บทที่ 97 97

ตอนนี้ณกรผันตัวมาทำงานที่สวนของตัวเองเต็มที่ แต่ก็ยังทำงานที่บริษัทควบคู่ไปด้วย เพียงแค่ลดหน้าที่และบทบาทลงเท่านั้น

“พี่มาร์ชคะ” ใยไหมเขย่าต้นแขนแกร่ง อันที่จริงไม่อยากปลุกคนที่กำลังหลับสบายแต่ดูเวลาแล้ว ตอนนี้ณกรควรกลับไปนอนที่บ้านมากกว่า

“อืม” คนตัวโตครางในลำคอ ก่อนที่ดวงตาคมจะค่อยๆ ปรือขึ้น

“ต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ