บทที่ 1 กับดักประธานกู้

เพล้ง!

เสียงพลาสติกเนื้อแข็งหักสะบั้นดังสนั่นหวั่นไหวแข่งกับเสียงฟ้าร้องด้านนอก มันไม่ใช่เสียงของแก้วราคาแพงหรือแจกันราชวงศ์หมิง แต่มันคือเสียงด้ามไม้ถูพื้นสีชมพูสะท้อนแสง อาวุธเพียงชิ้นเดียวในมือฉันที่ถูกมือหนาของบุรุษตรงหน้าบีบจนแตกละเอียดคามือ

เศษพลาสติกคมกริบกระเด็นเฉียดแก้มฉันไปนิดเดียว ทิ้งความแสบจี๊ดไว้เป็นของดูต่างหน้า แต่นั่นยังน่ากลัวน้อยกว่าเจ้าของมือนั้นเป็นร้อยเท่า

"ฮึก"

ฉันกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ สองขาสั่นพับ ๆ ยิ่งกว่าคนจับไข้ ร่างกายถอยกรูดไปด้านหลังจนแผ่นหลังบาง ๆ ปะทะเข้ากับความเย็นเยียบของกระจกหน้าต่างบานยักษ์จากพื้นจรดเพดาน บนชั้นสูงสุดของตึก Gu Technology ใจกลางเมือง S แห่งนี้

เปรี้ยง!

แสงฟ้าแลบสีขาวสาดเข้ามาจากด้านหลังฉัน ทาบทับเงาเล็กลีบของฉันลงบนร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า แสงสว่างวาบเพียงเสี้ยววินาทีนั้นเผยให้เห็นสภาพของ 'กู้หยาง' ชัดเจนจนน่าขนลุก

ผมเผ้าที่ปกติจะถูกเซตทรงเนี้ยบกริบ ตอนนี้ยุ่งเหยิงและเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อจนลู่ลงมาปรกหน้าผาก เสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมสีขาวราคาเหยียบหมื่นถูกปลดกระดุมลงมาลึกจนเกือบถึงสะดือ เผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่กระเพื่อมแรงจากการหอบหายใจถี่ และที่น่ากลัวที่สุดคือดวงตาคู่คมกริบคู่นั้น... มันแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอยราวกับสัตว์ป่าอดนอนมาเจ็ดวันเจ็ดคืน

นี่ไม่ใช่ท่านประธานผู้ทรงภูมิในนิตยสารธุรกิจ แต่เป็นปีศาจร้ายที่เพิ่งหลุดออกมาจากขุมนรกชัด ๆ !

'ตายแน่กู! อีเมิ่งเอ๊ย... ไม่น่าหาทำเลย!'

ฉันก่นด่าตัวเองในใจเป็นรอบที่ล้าน สมองนักเขียนนิยายที่ปกติจะแล่นปรื๊ด ตอนนี้ฝ่อจนเหลือเท่าเม็ดถั่วเขียว กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอแห้งผาก พยายามจะงัดเอาไม้ถูพื้นส่วนที่เหลือขึ้นมาป้องกันตัว แต่มือเจ้ากรรมดันสั่นจนแทบจะจับไม่อยู่

กู้หยางสะบัดมือทิ้งเศษซากไม้ถูพื้นลงบนพรมเปอร์เซียราคาแพงอย่างไม่ไยดี รองเท้าหนังขัดมันวาวก้าวเข้ามาหาฉันช้า ๆ ตึก... ตึก... ทุกย่างก้าวเหมือนเหยียบย่ำลงบนเส้นสติของฉันจนแหลกละเอียด

"คุณเป็นคนที่ 7 แล้วนะ"

เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด มันก้องกังวานและทรงอำนาจจนเข่าฉันแทบทรุด

"หวังว่าจะ 'ทน' มือทนตีนผมได้นานกว่าคนก่อน"

คำพูดนั้นเหมือนค้อนที่ทุบลงกลางแสกหน้าฉัน ภาพเหตุการณ์เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนย้อนกลับมาฉายซ้ำในหัวเหมือนหนังสั้น

ฉัน... ซูเมิ่ง นักเขียนนิยายไส้แห้งที่กำลังพล็อตตัน แอบสวมรอยใช้บัตรพนักงานทำความสะอาดของป้าข้างห้องที่เพิ่งลาออก (แต่ระบบบริษัทยังไม่อัปเดต) สแกนนิ้วเข้ามาในตึกนี้ เป้าหมายมีแค่อย่างเดียว คือการแอบถ่ายรูปเก้าอี้ทำงานราคาหลักล้านของท่านประธานกู้หยาง เพื่อเอาไปทำเป็นปกนิยายอีโรติกเรื่องใหม่

'แค่จะมาถ่ายรูปเก้าอี้ ไม่ได้จะมาสมัครเป็นเก้าอี้ให้เขานั่งทับโว้ย! รู้งี้ไปถ่ายเก้าอี้ร้านเกมหน้าปากซอยก็ได้แท้ ๆ แล้ว'

แต่ใครจะไปคิดว่าข่าวลือใน เว่ยป๋อ ที่ว่าประธานกู้เป็นโรคนอนไม่หลับขั้นรุนแรงจนอารมณ์แปรปรวนจะเป็นเรื่องจริง แถมยังแจ็กพอตแตกมาเจอเขาในสภาพคลุ้มคลั่งแบบนี้อีก

กู้หยางก้าวเข้ามาประชิดตัวจนเหลือระยะห่างไม่ถึงคืบ กลิ่นกายของเขาชัดเจนมาก มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกแบบพวกเสี่ยแก่ ๆ แต่เป็นกลิ่นเหงื่อบุรุษเพศจผสมกับกลิ่นมินต์และกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ที่ปลายจมูก

มันเป็นกลิ่นอันตราย... ที่ทำให้แข้งขาอ่อนแรงยิ่งกว่าเดิม

แต่ในวินาทีหน้าสิ่วหน้าขวาน สายตาเจ้ากรรมของนักเขียนนิยายอีโรติกฝังอยู่ในสายเลือดดันทำงานผิดเวลา เผลอมองไล่ตั้งแต่ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงเซ็กซี่ ไหปลาร้านูนเด่น และกล้ามหน้าอกแน่นเปรี๊ยะน่ากัดนั่น

'โอ้โห... ของดีเกรดพรีเมียมชัด ๆ สัดส่วนทองคำ ถ้าไม่ติดว่ากำลังจะโดนฆ่า แม่จะจับทำพระเอกนิยายเรื่องใหม่ให้เข็ด'

"บอสคะ! ทะ...ท่านประธานกู้" ฉันตัดสินใจทิ้งศักดิ์ศรี (และไม้ถูพื้น) ค้อมหัวปลก ๆ น้ำตาคลอเบ้า

"อย่าฆ่าฉันนะ ฉันเนื้อเหนียว ไม่อร่อยหรอก แถมมีโรคประจำตัวด้วย เป็นเบาหวาน ความดัน ไขมันอุดตัน กินไปก็เสียสุขภาพเปล่า ๆ ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันสัญญาว่าจะไม่บอกใครว่าท่านเป็นแวมไพร์"

ฉันรัวคำพูดไร้สาระออกไปไม่หยุดด้วยความสติแตก

กู้หยางชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ

"ฆ่า? ...ใครจะฆ่าคุณ?"

เขาแค่นหัวเราะในลำคอ หึ เสียงต่ำลึกที่ทำให้ท้องน้อยของฉันวูบวาบอย่างประหลาด

"ผมไม่ได้หิวเนื้อ... ผมแค่จะ 'ใช้งาน' คุณ"

คำว่า 'ใช้งาน' ถูกเน้นเสียงหนักแน่นและแหบพร่าจนน่าใจหาย

ปึก!

ฝ่ามือหนายันกระแทกเข้ากับกระจกข้างศีรษะฉัน กักขังฉันไว้ในอาณาเขตของเขาโดยสมบูรณ์ (ท่าในตำนาน!) สายตาคมกริบกวาดมองชุดแม่บ้านสีกรมท่าหลุดลุ่ยของฉันอย่างจาบจ้วง ราวกับกำลังประเมินสินค้าชิ้นใหม่ที่เพิ่งถูกส่งมาทางไปรษณีย์

"จะ... ใช้งานแบบไหนคะ?" ฉันถามเสียงสั่น ปากคอสั่นริก ๆ

มือหนาอีกข้างของเขาเอื้อมมาจับที่ปมเชือกผูกเอวของชุดแม่บ้าน นิ้วเรียวยาวแต่แข็งแรงเกี่ยวปมเชือกเบา ๆ หัวใจฉันเต้นรัวเหมือนกลองเพล ลมหายใจสะดุดกึก

'ใช้งาน? อย่านะ... อย่าบอกนะว่า... อีตาบอสนี่จะ...?!'

กู้หยางกระตุกปมเชือกที่เอวฉันเบา ๆ จนมันคลายออก ชุดแม่บ้านตัวโคร่งเริ่มหลวมหลุด เขาโน้มใบหน้าลงมาที่ซอกคอของฉัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าว เป่ารดผิวเนื้อจนขนลุกซู่

ฟืด...

เขาสูดหายใจลึกจนแก้มตอบ ได้ยินเสียงสูดดมชัดเจนในความเงียบ

"ตัวหอม... ไม่เหมือนน้ำยาถูพื้นเลยสักนิด"

เสียงกระซิบชิดใบหูทำเอาสติฉันกระเจิงไปคนละทิศละทาง

"คืนนี้คง 'สนุก' แน่"