บทที่ 3 สัญญาปีศาจ

แต่แล้ว... เสียงที่ดังขึ้นกลับไม่ใช่เสียงตวาดด่า หรือสั่งให้ รปภ. มาลากตัวฉันไปยิงเป้า

"หึ... หึหึ..."

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอดังขึ้นจากคนที่กำลังนั่งจุกอยู่ กู้หยางเงยหน้าขึ้นมามองฉัน ใบหน้าชุ่มไปด้วยเหงื่อของเขายังคงบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด แต่ดวงตาคู่คมที่เคยแดงก่ำและขุ่นมัวจากอาการนอนไม่หลับ กลับดูกระจ่างใสขึ้นอย่างน่าประหลาด

ความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วร่างกายเมื่อครู่ เหมือนช่วยกระชากสติเลือนรางของเขาให้กลับมาเข้าที่เข้าทาง ความมึนงงจากยาแก้แพ้และอาการอดนอนหายเป็นปลิดทิ้ง เหลือไว้เพียงความตื่นตัวและความสนใจพุ่งเป้ามาที่ฉัน

"แรงดีนี่" เขาเอ่ยชม? หรือประชด? ฉันเดาไม่ออก

"เลขาหกคนก่อนหน้า แค่ผมแตะนิดหน่อยก็เป็นลมล้มพับไปแล้ว แต่คุณ... กล้าทำร้ายร่างกายผม"

เขายันกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้จะยังดูจุกเสียดอยู่บ้าง แต่ท่วงท่าสง่างามของราชสีห์ก็กลับคืนมาแล้ว เขาก้าวเดินไปที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังราคาแพง (ตัวที่ฉันอยากจะมาถ่ายรูปนั่นแหละ) แล้วเปิดลิ้นชักหยิบสมุดเช็คออกมา

"คุณชื่ออะไร?"

"ซ...ซู... ซูเมิ่งค่ะ" ฉันตอบเสียงสั่น เกาะขอบประตูไว้แน่น เตรียมพร้อมจะโกยแน่บถ้าเขาหยิบปืนออกมาแทนปากกา

"ซูเมิ่ง" เขาทวนชื่อฉันช้า ๆ เหมือนกำลังลิ้มรสชาติ

"ชื่อดี... เหมาะกับหน้าตาซื่อบื้อ ๆ ของคุณดี"

'อ้าว ไอ้บอสนี่! หลอกด่ากูนี่หว่า!'

กู้หยางจรดปากกาเซ็นตวัดลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว ก่อนจะฉีกเช็คใบนั้นแล้วโยนมันลงบนพื้นตรงหน้าโต๊ะทำงาน ราวกับการให้อาหารสุนัข

"ค่าทำขวัญที่ผมล่วงเกินคุณเมื่อกี้ และค่าจ้างล่วงหน้าสามเดือน"

ฉันมองกระดาษแผ่นเล็กที่ปลิวตกลงบนพรมเปอร์เซียด้วยสายตาดูแคลน

'คิดจะใช้เงินฟาดหัวฉันเหรอ? เห็นฉันเป็นคนยังไง? ศักดิ์ศรีลูกผู้หญิงมันกินไม่ได้แต่ก็ซื้อไม่ได้นะเว้ย!'

แต่เมื่อสายตาฉันโฟกัสไปที่ตัวเลขบนเช็ค...

1,000,000 หยวน

ตาฉันเบิกกว้างแทบถลนออกจากเบ้า ตัวเลขศูนย์หกตัวเรียงกันเป็นระเบียบสวยงามยิ่งกว่าแถวทหารวันสวนสนาม สมองนักคำนวณทำงานเร็วจี๋

'หนึ่งล้านหยวน! หนี้สินพะรุงพะรังที่ค้างคามาตลอดหนึ่งปีหลังจากแม่เสียจะหายวับไปในพริบตา แถมยังมีเงินเหลือพอจะหาที่ซุกหัวนอนใหม่ที่ดีกว่ารูหนูนี่ด้วย'

ขาของฉันก้าวไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว ศักดิ์ศรีที่เคยแบกไว้บนบ่าร่วงหล่นหายไปตอนไหนก็ไม่รู้ ฉันก้มลงหยิบเช็คใบนั้นขึ้นมามือสั่นระริก

"บอส... ให้ฉันจริง ๆ เหรอคะ?"

"ผมไม่เคยล้อเล่นเรื่องเงิน" กู้หยางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มองฉันด้วยสายตาของผู้ชนะ

"แต่มีข้อแลกเปลี่ยน... คุณต้องเซ็นสัญญานี่"

เขาโยนแฟ้มเอกสารสีดำตามลงมาอีกอย่าง

"สัญญาจ้างงานตำแหน่ง 'เลขาภาคกลางคืน' ระยะเวลาสามเดือน หน้าที่ของคุณคือสแตนด์บายที่นี่ตั้งแต่สี่ทุ่มถึงตีสี่ ห้ามลาออก ห้ามป่วย ห้ามตาย และที่สำคัญที่สุด"

เขาลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ค่อย ๆ ปลดหัวเข็มขัดกางเกงสแล็คสีดำออกช้า ๆ เสียง กริ๊ก ของหัวเข็มขัดโลหะดังก้องกังวานในห้องเงียบสงัด

"หน้าที่หลักของคุณคือ... ทำให้ผมนอนหลับ"

ฉันกลืนน้ำลายเอื๊อก มองเช็คในมือสลับกับมือหนากำลังรูดซิปกางเกงลง ความหมายของคำว่า 'ทำให้หลับ' ของเขา มันคงไม่ได้หมายถึงการอ่านนิทานก่อนนอนให้ฟังแน่ ๆ

'เอาวะยัยเมิ่ง! หนึ่งล้านหยวนแลกกับการเป็นหมอนข้างมนุษย์... ถือซะว่าหาข้อมูลเขียนนิยายภาคปฏิบัติก็แล้วกัน'

ฉันคว้าปากกาบนโต๊ะขึ้นมา จรดปลายปากกาเซ็นชื่อลงไปในสัญญาปีศาจทันทีโดยไม่อ่านรายละเอียดสักตัวอักษรเดียว

ทันทีที่ฉันวางปากกาลง กู้หยางก็แสยะยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก กางเกงราคาแพงของเขาร่วงกองลงไปอยู่ที่ข้อเท้า เผยให้เห็นชั้นในสีเข้มที่ห่อหุ้มความยิ่งใหญ่เอาไว้แทบไม่มิด

"เซ็นแล้วก็เริ่มงานเลย... ของผมมัน 'ตื่น' แล้ว... และมันต้องการที่ระบายเดี๋ยวนี้"