บทที่ 33 จำหน้าผัวไว้ให้ดี

ติ๊ง!

เสียงสัญญาณเตือนว่าลิฟต์เดินทางมาถึงชั้น 88 ดังขึ้นราวกับเสียงระฆังช่วยชีวิตหรือไม่ก็ระฆังพักยก

ประตูลิฟต์ค่อย ๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นโถงทางเดินกว้างขวางของเพนต์เฮาส์ที่เงียบสงบและหรูหรา

"อื๊อ... แฮ่ก..."

ฉันหอบหายใจตัวโยน ขาแข้งอ่อนแรงจนแทบจะยืนไม่อยู่ ต้องอาศัยแผงอกกว้างของกู้หยางเป็น...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ