บทที่ 19 19
ใยไหมระบายยิ้มแต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรต่อ โทรศัพท์บนโต๊ะแผดเสียงร้องและคนที่โทรเข้ามาก็คืออัษฎา ใยไหมกดรับสายพลางคว้ากระเป๋าขึ้นมาสะพายแล้วลุกขึ้น
“แกออกจากร้านมาเลยไหม ฉันกำลังขับรถออกไป” เสียงทุ้มห้าวบอกมาตามสาย ได้ยินเสียงปิดประตูรถเบาๆ
“โอเค รอหน้าร้านนะ”
ใยไหมว่าแค่นั้นแล้วก็กดวางสายไป ก่อนที่จะหันมาทางเขมราชที่ส่งยิ้มให้เล็กน้อยแล้วค้อมศีรษะลง
“ไปก่อนนะคะ ขอบคุณอีกครั้งค่ะ”
“เดี๋ยวครับ”
เขมราชรั้งหญิงสาวไว้ได้ทันท่วงที เขาหยิบนามบัตรแล้วส่งให้เจ้าของร่างบาง
“เผื่อคุณสนใจจะจ้างงานผม”
“ถ้ามีโอกาสนะคะ” ใยไหมคลี่ยิ้มนึกขันการแจกเบอร์ของเขมราช ถ้าเธอสนใจจะจ้างงานจริงๆ สู้ติดต่อผ่านอัษฎาไม่ง่ายกว่าหรือไง
“ไปก่อนนะคะ”
“ครับผม”
นัยน์ตาคมมองตามเจ้าของร่างบางที่ผลักประตูออกจากร้านไป รออีกไม่กี่วินาทีรถยนต์สัญชาติญี่ปุ่นสีขาวมุกก็ขับเคลื่อนมาจอดด้านหน้าก่อนที่จะขับเคลื่อนออกไป
แวบหนึ่งชายหนุ่มรู้สึกเสียดายขึ้นมาเล็กน้อย...
นับๆ ดูแล้วนี่น่าจะเป็นครั้งที่สามที่เจอกัน มันยังเรียกว่าเรื่องบังเอิญได้อยู่หรือเปล่า นึกแล้วก็ได้แต่หัวเราะกับความคิดแปลกๆ ของตัวเอง
ประตูร้านถูกเปิดเข้ามาอีกครั้ง แต่รอบนี้เป็นลูกค้าผู้ชายสองคนรูปร่างสูงใหญ่ หนำซ้ำยังสาวเท้าเดินตรงมายังโต๊ะที่เขมราชนั่ง
“หิวน้ำ”
หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้นก่อนที่ทำทีจะเอื้อมมือคว้าแก้วบนโต๊ะ
แต่เขมราชนั้นดึงเข้าหาตัวเองก่อน ราวกับเป็นคนหวงของขึ้นมาทันที “ของกู มึงก็ไปสั่งเองดิ”
“แค่น้ำ ทำหวง” พิรัชย์ถึงกับพ่นเสียงสูงแล้วค่อยหันไปสั่งเมนูประจำกับเจ้าของร้าน ทว่าชายหนุ่มกลับมีท่าทีแปลกๆ เหมือนอยากพูดอะไร
“ที่หวงเพราะแก้วนี้มีสาวเลี้ยงหรือเปล่าครับคุณเขม”
“หืม? สาวที่ไหนพี่ไจ๋” คนถามเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย “ถึงว่าลุกลี้ลุกลนรีบออกจากออฟฟิศ”
“พี่ก็ไม่รู้ครับ ไม่เคยเห็นมาก่อน”
พี่ไจ๋ลอบยิ้มก่อนจะรีบเดินไปยังเคาน์เตอร์หลังจากที่หย่อนระเบิดลูกเล็กๆ ไว้ให้เขมราช
“ใครครับไอ้เขม กูเคยเห็นหน้าเปล่า”
พิรัชย์เลือกเก้าอี้ตัวข้างๆ เขมราช ของแบบนี้มันต้องเสือกให้สุดไม่งั้นคืนนี้คงนอนไม่หลับ
“ดูมีลับลมคมใน”
“ลับลมพ่อง” คนโดนปรามาสโพล่งเสียงกลั้วหัวเราะ “กูก็ไม่รู้ชื่อเขา ลืมถาม”
“ยังไงของมึงครับ”
เมื่อไม่ได้คำตอบที่หวังไว้พิรัชย์ถึงกับส่ายหน้า กระทั่งสายตาไปหยุดอยู่ที่ไอ้คนที่เอาแต่นั่งจิ้มโทรศัพท์
“ไอ้มาร์ชไม่อยากรู้เหรอวะ”
ณกรเหลือบมองเพื่อนสองคนก่อนจะไหวไหล่แล้วยกยิ้มมุมปาก
“กูไม่ชอบเสือกเรื่องชาวบ้าน”
“โอ้โห!” ด่ากันแบบนี้ยกตีนถีบหน้ากันตรงๆ ดีกว่า กระนั้นคำด่าแค่นั้นก็ไม่ได้ทำให้พิรัชย์สะทกสะท้านเท่าไรนัก ชายหนุ่มเอื้อมมือตบไหล่อีกฝ่าย
“ไม่เป็นไรกูเข้าใจ เพราะมึงก็ยังเอาเรื่องตัวเองไม่รอดเลยนี่หว่า”
แทนที่ณกรจะโกรธทว่าเจ้าตัวกลับหัวเราะ
“กวนตีน”
เขมราชเองก็พลอยหลุดขำไปด้วย เดิมทีตัวเขานั้นรู้จักกับพิรัชย์ก่อนถึงมารู้จักกับณกรอีกที เมื่อก่อนพวกมันทำงานในบริษัทใหญ่แต่มีความเบื่อหน่ายเหมือนกันด้วยกฎระเบียบจัดเจนเกินไป สุดท้ายเลยชักชวนมาทำธุรกิจร่วมกันซึ่งก็เป็นสายงานเดิม
“ไอ้เขมก็เนียน เงียบกริบเลยนะมึง นี่ขนาดไม่รู้จักชื่อเขา อาการยังคลั่งรักขนาดนี้”
“กูออกอาการขนาดนั้น?” เขมราชเลิกคิ้วขึ้น “เพื่อนไอ้โอมมัน อีกอย่างกูเคยเจอน้องเขาไม่กี่ครั้ง เอาอะไรมาคลั่งรัก”
ณกรส่ายหน้านึกเหนื่อยใจกับอาชีพเสริมของเพื่อน พวกจิตอาสาเรื่องราวของคนอื่นทำด้วยใจไม่หวังผลตอบแทน ปล่อยให้พวกมันคุยกันไปขี้เกียจรับรู้ด้วย
ทว่าคิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อนั่งเลื่อนดูเฟซบุ๊กแล้วเห็นทางเพจร้านของใยไหมอัปเดตเมนูใหม่ แต่สายตาเขาดันไปสะดุดกับอะไรบางอย่าง
รายละเอียดที่แอดมินเพจลงไว้ พาให้นึกถึงบทสนทนาระหว่างตัวเองกับต้นหลิวก่อนหน้าที่จะกลับมาทำงาน
‘พี่ไหมไปเรียนต่อโทที่กรุงเทพฯ ค่ะ’
‘พี่มาร์ชมีอะไรหรือเปล่าคะ’
‘ไม่มีค่ะน้องหลิว ปกติจะเห็นน้องไหมเฝ้าร้านตลอด พี่เลยสงสัย’
ก่อนหน้านั้นเขาแวะเข้าไปที่ร้านเพื่อซื้อเค้กตามคำสั่งของพี่สาว เลยมีโอกาสถามสารทุกข์สุกดิบตามประสาคนรู้จักกัน แค่อยากรู้ว่าน้องเป็นยังไงบ้าง
ไม่คิดว่าใยไหมจะมาเรียนต่อที่กรุงเทพฯ จริงๆ
นัยน์ตาคมเข้มจดจ้องตัวหนังสือเล็กๆ ตามปลายนิ้วที่เลื่อนลงดูสเตตัสที่ทางเพจอัปเดตรายละเอียดการพรีออร์เดอร์ครั้งล่าสุด
‘เปิดรับออร์เดอร์ Japanese Strawberry Shortcake’
‘สามารถนัดรับได้เฉพาะวันอาทิตย์ที่มหาวิทยาลัย xxx รบกวนแอดไลน์มาที่…’
ความรู้สึกแรกที่แวบเข้ามาหลังจากที่รู้ว่าอดีตคนรักอยู่กรุงเทพฯ นั่นคือความสงสัย เพราะการที่หญิงสาวจะตัดสินใจทำอะไรสักอย่างย่อมต้องผ่านการไตร่ตรองมาอย่างถี่ถ้วน
นั่นเท่ากับว่า...ใยไหมวางแผนจะมาเรียนต่อสักพักแล้ว
เพียงแต่เรื่องนี้น้องไม่เคยบอก หรือมีอีกหนึ่งเหตุผลก็คือเธอกำลังจะบอกเขา แต่เกิดเรื่องจนทำให้เราเลิกกันเสียก่อน
“ไอ้พิ โทรศัพท์เครื่องเก่ากูอยู่กับมึงปะ?”
ณกรเงยหน้าถามเพื่อนที่นั่งกดเกมพอดี ซึ่งหลักฐานที่ถามถึงนั้นก็อยู่ในมือมันพอดี
“เล่นอยู่นี่ไง มึงจะเอา?” พิรัชย์พยักหน้าส่งๆ เมื่อเจ้าของเครื่องมันแบมือขอคืน “เออๆ ขอจบตานี้ก่อน ไอ้เขม ! ดริฟต์อะไรของมึงเนี่ย !”
“อีกทีมมันชนกู” เขมราชว่าเสียงกลั้วหัวเราะ ไม่กี่วินาทีต่อมาเหมือนเพิ่งนึกบางอย่างได้จึงหันมาทางณกร
“เออไอ้มาร์ช แล้วเรื่องคอนโดฯ มึง สรุปเอาที่ไหน”
“อาจจะ The m” เขาวางแพลนจะซื้อคอนโดฯ ตั้งแต่ช่วงปีที่แล้ว ตระเวนดูหลายโครงการแต่ก็ยังหาที่ถูกใจไม่ได้ จนมาดูที่สุดท้ายและคิดว่าน่าจะเหมาะกับไลฟ์สไตล์ตัวเอง
“ตอนแรกจะหาแถวนี้ แต่กูว่ามันพลุกพล่านไป”
“แถบบ้านกูมีคอนโดฯ ขึ้นเพียบ ลองไปดูบ้างยัง” เขมราชจำได้ว่าเคยบอกเพื่อนไปแล้ว
“ดูแล้ว ไม่ค่อยถูกใจ”
