บทที่ 6 อยากเจอครูของคนไข้
“ดูเหมือนคุณครูไม่อยากจะคุยกับผมเลยนะครับ”
“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกค่ะ คือปิ่นต้องไปดูเด็กนักเรียนทานอาหารกลางวัน ไม่ค่อยสะดวกคุยเท่าไหร่” เธอกลัวเขาจะเข้าใจผิด
“ผมขอโทษครับผมนึกว่าคุณครูไม่อยากคุยกับผม”
“มีเหตุผลอะไรที่เป็นไม่อยากคุยกับคุณหมอล่ะคะเมื่อวานคุณหมอก็ช่วยปิ่นไว้ ขอตัวก่อนนะคะ”
“เดี๋ยวครับครูปิ่น”
“มีอะไรอีกคะ”
“เย็นนี้ครูจะพาลูกศิษย์มาทำแผลไหม”
“ก็คงต้องพาไปค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นเย็นนี้เจอกันนะครับ ผมว่าจะแวะไปดูว่าแผลเด็กเป็นยังไงบ้าง”
“ได้ค่ะงั้นเย็นนี้เจอกันนะคะ”
กรัณย์กรมองโทรศัพท์แล้วยิ้มจากนั้นก็รีบไปทานข้าวที่โรงอาหารก่อนจะมาตรวจคนไข้ในรอบบ่ายอีกครั้ง
ปกติแล้วเขาไม่มีหน้าที่จะต้องไปดูแผลที่ตนเองเย็บไว้เลย เพราะพยาบาลจะเป็นคนทำแผล เขาจะไปดูคนไข้อีกครั้งก็วันสุดท้ายซึ่งถ้าหากพยาบาลเปิดแผลแล้วพบว่ามันปกติดีก็ไม่จำเป็นจะต้องไปตรวจ แต่ในกรณีนี้เขาอยากเจอคุณครูของเด็กชายออมสินก็เลยคิดว่าจะเดินเตร่ไปที่ห้องฉุกเฉินสักหน่อยถึงแม้ว่าวันนี้จะไม่ใช่เวรตรวจของตัวเองก็ตาม
“พี่อรครับ” เขาเรียกพยาบาลแผนกผู้ป่วยนอกที่กำลังเก็บของเตรียมกลับบ้าน
“มีอะไรคะหมอ”
“โรงเรียนแถวนี้เขาเลิกเรียนกันกี่โมงครับ”
“ส่วนใหญ่ก็บ่ายสามโมงครึ่งบางโรงเรียนก็สี่โมงเย็นค่ะ คุณหมอมีอะไรหรือเปล่าคะ”
“พี่อรรู้จักโรงเรียนนี้ไหมครับ” กรัณย์กรบอกชื่อโรงเรียนที่เด็กชายออมสินเรียนอยู่ให้กับพี่พยาบาลฟัง
“รู้จักค่ะหมอมีอะไรหรือเปล่า”
“พอดีเมื่อวานผมตรวจเด็กไปคนหนึ่ง แล้ววันนี้นัดมาทำแผลก็เลยอยากจะไปดูสักหน่อย”
“ถ้าเลิกเรียนแล้วเด็กมาทำแผลเลยก็น่าจะถึงโรงพยาบาลไม่เกินสี่โมงครึ่งคนไข้ชื่ออะไรคะเดี๋ยวพี่โทรถามห้องฉุกเฉินให้ก็ได้”
“ไม่เป็นไรครับเดี๋ยวผมไปรออยู่แถวนั้นเอง”
“จะเสียเวลาเอานะคะคุณหมอ”
“วันนี้ผมไม่ได้รีบไปไหนหรอกครับพี่อร”
“ถ้าอย่างงั้นก็ตามใจค่ะ พี่ขอตัวก่อนนะคะวันนี้คนไข้เยอะมากๆ สงสัยกลับไปเย็นนี้พี่ต้องสลบแน่เลย”
“เจอกันพรุ่งนี้นะครับ”
หลังจากพยาบาลเดินออกไปแล้วกรัณย์กรก็เก็บของใช้ลงลิ้นชักจากนั้นก็เดินไปรอบริเวณหน้าห้องฉุกเฉิน
“วันนี้เวรหมออีกแล้วเหรอคะ” พี่ต่ายหัวหน้าพยาบาลถาม
“เปล่าหรอกครับ ผมว่าจะมาดูสักหน่อยว่าวันนี้ออมสินมาทำแผลหรือเปล่า”
“คุณหมอมีอะไรกับเด็กหรือเปล่าคะ”
“ก็เมื่อวานตอนเย็บแผลเขาดิ้นไปหน่อยไม่รู้ว่าวันนี้แผลจะเป็นยังไงบ้าง”
“แต่ตอนเย็บแผลเสร็จพี่ก็เห็นแผลเรียบดีนี่คะ หมอกังวลเกินไปหรือเปล่า”
“ก็มีนิดหน่อยครับปกติผมไม่ค่อยถนัดเย็บแผลเด็กเท่าไหร่”
“เข้าไปรอข้างในก็ได้นะคะ”
“ไม่เป็นไรครับผมนั่งรอตรงนี้ก็ได้ไม่อยากเข้าไปเกะกะ”
กรัณย์กรเดินวนอยู่หน้าห้องตรวจฉุกเฉินจนถึงเวลาสิบเจ็ดนาฬิกาก็เห็นปิ่นปินัทธ์เดินมากับเด็กชายออมสิน
“สวัสดีครับคุณหมอ” เด็กชายออมสินรีบยกมือไหว้คุณหมอคนที่เย็บแผลให้กับตนเองเมื่อวาน
“เป็นไงบ้างครับออมสิน เจ็บแผลอยู่ไหม”
“เจ็บนิดหน่อยครับ”
“สวัสดีครับครูปิ่น”
“สวัสดีค่ะหมอ” ปิ่นปินัทธ์ยกมือไหว้ทำให้เขารีบยกมือรับไหว้แทบไม่ทัน
“ครูไม่ต้องไหวผมหรอกครับผมยังไม่อยากแก่”
“ค่ะ ปิ่นขอตัวพาออมสินไปทำแผลก่อนนะคะ”
“ผมก็จะเข้าไปดูเหมือนกันอยากรู้ว่าแผลที่เย็บไปเมื่อวานเป็นยังไงบ้าง”
“ค่ะหมอ”
หญิงสาวส่งบัตรนัดทำแผลให้กับผู้ช่วยพยาบาลจากนั้นก็พอออมสินไปนอนบนเตียงให้พยาบาลล้างแผล
“แผลติดดีนะคะหมอ พี่ว่าไม่ต้องมาล้างทุกวันก็ได้มั้งคะ”
“ถ้างั้นล้างพรุ่งนี้อีกวันก็ได้ครับแล้วก็มาอีกทีวันตัดไหมเลย”
“จะไม่เป็นไรใช่ไหมคะ” ปิ่นปินัทธ์ถามเพราะเธอไม่ค่อยมีความรู้เรื่องนี้
“ไม่หรอกหรอกครับ แต่ถ้าระหว่างนี้มีไข้หรือเลือดซึมก็ต้องพามาครับ”
“เจ็บไหม” กรัณย์กรถามเด็กชายที่วันนี้นั่งนอนนิ่งให้พยาบาลทำแผลไม่ได้งอแงอย่างเมื่อวาน
“ไม่เจ็บครับ”
“ตั้งแต่กลับไปบ้านเมื่อวานล่ะเจ็บไหม”
“เมื่อคืนเจ็บครับ” เด็กชายนึกอยู่นานก่อนจะตอบ
“แล้วได้กินยาหรือเปล่า” คุณหมอถามอย่างใจเย็น
“แม่ให้กินยาครับ แต่ผมไม่รู้ว่าตอนกี่โมงแต่รู้ว่ามันดึกมาก”
“แล้วทั้งวันวันนี้ออมสินกินยาหรือเปล่า”
“กินครับ”
คุณหมอมองหน้าปิ่นปินัทธ์ด้วยความสงสัยเพราะเด็กบอกไม่เจ็บแต่ทำไมเธอถึงให้เด็กกินยา
“วันนี้ทั้งวันออมสินกินแค่ยาแก้อักเสบที่คุณหมอให้ไปค่ะ ส่วนยาพาราไม่ได้กิน” หญิงสาวอธิบายให้คุณหมอหนุ่มฟังเพราะเขาทำหน้างงตอนที่ออมสินบอกว่าวันนี้ก็ทานยาทั้งที่เด็กชายบอกว่าไม่ได้ปวดแผลแล้ว
“แผลไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนะ เดี๋ยวให้พี่พยาบาลปิดแผลและออมสินก็กลับบ้านได้เลยครับ”
“ขอบคุณครับคุณหมอ”
“ขอบคุณค่ะหมอ ขอบคุณค่ะคุณพยาบาล” ปิ่นปินัทธ์ขอบคุณพยาบาลที่ทำแผลให้และไม่ลืมที่จะขอบคุณหมอเจ้าของไข้อีกครั้ง
ทำแผลเสร็จเธอก็พาออมสินเดินมาที่รถโดยมีคุณหมอเดินตามมาด้วย
“ปกติคุณต้องพาเขามาทำแผลแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ”
“ผู้ปกครองเขาไม่ค่อยสะดวกค่ะ แล้วอีกอย่างเวลาปิ่นกลับบ้านก็จะต้องผ่านบ้านออมสินอยู่แล้วก็เลยรับมาทำแผลทีเดียวเลย ค่ะ ถ้ายังไงปิ่นขอตัวก่อนนะคะ เดี๋ยวจะพาออมสินกลับไปส่งที่บ้านกลับค่ำคุณยายของออมสินจะเป็นห่วง” หญิงสาวเปิดประตูให้ออมสินเขาไปนั่งจากนั้นตนเองก็วนมาด้านฝั่งคนขับ
“คืนนี้ผมขอโทรหาคุณได้ไหม”
“คุณหมอมีธุระอะไรกับปิ่นหรือเปล่าคะ”
“เปล่า ก็แค่อยากโทรไปหาได้ไหมล่ะ”
“ถ้าปิ่นว่างก็จะรับนะคะ แต่ถ้าไม่รับก็แสดงว่าหลับไปแล้ว”
“ผมให้ผมคงไม่โทรดึกเหมือนเมื่อคืนหรอก แต่ยังไงก็ต้องขอโทษอีกครั้งนะที่ทำให้คุณต้องตื่นกลางดึก”
