บทที่ 10 ข้อตกลง
“พรุ่งนี้หนึ่งทุ่ม ว่างไหม” ยศธรตอบกลับมาในเวลาไม่นาน
“ว่าง ทำไม” มิลินมองหน้าจอ ปกติเขาต้องถามต่อหรือพูดกวนอะไรสักอย่าง แต่ครั้งนี้กลับส่งชื่อร้านอาหารใกล้ร้านของเธอมาให้เลือก
สองวันหลังจากพายศธรมากินข้าวที่บ้าน ยอร์นยังถามเรื่องลุงหมอไม่หยุด
เธอไม่รู้ว่าเด็กห้าขวบคิดอะไรอยู่บ้าง แต่ยิ่งปล่อยไว้นาน ลูกก็ยิ่งสังเกตเห็นว่าผู้ใหญ่รอบตัวมีบางอย่างปิดบังอยู่
เมื่อมิลินมาถึงร้านอาหาร ยศธรนั่งรออยู่ก่อนแล้ว แต่ไม่ได้พูดแซวว่าในที่สุดเธอก็ยอมติดต่อ
“ไม่ถามเหรอว่าฉันนัดมาทำไม”
“คุณคงบอกเอง ไม่งั้นคงไม่นัดมา” มิลินวางกระเป๋าลงข้างตัว ก่อนหยิบกระดาษที่เขียนรายการเอาไว้ออกมาวางบนโต๊ะ
“ฉันยอมตรวจ DNA” ยศธรนิ่งไปครู่หนึ่ง แต่สีหน้าไม่ได้ดูดีใจอย่างที่เธอคิด
“แน่ใจแล้วเหรอ”
“ถ้าไม่แน่ใจคงไม่เรียกคุณมาคุย”
“ผมถามเพราะไม่อยากให้คุณตัดสินใจเพราะถูกใครบังคับ”
“ไม่มีใครบังคับ ฉันแค่ไม่อยากให้ยอร์นสงสัยมากกว่านี้” มิลินรอจนพนักงานเดินออกไปจึงพูดต่อ
“แต่การยอมตรวจไม่ได้แปลว่าฉันยอมให้คุณเป็นพ่อ ผลยังไม่ออก และต่อให้ออกมาว่าใช่ เราก็ต้องคุยกันก่อนว่าจะทำยังไงต่อ”
“โอเค”
“ถ้าไม่ใช่ คุณต้องหยุดเข้ามายุ่งกับยอร์นเพราะเรื่องนี้” ยศธรพยักหน้ารับ มิลินจึงเลื่อนกระดาษตรงหน้าเข้าหาตัวเอง
“ฉันมีเงื่อนไข”
“ว่ามาสิ”
“ข้อแรก เรื่องตรวจทั้งหมดต้องเป็นความลับ ห้ามบอกพ่อแม่ฉัน พ่อแม่คุณ หรือคนในโรงพยาบาล แล้วคุณห้ามใช้อำนาจของโรงพยาบาลไปหาประวัติยอร์นเพิ่มโดยที่ฉันไม่รู้”
“ตกลง”
“สถานที่ตรวจฉันเป็นคนเลือก และต้องไม่เกี่ยวข้องกับโรงพยาบาลของครอบครัวคุณ”
“ได้ คุณถือผลของตัวเองหนึ่งชุด ผมถืออีกชุด”
“ระหว่างรอผล ห้ามติดต่อยอร์นตามลำพัง ห้ามไปรับที่โรงเรียน ห้ามมาบ้านหรือมาที่ร้านโดยไม่บอกฉันก่อน”
“ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่ายอร์นเรียนที่ไหน”
“แต่พ่อแม่ฉันอาจบอกคุณได้ คุณเองก็น่าจะรู้ดี” ยศธรหลุดหัวเราะ
“เรื่องนั้นผมเถียงไม่ได้ ผมจะติดต่อผ่านคุณก่อนทุกครั้ง”
“ข้อสาม ไม่ว่าผลจะเป็นยังไง คุณห้ามตัดสินใจแทนฉันว่าจะบอกความจริงกับยอร์นเมื่อไร แล้วก็ห้ามพูดเรื่องเปลี่ยนนามสกุล โรงเรียน บ้าน หรืออนาคตของลูกโดยไม่คุยกับฉันก่อน” มิลินกำกระดาษในมือแน่นขึ้น
“ห้าปีที่ผ่านมาฉันเลี้ยงลูกเอง ไม่เคยเรียกร้องอะไรจากคุณ ต่อให้ผลตรวจออกมาว่ายอร์นเป็นลูกคุณ มันก็ไม่ได้แปลว่าคุณจะเข้ามาเปลี่ยนชีวิตเราทุกอย่างได้”
“ผมเข้าใจน่า ผมไม่ได้คิดจะทำอะไรแบบนั้นอยู่แล้ว”
“ยังมีอีกข้อ ห้ามใช้เงินหรือสถานะของคุณกดดันฉัน ถ้าจะช่วยอะไรต้องถามก่อน และฉันมีสิทธิ์ปฏิเสธ” มิลินวางกระดาษลง ยศธรจึงเป็นฝ่ายพูดบ้าง
“ผมรับทุกข้อ แต่ขอเพิ่มของผมหนึ่งข้อ”
“อะไร”
“ถ้าผลออกมาว่ายอร์นเป็นลูกผม คุณห้ามพาเขาหายไปโดยไม่บอก”
“ฉันจะพาลูกหนีไปไหน”
“ผมไม่รู้ เมื่อห้าปีก่อนคุณยังออกจากห้องไปทั้งที่ผมไม่อยู่ แล้วบล็อกผมได้เลย”
“เราตกลงกันแล้วว่าจะจบแค่คืนนั้น ฉันไม่ได้หนี”
“ผมรู้ ข้อตกลงตอนนั้นมีแค่เราสองคน แต่ตอนนี้อาจมียอร์นอยู่ตรงกลาง จะใช้ข้อตกลงเดิมตัดสินทุกอย่างไม่ได้แล้วนะคุณ”
“แล้วคุณต้องการให้ฉันรับปากอะไร จะให้ยอร์นเรียกคุณว่าพ่อทันทีหรือไง”
“ผมยังไม่ได้ขอขนาดนั้น” ยศธรหยุดไปครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ
“ผมแค่อยากมีโอกาสดูแลเขา ในฐานะลุงก็ได้” มิลินยังไม่รู้ว่าเขาจะเป็นพ่อแบบไหน แต่ที่ผ่านมา ยศธรไม่เคยแอบเข้าหาลูกโดยข้ามเธอ
“ฉันไม่มีเหตุผลจะต้องหนี วันนั้นฉันก็ไม่ได้หนี เราสองคนตกลงกันที่วันไนท์ แล้วบังเอิญว่ามัน...เกินขอบเขต ตอนนั้นฉันเลือกที่จะไม่ป้องกันเอง พอเด็กเกิดมาฉันก็เลยเลือกรับผิดชอบเอง”
“ผมเข้าใจ ถ้าผลออกมาว่าใช่ คำแรกที่ผมพูดกับคุณจะไม่ใช่สิทธิ์ของพ่อ”
“จำคำพูดตัวเองไว้ด้วย”
ทั้งคู่ตกลงเลือกศูนย์ตรวจเอกชนอีกแห่ง และนัดเก็บตัวอย่างในวันเสาร์เพื่อไม่ให้กระทบเวลาเรียนของยอร์น ยศธรเสนอให้บอกเด็กว่าเป็นการตรวจสุขภาพเพิ่มเติม แต่ห้ามโกหกว่าไม่มีอะไรเจ็บ เพราะอาจต้องเก็บตัวอย่างจากในกระพุ้งแก้ม
“แค่นั้นยอร์นไม่กลัวหรอก” มิลินบอก
“แต่ห้ามพูดเรื่องพ่อจนกว่าเราจะรู้ผล แล้วตกลงกันก่อนว่าจะบอกลูกยังไง”
“ครับ” เมื่อคุยทุกอย่างจบ มิลินพับกระดาษเก็บใส่กระเป๋า ยศธรกลับยังนั่งอยู่ที่เดิม
“หมดธุระแล้ว คุณไม่กลับเหรอ”
“มีอีกเรื่อง”
“คุณเพิ่งบอกว่ามีเงื่อนไขเดียว”
“อันนั้นเรื่องตรวจ เรื่องนี้เรื่องส่วนตัว” มิลินมองเขาอย่างไม่ไว้ใจ
“อะไรอีก”
“ระหว่างรอผล ผมยังไปหาคุณที่ร้านในฐานะเพื่อนของแม่ได้ไหม”
“เพื่อนที่ไหนมาหากันบ่อยขนาดนั้น”
“เพื่อนที่กำลังขออนุญาตมาหาไง”
“เรื่องนั้นฉันตอบคนเดียวไม่ได้”
“ต้องถามยอร์นก่อนเหรอ”
“แน่นอน ลูกฉันเป็นคนตั้งกฎ” ยศธรยิ้ม ก่อนลุกขึ้นหยิบกุญแจรถบนโต๊ะ
“อย่างน้อยตอนนี้ผมก็รู้แล้วว่าถ้าจะจับมือคุณ ต้องขออนุญาตใครก่อน”
“ต้องขอฉันสิ ยอร์นไม่รู้เรื่องด้วยหรอกนะ”
“แปลว่าถ้าคุณอนุญาต ก็ยังมีโอกาสสินะ” มิลินชะงัก ก่อนหยิบกระเป๋าขึ้นมาถือ
“ฉันน่าจะเพิ่มอีกข้อจริง ๆ”
“ข้ออะไรครับ”
“ห้ามคุณพูดมาก”
“ข้อนี้ผมคงรับไม่ได้” ยศธรเดินตามเธอออกจากร้านด้วยรอยยิ้ม ส่วนมิลินเพิ่งรู้ตัวว่าเงื่อนไขที่เตรียมมาอย่างรอบคอบทุกข้อ ไม่มีข้อไหนกันเขาออกจากชีวิตเธอได้เลย
