บทที่ 7 จะจีบก็กล้าๆ หน่อย
“พี่มิลินคะ คุณหมอคนนั้นมาอีกแล้วค่ะ” มิลินเงยหน้าจากรายการสั่งซื้อ ก่อนมองออกไปทางหน้าร้าน ยศธรยืนอยู่ข้างตู้แสดงเครื่องประดับ ในมือถือถุงกระดาษใบหนึ่ง เพิ่งผ่านไปสามวัน เขาก็กลับมาอีกแล้ว
“เขาได้นัดไว้ไหม”
“ไม่ได้แจ้งค่ะ แต่บอกว่ามาตามสัญญา” มิลินวางเอกสารลงแล้วเดินออกไปหา
“ฉันจำได้ว่าไม่ได้อนุญาตให้คุณมา”
“ผมก็จำได้ว่ายอร์นอยากดูหนังสือ” ยศธรยกถุงในมือขึ้น
“แล้วลูกฉันอยู่ที่นี่หรือไง”
“เดี๋ยวก็คงมา คุณแม่คุณบอกว่าช่วงเย็นจะพามาส่ง” มิลินยกมือแตะหน้าผาก แม่ของเธอแทบจะรายงานตารางชีวิตทุกคนให้อีกฝ่ายรู้หมดแล้ว
“เอามาดูหน่อย” ยศธรส่งถุงให้ ภายในเป็นหนังสือภาพเกี่ยวกับหัวใจสำหรับเด็ก ตัวหนังสือไม่มากและภาพประกอบไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เธอคิด
“ส่วนนี่ของคุณ” เขาพูดก่อนจะยื่นดอกกุหลาบสีม่วงให้เธอ มิลินมองดอกไม้ในมือของเขาโดยไม่ได้รับมาถือ
“คือไร”
“ดอกกุหลาบไงคุณ ทำไม? มันดูไม่เหมือนเหรอ”
“ฉันหมายถึงให้ฉันทำไม” ยศธรเริ่มหน้าแดง และเหงื่อแตก ตอนที่ตัดสินใจซื้อมาก็ไม่ได้คิดว่าเธอจะมีปฏิกิริยาแบบนี้
“ก็...มาเจอกันทั้งที่ ก็เลยอยากให้อะไรบ้าง”
“ฉันดูเหมาะกับของแบบนี้หรือไง”
“ก็เหมาะนะ นี่อุตส่าห์เลือกสีแปลกมาให้เลยนะ รับไปหน่อยเถอะน่า” มิลินตัดสินใจรับมาถือในที่สุด ก่อนจะเปิดถุงหนังสือดู
“คุณเลือกเองเหรอ”
“ถามถึงดอกไม้หรือหนังสือล่ะ” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมามองค้อนใส่เขา ทำให้ยศธรหยุดกวนทันที
“เลือกเองสิ ครั้งก่อนผมเปิดรูปในโทรศัพท์ให้ดูไม่กี่รูป ยอร์นยังถามไม่จบ หนังสือนี้เข้าใจง่ายกว่า”
“ถึงอย่างนั้นก็ไม่ต้องซื้อของมาให้ลูกฉันทุกครั้ง”
“ผมเพิ่งซื้อให้ครั้งแรกเองนะ”
“ครั้งแรกก็ต้องเตือนไว้ก่อน ฉันไม่อยากให้คุณใช้ของทำให้ยอร์นติด”
“คิดว่าหนังสือเล่มเดียวจะซื้อใจลูกคุณได้หรือไง”
“ไม่รู้สิ คนรวยชอบคิดว่าเงินแก้ได้ทุกอย่างไม่ใช่เหรอ”
“แหม...บ้านคุณก็ระดับเศรษฐีมั้ง” ยศธรดึงหนังสือกลับไปถือ
“รับปากไว้ก็เอามาให้ แค่นั้น”
“หนังสือเล่มเดียวไม่ได้แปลว่าคุณจะรักษาคำพูดทุกเรื่องนะ”
“ผมก็ไม่ได้บอกว่าพิสูจน์ได้ทุกเรื่อง”
“แล้วทำไปทำไม”
“ถ้าเรื่องเล็กยังทำไม่ได้ เรื่องใหญ่คุณจะเชื่อผมเหรอ” มิลินเงียบไป แม้เขาไม่ได้พูดถึงเรื่องตรวจ DNA ก็ตาม
เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น พิมพ์แขเดินเข้ามาพร้อมยอร์น เด็กชายเห็นคนที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ก็รีบวิ่งเข้ามา
“ลุงหมอ!”
“เดินดีๆ ครับ เดี๋ยวล้ม” มิลินห้าม แต่ยอร์นหยุดตรงหน้ายศธรไปแล้ว
“คุณลุงเอาหนังสือมาให้ยอร์นเหรอครับ”
“รู้ได้ยังไงว่าเป็นของยอร์น”
“ก็คุณลุงบอกว่าจะเอามาให้ดู” ยศธรยื่นหนังสือให้ เด็กชายรับไปพลิกหาหลายหน้า
“เครื่องที่ช่วยหัวใจอยู่ตรงไหนครับ”
“นั่งก่อน เดี๋ยวลุงหาให้” ยอร์นดึงเขาไปนั่งตรงเก้าอี้รับรอง พิมพ์แขมองตามแล้วยิ้ม ก่อนบอกว่าจะกลับไปหาธนภพ มิลินรับคำสั้นๆ ยศธรเปิดไปยังหน้าที่มีภาพเครื่องหัวใจและปอดเทียม ยอร์นขยับเข้าไปนั่งใกล้
“อันนี้เอาไว้ทำอะไรครับ”
“ช่วยทำงานแทนหัวใจชั่วคราวครับ”
“แล้วหัวใจไปไหน”
“ยังอยู่ที่เดิม แต่พักทำงานแป๊บหนึ่ง”
“หัวใจเหนื่อยเหรอครับ”
“ประมาณนั้น หมอจะได้ซ่อมส่วนที่มีปัญหา” ยอร์นพยักหน้าก่อนชี้ภาพถัดไปแล้วถามต่อ มิลินกลับไปตรวจรายการสั่งซื้อ แต่ยังมองทั้งคู่เป็นระยะ
โทรศัพท์ของยศธรดังขึ้น เขาบอกเด็กว่าจะกลับมาอ่านต่อแล้วเดินออกไปรับสาย
“อ่านกับแม่ก่อนไหมครับ”
“รอลุงหมอก่อน ลุงหมอบอกว่าจะมาต่อครับ” ไม่ถึงสองนาที ยศธรก็กลับมานั่งที่เดิม เขาอธิบายต่อจากภาพที่ค้างไว้โดยไม่ต้องให้เด็กเตือน
มิลินก้มลงมองรายการในมือ ยอร์นไม่ได้สนใจว่าเขาซื้อหนังสือราคาเท่าไร เด็กชายสนใจเพราะอีกฝ่ายจำสิ่งที่เคยพูดไว้และกลับมาตามสัญญาจริงๆ
กว่าจะอ่านจบก็เกือบถึงเวลาปิดร้าน ยศธรลุกขึ้นเตรียมกลับ ยอร์นกอดหนังสือไว้กับอกแล้วเดินตามไปส่ง
“ถ้ายอร์นมีเรื่องถามอีก ลุงหมอจะมาไหมครับ”
“ถ้าอยากเจอลุงก็บอกแม่ให้โทรหาครับ”
“แม่มีเบอร์ลุงหมอเหรอครับ” ยศธรหันมาทางเธอ
“ยังไม่มีครับ”
“งั้นเอาให้แม่สิครับ ยอร์นต้องถามอีกเยอะ ยอร์นจะเรียนเป็นหมอ”
“วันนี้จะเรียนแล้วเหรอคะ”
“ต้องเตรียมตัวก่อนครับ เดี๋ยวเรียนไม่ทัน” ยศธรพยักหน้าเหมือนเห็นด้วย ก่อนหันมาทางมิลิน
“เอาโทรศัพท์คุณมาสิ”
“ไม่ต้อง ฉันไม่มีอะไรจะโทรหา”
“แต่ลูกคุณมี” เขาพยักหน้าไปทางเด็กชาย
“หรือคุณจะขัดขวางอนาคตหมอของยอร์น”
“พูดให้มันน้อยๆ หน่อย” มิลินหยิบโทรศัพท์ออกมาวางบนเคาน์เตอร์ ยศธรกดหมายเลขตัวเองแล้วโทรออก เสียงโทรศัพท์ในมือเขาดังขึ้นทันที
“เรียบร้อย”
“ได้เบอร์แล้วก็กลับไปได้ละ”
“บันทึกชื่อไว้ด้วยสิ”
“ฉันรู้ว่าคุณชื่ออะไร”
“กลัวคุณบันทึกว่าคนน่ารำคาญ” มิลินมองหน้าเขา ก่อนกดพิมพ์ชื่อแล้วชูหน้าจอให้ดู
‘หมอน่ารำคาญ’ ยศธรมองอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า
“อย่างน้อยก็ไม่ใช่แบบที่ผมคิด แบบว่าทั้งหมด”
“เป็นหมอมันคงเครียดมากเลยใช่มั้ย”
“ทำไม?”
“พอไม่ได้อยู่ในชุดกาวน์แล้วดูเพี้ยนๆ”
“คุณ!”
“ลุงหมอครับอันนี้คืออะไร”
“วันนี้ลุงหมอต้องรีบกลับไปทำงานแล้ว วันหลังจะมาบอกนะ ถ้าอยากถามอะไร บอกให้แม่โทรหาลุงนะครับ”
“ครับ!” เด็กชายรับคำทันที
มิลินกำโทรศัพท์ไว้แน่น ยศธรไม่ได้เพียงได้เบอร์ของเธอ แต่ยังฝากคนคอยทวงให้โทรหาเขาเอาไว้เรียบร้อยแล้ว
