่งเหมือนเธอก็ตาม แต่จะให้ผมทำยังไงเพราะผมก็ขัดผู้ใหญ่ไม่ได้อยู่ดีแล้วก็ไม่คิดจะขัดด้วย

ถ้าถามผมว่ารู้สึกยังไงกับแพทองธาร ผมก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน ผมรู้จักเธอมาตั้งแต่เธอเด็กๆ เพราะครอบครัวเธอถือเป็นหนี้บุญคุณย่าของผมมานานและยังไปมาหาสู่กับย่าผมบ่อยๆ ทำให้การแต่งงานระหว่างผมกับเธอมันเกิดขึ้นโดยไร้ความรัก ผมทำตามหน้าที่ของหลานที่รู้ว่ายังไงสักวันก็ต้องถูกจับแต่งงานกับใครสักคน ส่วนแพทองธารก็ทำหน้าที่ตอบแทนบุญคุณย่าของผมแทนพ่อแม่ของเธอโดยการยอมแต่งงานกับผม

ผมไม่ได้มีปัญหาอะไรกับการแต่งงานครั้งนี้เพราะอย่างน้อยผู้หญิงที่เป็นภรรยาของผม ผมก็ได้รู้จักและรู้ว่าเธอเป็นคนยังไง ดีกว่าต้องถูกจับแต่งกับใครที่ไม่เคยได้รู้จักและเรียนรู้กันมาก่อน และเหตุผลของการแต่งงานที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วแบบนี้ก็แค่เพราะเหตุผลที่ย่าผมต้องการเหลนชายสืบทอดสกุลและอยากอุ้มเหลนสักครั้งในชีวิตนั่นเอง

“เธอไม่ต้องคิดมากหรอก ยังไงเธอก็เป็นเมียที่ถูกต้องของฉัน” ผมทิ้งท้ายประโยคที่คิดว่าจะทำให้เธอสบายใจได้อีกครั้ง ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำเพื่อพักผ่อน

ผม จิณหรือจิณณวัตร ตอนนี้อายุ 29 ปี ถ้าถามว่าผมเป็นคนยังไงอันนี้ผมอยากให้เรียนรู้กันเอง เพราะการมาพูดว่าตัวเองเป็นคนยังไงมันจะดูเป็นการเข้าข้างตัวเองเกินไปหน่อย ถ้าอยากรู้จักก็เรียนรู้ผมไปพร้อมๆ กันแล้วกัน

ส่วนด้านครอบครัว ตระกูลผมเป็นตระกูลผู้ดีเก่าแก่มาตั้งแต่รุ่นทวดรุ่นเทียด ผมเป็นลูกชายคนเดียวของบ้านแล้วก็เป็นหลานชายคนเดียวของตระกูล ย่าผมมีลูกสามคนพ่อผมเป็นลูกชายคนโตและยังมีผมเป็นลูกชายคนเดียว ส่วนอาผมอีกสองคนก็ได้ลูกสาวกันทั้งสองคนนั่น ก็เลยทำให้ภาระและความกดดันทุกอย่างตกมาอยู่ที่ผม โดยเฉพาะเรื่องการแต่งงานและมีลูกชายมาสืบสกุลครอบครัวของเราต่อไปนั่นเอง

ก็อย่างที่รู้ๆ กันว่าตอนนี้ผมแต่งงานมีภรรยาแล้ว และการแต่งงานครั้งนี้ก็เกิดขึ้นเพราะความเห็นสมควรของผู้ใหญ่ทั้งนั้น ผมที่เป็นลูกหลานก็มีหน้าที่ทำตามสิ่งที่ผู้ใหญ่ต้องการเพราะไม่งั้นผมก็คงอยู่ไม่สุข แต่การแต่งงานของผมกับแพทองธารที่ผ่านมาตลอดหนึ่งปี สิ่งที่ผมกับเธอได้ยินเป็นประจำนั่นก็คือเมื่อไหร่จะมีลูก ซึ่งผมก็ไม่รู้จะตอบยังไงเพราะเรื่องแบบนี้มันบังคับกันไม่ได้ถึงแม้ว่าผมจะทำหน้าที่ของผมอย่างดีที่สุดแล้ว แต่แล้วยังไงล่ะในเมื่อเขายังไม่มาสักที

หลายวันต่อมา...

“นี่เข็มอักษร ผู้หญิงที่ย่าหามาให้เรา” ย่าแนะนำผู้หญิงคนหนึ่งให้ผมรู้จักหลังจากผมกลับมาจากทำงาน บุคคลที่สามที่ย่าเคยพูดไว้ครั้งแรกครั้งเดียว และรู้ตัวอีกทีก็ตอนได้เจอเธอเลย

“สวัสดีค่ะ” เข็มอักษร ยกมือไหว้ผมขึ้นอย่างมีมารยาท ผมเลยยกมือรับไหว้เธอก่อนจะพิจารณาไปในตัว

ดูจากท่าทางแล้วเธอน่าจะอายุราวๆ แพทองธารหรือน้อยกว่าด้วยซ้ำ ท่าทางดูอ่อนน้อมอ่อนหวานแต่ผมก็ยังไม่อยากตัดสินอะไรใครง่ายๆ หรอกเพราะสิ่งที่เห็นแค่ระยะเวลาสั้นๆ มันไม่สามารถการันตีอะไรได้

“นี่คือตาจิณที่ฉันบอก ส่วนนั่นคือแพภรรยาของตาจิณ” แล้วคุณย่าก็แนะนำผมกับแพทองธารให้เข็มอักษรได้รู้จักในสถานะตรงไปตรงมา

“สวัสดีค่ะ” เข็มอักษรหันไปไหว้แพทองธารอีกคน โดยที่แพทองธารก็รับไหว้กลับไปโดยไม่ได้พูดอะไรพร้อมกับสีหน้าเรียบนิ่งคาดเดาไม่ออกว่ารู้สึกยังไง

“ไหนๆ ก็รู้จักกันแล้ว ยังไงก็ดูแลกันดีๆ อยู่บ้านเดียวกันก็ช่วยเหลือกันดีๆ ล่ะ” ย่าผมพูดขึ้นอีกครั้งเป็นการทิ้งท้าย ก่อนจะลุกเดินออกจากห้องนั่งเล่นไปตามด้วยพ่อและแม่ของผม ทำให้ตอนนี้ทั้งห้องนั่งเล่นเหลือผมแพทองธารแล้วก็เข็มอักษร

“อายุเท่าไหร่แล้ว” ผมตัดสินใจถามเธอออกไปหลังจากในห้องเงียบเกินไป และต้องรู้จักเรื่องพื้นฐานของกันสักนิด เพราะนี่เธอกำลังจะเข้ามาเป็นสมาชิกอีกคนของบ้าน เป็นเมียอีกคนของผม แต่ผมกลับพึ่งได้รู้จักและเห็นหน้า พูดไปก็น่าขำ

“ยี่สิบสองค่ะ” เธอตอบกลับออกมาด้วยท่าทีเขินอายและไม่กล้าสบตาผมเลยสักนิด ซึ่งก็คงไม่แปลกอะไรกับช่วงอายุของเธอ

“ยี่สิบสอง? แล้วทำไมถึงยอมคุณย่า” ผมถามขึ้นอีกครั้งด้วยความแปลกใจและสงสัยไม่น้อย เพราะอายุขนาดนี้ยังเรียนไม่จบหรืออาจจะพึ่งจบด้วยซ้ำ แต่แล้วทำไมกลับยอมมาเป็นเมียอีกคนของผู้ชายที่แต่งงานแล้วอย่างผม แล้วเธอไม่รู้เหรอว่าการมาเป็นเมียอีกคนของผมต้องมีเรื่องท้องด้วย ทั้งที่ชีวิตของเธออยู่ในช่วงวัยรุ่นด้วยซ้ำ สามารถทำอะไรได้อีกเยอะและเจอผู้คนได้อีกมากมาย

“คุณย่ามีบุญคุณกับครอบครัวเข็มมากค่ะ เข็มอยากตอบแทนคุณย่า” เข็มอักษรพูดถึงเหตุผลขึ้นที่แทบไม่ต่างจากแพทองธารเลย

และแน่นอนว่าส่วนเรื่องนี้ก็ไม่แปลกอะไร เพราะย่าผมท่านชอบช่วยเหลือคนอื่นๆ ที่ขาดแคลานด้อยโอกาส ไม่แปลกถ้าท่านจะมีบุญคุณกับใครมากมายจนบางครั้งก็สามารถทำอะไรได้ง่ายๆ แบบนี้

“อืม นี่แพภรรยาฉันอายุมากกว่าเธอ ยังไงก็ให้เกียรติเธอด้วยล่ะ” หลังจากได้ฟังแบบนั้นก็ไม่ได้สงสัยอะไร ผมเลยไม่ลืมย้ำออกไปให้เข็มอักษรได้รับรู้ เพราะยังไงผู้หญิงข้างๆ ผมก็ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของผม

ถึงแม้ว่าผมไม่ได้รักเธอแบบสามีภรรยาแต่ผมก็ไม่ได้เกลียดเธอ และผมก็รู้ว่าเธอคงจะเจ็บปวดกับเรื่องนี้พอสมควรเลยเลือกจะรักษาน้ำใจเธอไว้อย่างถึงที่สุด

“ได้ค่ะ งั้นเข็มขอเรียกพี่แพนะคะ” แล้วเข็มอักษรก็ตอบกลับมาอย่างว่าง่าย ก่อนจะหันไปถามอย่างเป็นกันเอง โดยที่แพทองธารเธอกำลังนั่งมองเข็มอักษรด้วยสีหน้านิ่งเรียบเหมือนเดิมตั้งแต่แรกแล้วพยักหน้าขึ้นเล็กน้อยโดยยังไม่ได้พูดอะไรเหมือนเดิม

“แพขอตัวก่อนนะคะ” แล้วเธอก็พูดขึ้นเสียงเรียบไม่ได้มองหน้าใคร ก่อนจะเดินออกไปจากห้องนั่งเล่นไปอีกคน ทำให้ผมได้แต่มองตามเธอไปเงียบๆ อย่างลำบากใจ