บทที่ 2 ลุงหมอ
“คุณตาไปตรวจข้างในค่ะ เดี๋ยวอีกสักพักก็ได้เจอแล้ว” มิลินตอบลูก ก่อนจับไหล่เล็กให้ยืนตรง ยอร์นเงยหน้ามองแม่แล้วหันไปทางห้องตรวจ เห็นชายในเสื้อกาวน์ยืนอยู่ด้านในจึงยกมือไหว้
“สวัสดีครับคุณลุง” ยศธรรับไหว้
“สวัสดีครับ” พิมพ์แขที่เดินตามหลานชายมาในจังหวะนั้นหันไปถามมิลินเรื่องอาการของสามี มิลินจึงอธิบายสั้นๆ ว่าธนภพต้องตรวจเพิ่มเติมและอาจต้องนอนโรงพยาบาลหนึ่งคืน
“แม่บอกแล้วว่าเมื่อคืนควรมาโรงพยาบาลเลย พ่อเราก็ดื้อไม่ยอมมา”
“แม่ไปพูดกับพ่อเองนะคะ หนูพูดจนไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว”
“แล้วตอนนี้อยู่ไหน”
“พยาบาลพาไปตรวจค่ะ” พิมพ์แขพยักหน้า ก่อนบอกว่าจะตามไปดูสามีเอง มิลินกำลังจะพายอร์นเดินตาม แต่เด็กชายกลับยืนมองป้ายชื่อบนอกเสื้อของยศธรอย่างสนใจ
“คุณลุงเป็นหมอเหรอครับ”
“ครับ”
“แล้วชื่ออะไรครับ” มิลินหันไปมองลูก
“ถามชื่อผู้ใหญ่แบบนี้ไม่ได้นะครับ”
“ยอร์นแค่อยากรู้” ยศธรไม่ได้ถือสา เขาก้มลงเพื่อคุยกับเด็ก
“ลุงชื่อยอร์ชครับ” ดวงตาของยอร์นโตขึ้น
“ชื่อเหมือนยอร์นเลย”
“ไม่เหมือนเสียหน่อยค่ะ” มิลินรีบแทรก
“คุณหมอชื่อยอร์ช ส่วนเราชื่อยอร์น”
“แต่มีคำว่ายอร์เหมือนกัน” เด็กชายยังคงมองคนตรงหน้าอย่างสนใจ ยศธรเองก็มองกลับ ก่อนเงยหน้าขึ้นมาทางเธอ
“ใครเป็นคนตั้งชื่อครับ” แม้คำถามจะดูเหมือนถามเด็ก แต่มิลินรู้ว่าเขาต้องการคำตอบจากเธอ
“ฉันตั้งเองค่ะ”
“ชอบชื่อนี้เหรอครับ”
“ฉันชอบเล่นเกม ตัวละครที่ชอบชื่อยอร์น ก็เลยเอามาตั้งชื่อลูก” คำตอบของเธอทำให้ยศธรเงียบไปครู่หนึ่ง
เขาจะสงสัยอะไรก็เรื่องของเขา เมื่อห้าปีก่อนเธอไม่รู้แม้กระทั่งชื่อจริงของเขา ทั้งสองคนไม่เคยแลกชื่อ นามสกุล หรือเบอร์โทรศัพท์กัน ชื่อที่ใช้ในแอปก็ไม่ใช่ชื่อจริงของใครสักคน ยอร์นได้ชื่อนี้มาจากตัวละครในเกม ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผู้ชายตรงหน้าสักนิด
“ไปกันเถอะครับ” มิลินจับมือลูก
“เราไปหาคุณตากัน”
“คุณตาเป็นอะไรครับ”
“ยังไม่รู้ค่ะ ต้องรอผลตรวจ”
“คุณลุงเป็นคนรักษาคุณตาเหรอครับ” ยอร์นหันกลับไปถาม ยศธรจึงเดินตามออกมาพร้อมแฟ้มในมือ
“ครับ”
“คุณลุงเป็นหมออะไร”
“หมอหัวใจ” เด็กชายชะลอฝีเท้าลงจนยศธรเดินมาทัน
“หมอหัวใจเอาหัวใจออกมาซ่อมข้างนอกได้ไหมครับ”
“ไม่ได้เอาออกมาทั้งหมดครับ แต่บางครั้งหมอก็ต้องหยุดการทำงานของหัวใจชั่วคราวเพื่อรักษาส่วนที่มีปัญหา”
“แล้วคนไข้ไม่ตายเหรอครับ”
“มีเครื่องช่วยทำงานแทนระหว่างนั้น”
“เครื่องหน้าตาเป็นยังไงครับ”
“ถ้าอยากรู้ ลุงจะหารูปให้ดู”
“อยากรู้ครับ” ยอร์นตอบทันที ก่อนปล่อยมือแม่แล้วขยับเข้าไปใกล้ยศธร อีกมือหนึ่งคว้าชายเสื้อกาวน์ไว้เหมือนกลัวว่าจะเดินตามไม่ทัน มิลินเห็นแล้วจึงรีบดึงมือลูกออก
“อย่าจับเสื้อคุณหมอครับ เดี๋ยวเปื้อน”
“ไม่เป็นไรครับ”
“แต่คุณกำลังทำงานอยู่ ลูกฉันจะรบกวนเปล่าๆ” ยศธรก้มมองเด็กชายที่ยังรอคำตอบเรื่องเครื่องช่วยหัวใจอยู่ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเธอ
“เด็กยังไม่ได้รบกวนผมเลย”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดี”
“ชอบคิดเองเออเองจริงๆ” มิลินรู้ว่าเขาไม่ได้พูดถึงยอร์นอีกแล้ว เธอหันไปสบตาเขาโดยไม่หลบ
“ขอโทษด้วยนะคะ แต่ฉันคิดว่าฉันอยากพาพ่อของฉันไปรักษาที่อื่น” ยศธรมองเธอนิ่ง ก่อนตอบสั้นๆ
“เรื่องส่วนตัวเหรอ” คำตอบนั้นทำให้มิลินเงียบไป
เธอรู้ว่าเขาไม่ได้หมายถึงเพียงเรื่องการรักษา แต่กำลังพูดถึงเช้าวันที่กลับมาแล้วไม่พบเธอ เพราะสายตาที่กวาดลงมองริมฝีปากเธอเพียงครู่เดียวบอกชัดว่าเขายังจำเรื่องนั้นได้อยู่ มิลินหันกลับไปทางด้านหน้า
“ยอร์นครับ จับมือแม่ค่ะ” เด็กชายยอมกลับมาจับมือเธอ แต่ยังใช้มืออีกข้างเกาะชายเสื้อกาวน์ของยศธรเอาไว้เหมือนเดิม
ยอร์นเกาะชายเสื้อกาวน์ของยศธรไปจนถึงหน้าห้องตรวจเพิ่มเติม ก่อนชายหนุ่มจะขอตัวเข้าไปดูผลของธนภพ ส่วนมิลินพาลูกไปนั่งรอกับพิมพ์แข
เกือบหนึ่งชั่วโมงต่อมา พยาบาลจึงพาธนภพขึ้นไปยังห้องพักผู้ป่วย ยศธรตามขึ้นมาอธิบายผลเบื้องต้นให้ครอบครัวฟัง
เมื่อเข้าไปในห้อง พิมพ์แขเดินตรงไปหาสามี ส่วนธนภพนั่งพิงหัวเตียงด้วยสีหน้าไม่พอใจที่ถูกเปลี่ยนเสื้อและห้ามลงจากเตียง
“คุณตา!” ยอร์นปล่อยมือแม่แล้ววิ่งเข้าไปหา
“ค่อยๆ ครับ เดี๋ยวชนเตียง” ธนภพอ้าแขนรับหลานที่ปีนขึ้นไปนั่งข้างตัว ก่อนหันไปบ่นกับภรรยาว่าตัวเองไม่ได้ป่วยหนักถึงขั้นต้องนอนโรงพยาบาล
ยศธรเดินเข้าไปอธิบายผลตรวจให้ทุกคนฟัง เขาไม่ได้พูดศัพท์ที่เข้าใจยาก เพียงบอกว่าธนภพต้องพักดูอาการและรอผลเพิ่มเติม หากไม่มีอะไรน่ากังวล วันรุ่งขึ้นก็อาจกลับบ้านได้
ธนภพยอมรับอย่างว่าง่ายกว่าตอนคุยกับลูกสาว มิลินยืนฟังอยู่ข้างยศธร เมื่อเขาเปิดแฟ้มและชี้ให้ดูข้อมูลบางส่วน เธอจึงต้องขยับเข้าไปใกล้
“ตรงนี้เป็นผลที่ได้จากการตรวจเบื้องต้นครับ” มิลินก้มมองตาม ปลายผมของเธอเกือบแตะแขนเขา กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวชายหนุ่มทำให้เธอนึกถึงความทรงจำที่พยายามไม่แตะต้องมาตลอดห้าปี เธอขยับออกก่อน ยศธรหันมามอง
“ยังกลัวเวลาอยู่ใกล้ผมเหรอครับ” เขาถามเบาพอให้ได้ยินกันเพียงสองคน
“ฉันไม่ได้กลัว”
“แล้วถอยทำไม”
“มันไม่จำเป็นต้องใกล้กันขนาดนั้นมั้ย” มุมปากของเขาขยับขึ้น
“เมื่อก่อนยัง...” มิลินดึงเอกสารออกจากมือเขา แล้วเดินไปยืนอีกฝั่งของเตียงโดยไม่ตอบ
“แม่ครับ” ยอร์นที่นั่งอยู่ข้างคุณตาเรียกขึ้น
“ว่าไงคะ”
“อีกสองวันยอร์นต้องมาตรวจสุขภาพก่อนเข้าโรงเรียนที่นี่ใช่ไหมครับ”
“ใช่ค่ะ” เด็กชายหันไปหายศธร
“คุณลุงมาตรวจให้ยอร์นได้ไหมครับ”
“ไม่ได้ค่ะ” มิลินปฏิเสธก่อนที่เขาจะตอบ
“คุณลุงเป็นหมอหัวใจ ไม่ใช่หมอเด็ก”
“แต่คุณลุงก็เป็นหมอ”
“คุณหมอมีงานของเขาครับ” ยอร์นขมวดคิ้ว ก่อนมองแม่สลับกับยศธรที่ยังยืนอยู่ข้างเตียง
“แม่ไม่ชอบคุณลุงเหรอครับ”
