บทที่ 11 11
“ไหมเอาจริงดิ จะทิ้งเค้าเหรอ”
ใบหม่อนยังงอแงไม่เลิกเมื่อรับรู้เรื่องนี้ ส่วนสองแฝดที่นั่งอยู่ด้วยหาได้สนใจสักนิด เพราะมันเป็นเรื่องปกติที่พี่สาวคนโตจะตัดพ้อ
“ไม่ได้อยู่ถาวรเสียหน่อย อีกอย่างนั่งเครื่องแป๊บเดียวก็ถึงแล้ว”
ใยไหมบอกพี่สาวก่อนเลื่อนแก้วชาเขียวที่เพิ่งชงร้อนๆ ให้
“เรื่องนั้นไหมเคยบอกคุณแม่ไว้สักพักแล้วละ”
“ไปเรียนแบบนั้นใครจะอยู่ร้าน ต้นหลิวทำคนเดียวไม่ไหวหรอก”
คนเป็นพี่ชักแม่น้ำทั้งห้า
“หลิวดูได้” ต้นหลิวเป็นฝ่ายเอ่ยปาก “ปกติก็ผลัดกับพี่ไหมอยู่แล้ว พอพี่ไหมไปเรียนไผ่ก็มาช่วยแทน หรือตัวจะมาช่วยหลิวกับไผ่ด้วย”
“ไม่ดีมั้ง” ใบไผ่ค้าน “ให้พี่หม่อนมาช่วย เละแน่นอน”
“ทำไมรู้สึกโดนรุม นี่เค้าเป็นพี่จริงปะ?” พี่สาวคนโตตัดพ้อ หันไปมองใยไหมที่ยังคงไม่ยอมเปลี่ยนใจแล้วก็ได้แต่ยอมรับการตัดสินใจของน้อง
ใบไผ่รีบชวนคุยเรื่องอื่นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ โดยส่วนมากหัวข้อการสนทนาจะเป็นพวกเมนูใหม่ๆ ของทางร้านมากกว่า
กระทั่งใกล้ถึงเวลาพักเที่ยง สองแฝดจึงแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง พอเห็นแบบนั้นใบหม่อนจึงเขยิบตัวเข้าหาน้องสาว
“ไหมไม่ได้ไปเพราะอยากหนีหน้าใครบางคนใช่หรือเปล่า” สีหน้าของใบหม่อนฉายความกังวลใจ
ใยไหมระบายยิ้มก่อนที่จะส่ายหน้า ช่วงอาทิตย์สองอาทิตย์ที่ผ่านมาเธอให้เวลาตัวเองจมอยู่กับความเศร้าความเสียใจอย่างเต็มที่ แต่ขณะเดียวกันก็ต้องพยายามยอมรับความจริงกับสิ่งที่เกิดขึ้น
ฟังดูแล้วเหมือนง่าย แต่มันก็ไม่ได้ยากจนเกินไป
ตั้งหลักให้ได้แล้วพาตัวเองออกจากวังวนพวกนั้นให้ไวที่สุด ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะใยไหมไม่ต้องการให้คนรอบข้างเป็นห่วงไปมากกว่านี้
“หม่อน” ใยไหมบีบมือพี่สาวแล้วระบายยิ้ม “เขาไม่มีผลต่อชีวิตไหมอีกแล้ว”
“แล้วทำไมถึงต้องไปเรียนถึงกรุงเทพฯ จังหวัดเราก็มี”
“ไหมสมัครไว้นานแล้ว จ่ายเงินเรียบร้อยแล้วด้วย” แต่ที่ไม่ได้บอกใบหม่อนก็เพราะเจ้าตัวจะออกอาการแบบนี้ “อีกอย่างไหมว่าจะหาลงคอร์สสอนจัดดอกไม้เพิ่มด้วย”
“เค้าเป็นห่วงนี่”
“หม่อนเนี่ย” คนพูดดึงตัวพี่สาวเข้ามากอด “แค่กรุงเทพฯ เอง ทำอย่างกับไหมไปเรียนต่างประเทศไปได้”
“โอเคๆ อยู่นู่นก็ดูแลตัวเองด้วย” คนเป็นพี่สูดลมหายใจเข้าปอดลึก เธอรู้ว่าใยไหมเป็นคนที่เอาตัวรอดได้เก่ง น้องมีสติและรอบคอบรวมถึงใจเย็นกว่าเธอหลายเท่า
“งานแต่งหม่อน ไหมขอเป็นคนจัดช่อดอกไม้นะ” ดึงว่าที่พี่เขยขึ้นมาพูด เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายคิดมากจึงเอ่ยปากแซว ซึ่งมันก็ทำให้ใบหม่อนออกอาการทันที
“โอย! ไปบอกพี่พริกนู่น” ใบหม่อนหน้าแดงระเรื่อ “บอกให้เขารีบมาขอ จะตอบตกลงทันทีเลย”
“ใครตกลงอะไรครับ” เจ้าของเสียงทุ้มดังขึ้น ทำเอาใบหม่อนหน้าร้อนผ่าว
ตายยากอะไรขขนาดนี้!
“มาตั้งแต่เมื่อไรคะเนี่ย” ใยไหมแสร้งถามไม่อยากชงเข้าเรื่อง เดี๋ยวคนเป็นพี่จะขวยเขินมากไปกว่านี้
“เมื่อกี้เอง เลยไม่ทันฟังว่าพูดอะไรกัน แต่เหมือนได้ยินชื่อตัวเองอยู่” วีรากรเลิกคิ้วอย่างสงสัย พลางเหลือบมองคนรักพร้อมกับหรี่ตา “นินทาอะไรพี่ หื้ม?”
“ไม่มีอะไรสักหน่อย” ใบหม่อนปฏิเสธทันควัน แล้วรีบขยิบตาใส่น้องสาว
ใยไหมได้แต่อมยิ้ม หัวใจอิ่มเอมกับความรักอันสวยงามตรงหน้า แต่ลึกลงไปแล้วกลับรู้สึกหดหู่กับเรื่องราวของตัวเอง
กรุงเทพมหานคร
การเดินทางเข้ากรุงเทพฯ ไม่ใช่เรื่องยากเท่าไร เพราะใยไหมมีโอกาสได้ลงมาทำธุระอยู่บ้างจึงพอรู้จักทาง
หญิงสาวตัดสินใจเช่าคอนโดฯ ที่ห่างจากมหาวิทยาลัยเล็กน้อยเพื่อเซฟค่าใช้จ่าย แต่ยังคงเดินทางสะดวกนั่งรถไฟฟ้าไม่กี่สถานีก็ถึง
ใยไหมสำรวจทั่วห้องพักว่ามีอะไรเสียหายหรือเปล่าจะได้แจ้งเจ้าของตั้งแต่เนิ่นๆ เธอเลือกเป็นห้องแบบ studio ที่เปิดประตูเข้ามาก็เจอกับเตียงนอนเลย
เมื่อตรวจสอบเรียบร้อยแล้วจากนั้นจึงโทรหามารดาเพื่อบอกท่านว่าถึงที่พักแล้วพร้อมกับเปิดกล้องให้ดู
“ดูแลตัวเองดีๆ นะน้องไหม”
“ค่า แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ”
“แล้วนี่บอกเจ้าโอมหรือยัง เมื่อกี้เพื่อนเรายังมาเมนต์รูปแม่อยู่เลย”
“โอมรู้แล้วค่ะว่าไหมมาต่อโทที่นี่ แต่ยังไม่ได้บอกว่ามาวันนี้”
“อย่างน้อยมีคนรู้จักอยู่นู่นแม่ก็วางใจ จะว่าไปมาร์ชก็ทำงานอยู่กรุงเทพฯ นี่นา แต่เหมือนไม่กี่วันก่อนเพิ่งมาซื้อเค้กที่ร้านไป พี่เขากลับมาทำงานที่บ้านเราแล้วเหรอน้องไหม”
“ไหมก็ไม่แน่ใจค่ะ”
“หนูไปพักผ่อนเถอะลูก เดินทางตั้งแต่เช้า”
“ค่า รักแม่นะคะ”
ณกรไปซื้อเค้กที่ร้านอย่างนั้นเหรอ ปกติชายหนุ่มไม่ใช่คนชอบกินของหวาน เพราะฉะนั้นเวลาที่เธออบเค้กหรือแม้แต่ทำขนมทั่วไปอย่างพวกคุกกี้ เขาแทบไม่แตะต้องมันเลยด้วยซ้ำ
การที่มาถึงร้านเพื่อซื้อเค้ก ถ้าไม่เอาไปฝากคนอื่นก็คงพาใครสักคนมาซื้อกระมัง
ใยไหมค่อยๆ พ่นลมหายใจอันหนักหน่วงออกมา แม้สภาพจิตใจจะดีขึ้นตามลำดับแต่การที่มีเรื่องราวของอดีตคนรักแวบเข้ามา ช่วงเวลาเก่าๆ ก็ยังคงวนเวียนฉายภาพเหล่านั้นซ้ำๆ
แต่สัญญาณที่ดีนั้นคือหัวใจของเธอไม่เกิดความเจ็บปวดเหมือนเมื่อช่วงแรก บาดแผลที่ณกรสร้างไว้กำลังจะถูกเวลาช่วยชโลมจนมันเลือนหายไปในที่สุด
และสักวัน...เธอคงลืมผู้ชายที่เป็นรักแรกได้จนหมดหัวใจ
