บทที่ 6 ผมจะเป็นหมอ
“เพื่อนแบบไหนครับ” ยอร์นถามทันทีที่มิลินพูดจบ มือเล็กยังจับมือเธอไว้แน่น ขณะที่สายตามองยศธรตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
มิลินคิดว่าแค่บอกว่าเป็นเพื่อนก็น่าจะจบ แต่ดูเหมือนลูกจะไม่ได้เชื่ออะไรง่ายขนาดนั้น
“ก็เพื่อนทั่วไปค่ะ”
“ทำไมวันนั้นเหมือนไม่ใช่เพื่อนกันเลย”
“เพราะแม่กับลุงไม่ได้เจอกันนานแล้วครับ” ยศธรตอบแทน ยอร์นเงยหน้ามองแม่
“ก่อนมียอร์นเหรอครับ” มิลินเงียบไปชั่วครู่ ส่วนคนตรงหน้ากลับยกมุมปากขึ้นเหมือนรอฟังว่าเธอจะตอบอย่างไร
“ครับ ก่อนมียอร์น” ยศธรเป็นฝ่ายตอบ
“ยอร์นครับ ถามผู้ใหญ่เยอะเกินไปแล้วนะ”
“ยอร์นแค่อยากรู้” เด็กชายหันกลับไปทางยศธร
“แล้วคุณลุงจะมาหาแม่อีกไหมครับ” มิลินอ้าปากจะห้ามอีกครั้ง แต่ยศธรตอบเสียก่อน
“ถ้าแม่อนุญาต ลุงก็จะมาครับ”
“ต้องให้แม่อนุญาตเหรอครับ”
“ครับ” เขามองมาทางเธอ
“แต่ดูแล้วคงอนุญาตยากหน่อย”
“รู้ก็ดี”
“แม่จะกลับหรือยังคะ”
“แม่ว่าจะกลับก่อน ให้ยอร์นกลับกับแม่ดีไหม พ่อโทรมาตามแล้ว”
“ไม่ไปครับ ผมจะอยู่คุยกับลุงหมอเป็นเพื่อนแม่”
“ยอร์น...ผู้ใหญ่เขาจะคุยกัน กลับกับยายเถอะ”
“ไม่เป็นไรค่ะแม่ เดี๋ยวหนูดูเอง แม่รีบกลับไปก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวพ่อรอนาน” มิลินรีบบอกให้แม่กลับ ก่อนที่พิมพ์แขจะหาเรื่องชวนหมอไปคุยกับพ่อที่บ้านอีก
หลังพิมพ์แขออกจากร้าน ยอร์นไปนั่งรอตรงเก้าอี้รับรอง ส่วนมิลินกลับเข้าห้องทำงานเพื่อจัดการแหวนที่ต้องส่งให้ลูกค้าภายในเย็นนี้ ยศธรยังไม่กลับทั้งที่เธอคิดว่าบทสนทนาจบแล้ว
“คุณไม่มีงานหรือไง มานั่งเกะกะร้านฉันอยู่ได้”
“มีสิ แต่กำลังรอคำตอบว่าอนุญาตให้มาอีกหรือเปล่า”
“ไม่อนุญาต หมออย่าทำเหมือนเป็นเด็กใสๆ ได้ไหม เราแก่กันแล้วนะ”
“พูดเกินไปหน่อยมั้งคุณ” มิลินไม่ต่อความเรื่องเดิมต่อหน้าลูก ยศธรมองโต๊ะที่มีอุปกรณ์วางอยู่ ก่อนหันไปทางร้านเครื่องดื่มฝั่งตรงข้าม
“ผมพายอร์นไปหาอะไรดื่มได้ไหม คุณจะได้ทำงานต่อ”
“ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันทำเสร็จแล้วพาไปเอง”
“ร้านอยู่ตรงข้ามนี่เอง คุณก็มองเห็นตลอด” มิลินมองผ่านกระจก ร้านอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าวและมองเห็นได้จริง
“ห้ามพาลูกฉันออกไปไหนเด็ดขาดเลยนะ”
“ทำไม กลัวผมขโมยลูกหรือไง” มิลินไม่ตอบเธอก้มหน้าทำงานของตัวเองต่อ ส่วนยศธรก็ยังคงนั่งดูเธอทำงานอยู่แบบนั้น
“หมอ!!!”
“อะไร? เรียกทำไม”
“คุณนั่นแหละ มานั่งจ้องฉันทำไม ต้องการอะไร”
“ก็บอกว่าขอพายอร์นออกไปซื้อขนมร้านตรงข้ามนี้” มิลินถอนหายใจอย่างเหลืออด เธอไม่ได้กลัวว่าเขาจะขโมยลูกไปไหนหรอก แต่เพราะว่าเขาเพิ่งรู้จักกับลูกของเธอ อยู่ๆ จะปล่อยให้ลูกไปกับคนแปลกหน้าได้อย่างไรกัน
“ก็ลองชวนดู ถ้ายอมไปฉันก็ให้ไป” เธอตอบส่งๆ เพราะเชื่อว่าลูกจะไม่ไป เธอสอนลูกเสมอว่าห้ามไปกับคนแปลกหน้าง่ายๆ
ยศธรลุกขึ้น แล้วเดินไปหาหนูน้อยยอร์น สองหนุ่มกระซิบกระซาบกันแล้วก็ทำท่าทางตื่นเต้น มิลินแอบดูปฏิกิริยาของลูกชาย ก็เหมือนจะรู้ล่วงหน้าว่าตัวเองพลาดแล้ว
“ยอร์นตกลงจะไปกับผม”
“คุณหลอกอะไรลูกฉัน”
“ไม่ได้หลอก ก็แค่ชวนไปซื้อขนม” มิลินถอนหายใจก่อนจะส่ายหน้า
“ไปได้แค่ตรงนี้ แล้วห้ามพูดเรื่องที่เราคุยกัน”
“ผมรู้ว่าอะไรควรพูดต่อหน้าเด็ก” ยศธรถามยอร์นว่าอยากดื่มอะไร เด็กชายมองกลับมาหาแม่ก่อน เมื่อเห็นเธอพยักหน้าจึงยอมตามไป
มิลินกลับมาตรวจแหวน แต่ประตูกระจกยังเปิดอยู่ เธอมองเห็นยอร์นเลือกเก้าอี้ที่หันหน้าเข้าหาเธอ ส่วนยศธรนั่งฝั่งตรงข้าม
ยอร์นได้โกโก้เย็นหนึ่งแก้ว ขณะที่ยศธรมีเพียงกาแฟ เด็กชายดูดโกโก้อยู่พักหนึ่งก่อนเริ่มถาม
“คุณลุงมาหาแม่เพราะคุณตาเหรอครับ”
“ตอนแรกมาคุยเรื่องอื่นครับ”
“คุณลุงชอบคุยกับแม่เหรอครับ” ยศธรวางแก้วกาแฟลง
“ครับ แต่แม่ของยอร์นไม่ค่อยอยากคุยกับลุง”
“แล้วอยากรู้จักยอร์นไหมครับ”
“อยากสิ” ยอร์นมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง
“แล้วคุณลุงมองยอร์นทำไมครับ” ยศธรยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มโดยไม่ตอบ มิลินจึงวางแหวนลงแล้วเดินออกไปหาสองหนุ่ม
“หมดเวลาแล้วครับ”
“ยอร์นยังถามไม่เสร็จเลย”
“แต่แม่ทำงานเสร็จแล้วค่ะ” ยศธรถือแก้วตามกลับเข้าร้าน มิลินยื่นมือไปรับกล่องเครื่องประดับจากพนักงานในจังหวะเดียวกัน กล่องหลายใบซ้อนกันจนเอียง เขาจึงเอื้อมมาช่วยจับด้านล่างไว้
ปลายนิ้วของทั้งคู่เกือบแตะกัน แต่มิลินยังไม่ทันชักมือกลับ ยอร์นก็รีบแทรกตัวเข้ามาตรงกลาง
“ห้ามจับมือแม่ครับ” ยศธรเลิกคิ้ว
“ลุงยังไม่ได้จับเลยนะครับ”
“แต่เกือบจับแล้ว ห้ามถูกตัวแม่ยอร์นนะ”
“ยอร์น ลุงหมอแค่ช่วยถือของค่ะ” ยศธรพยักหน้ารับเหมือนกำลังฟังกฎสำคัญ
“ถ้าลุงขออนุญาตแล้ว จับได้ไหมครับ”
“ไม่ได้ครับ ยอร์นหวงแม่” เด็กชายจับมือมิลินไว้
“คุณลุงเป็นเพื่อนได้ แต่ห้ามแย่งแม่ครับ” ยศธรมองเธอข้ามศีรษะของเด็กชาย มุมปากขยับขึ้นอีกครั้ง
“เข้าใจแล้วครับ”
“เข้าใจแล้วก็กลับไปได้ละ” มิลินดึงกล่องมาถือเอง
ยศธรหยิบโทรศัพท์กับกุญแจรถขึ้นมา ยอร์นมองตาม ก่อนจะนึกอะไรได้จึงดึงชายเสื้อเขาไว้
“ครั้งก่อนคุณลุงให้ดูรูปเครื่องช่วยหัวใจแล้ว แต่ยอร์นยังอยากดูอีกครับ”
“ลุงมีหนังสืออยู่เล่มหนึ่ง ไว้จะเอามาให้ดู”
“ครั้งหน้าเหรอครับ”
“ใช่แล้วครับ เดี๋ยวคราวหน้าจะเอามาให้ดู”
“ใครบอกคุณว่าจะมีคราวหน้า”
“ผมเพิ่งบอกเมื่อกี้ไง คุณก็ได้ยินนี่”
“แต่ฉัน...”
“คุณ ยอร์นดูสนใจอยากเป็นหมอขนาดนี้ คุณต้องสนับสนุนลูกนะ”
“นี่คุณ!!!”
“ใช่แล้วแม่ ยอร์นอยากเป็นหมอแบบลุงหมอ เท่ห์มากเลย”
