บทที่ 37 บทที่36
“คุณเกลี้ยงยังไม่ออกมาเลยค่ะคุณแม่” อมาวสีตอบด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความสำนึกผิด
“หนูขอโทษนะคะ ฮึก..หนูขอโทษ”
“นวลไม่ได้ผิดอะไร นวลไม่ต้องขอโทษ ทั้งหมดคือภัยธรรมชาติ ที่สำคัญคุณเกลี้ยงเป็นพ่อต้องช่วยลูกก็ถูกแล้ว” ท่านหยอบตัวนั่งลงบนเก้าอี้ด้านข้าง พลางลูบหลังปลอบไปด้วย
ท่านเ...
เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ
บท
1. บทที่ 1 บทนำ
2. บทที่ 2 บทที่1
3. บทที่ 3 บทที่2
4. บทที่ 4 บทที่3
5. บทที่ 5 บทที่4
6. บทที่ 6 บทที่5
7. บทที่ 7 บทที่ 6
8. บทที่ 8 บทที่7
9. บทที่ 9 บทที่8
10. บทที่ 10 บทที่9
11. บทที่ 11 บทที่10
12. บทที่ 12 บทที่11
13. บทที่ 13 บทที่12
14. บทที่ 14 บทที่13
15. บทที่ 15 บทที่14
16. บทที่ 16 บทที่15
17. บทที่ 17 บทที่16
18. บทที่ 18 บทที่17
19. บทที่ 19 บทที่18
20. บทที่ 20 บทที่19
21. บทที่ 21 บทที่20
22. บทที่ 22 บทที่21
23. บทที่ 23 บทที่22
24. บทที่ 24 บทที่23
25. บทที่ 25 บทที่24
26. บทที่ 26 บทที่25
27. บทที่ 27 บทที่26
28. บทที่ 28 บทที่27
29. บทที่ 29 บทที่28
30. บทที่ 30 บทที่29
31. บทที่ 31 บทที่30
32. บทที่ 32 บทที่31
33. บทที่ 33 บทที่32
34. บทที่ 34 บทที่33
35. บทที่ 35 บทที่34
36. บทที่ 36 บทที่35
37. บทที่ 37 บทที่36
38. บทที่ 38 บทที่37
39. บทที่ 39 บทที่38
40. บทที่ 40 บทที่39 จบ
ย่อ
ขยาย
