บทที่ 48 คนช่างเถียง

“พูดเหมือนคุณเสียดายเลยนะ” มิลินถามหลังจากมองตามสายตาเขาไปยังลูกชายที่หลับอยู่ในรถ

“เสียดายอะไร”

“ที่วันนั้นฉันไม่ได้รอคุณ”

“ผมพูดอย่างนั้นตรงไหน” ยศธรหันกลับมามองเธอ “ผมแค่บอกว่าถ้าวันนั้นคุณรออยู่ เรื่องอาจไม่เป็นแบบนี้”

“แบบนี้ไม่ดีเหรอคะ”

“ดีสิ” เขาตอบทันที “แต่ผมอาจได้รู้จักลูกเร็วกว่านี้ห้าปี”...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ