บทที่ 5 เก็บปากไว้ครางดีกว่า

"และคืนนี้... ผมจะทำให้คุณร้องจนลืมชื่อตัวเองเลยคอยดู"

สิ้นเสียงประกาศิตที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ ร่างสูงใหญ่ของกู้หยางก็โน้มลงมาทาบทับฉันทันทีราวกับตึกถล่ม ความกดดันจากเรือนร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อทำเอาฉันแทบจะจมหายลงไปในฟูกหนานุ่ม

"ดะ... เดี๋ยว! หยุดก่อน ชุด...ชุดของฉัน"

ฉันหวีดร้องเสียงหลงเมื่อมือหนาที่ร้อนผ่าวสอดเข้ามาใต้ชุดแม่บ้านหลวมหลุดลุ่ยจากการกระตุกปมเชือกเมื่อครู่ เขาไม่รอให้ฉันได้ถอดเองตามมารยาทผู้ดี แต่ตัดสินใจใช้วิธีของคนป่าเถื่อน ความอดทนต่ำติดลบ

แควก!

เสียงผ้าเนื้อดีฉีกขาดดังบาดหูจนฉันสะดุ้งเฮือก กู้หยางกระชากสาบเสื้อแม่บ้านแยกออกจากกันอย่างแรงจนกระดุมเม็ดเล็ก ๆ กระเด็นหลุดกระดอนไปทั่วห้อง ราวกับเขาเห็นว่าเสื้อผ้าพวกนี้เป็นเพียงขยะที่เกะกะขวางทางความสุข

"เกะกะชะมัด"

เขาพึมพำอย่างหงุดหงิด ก่อนจะดึงรั้งชุดที่ขาดวิ่นนั้นออกจากเรือนร่างของฉันแล้วเหวี่ยงทิ้งไปที่พื้นอย่างไม่ไยดี และเขาไม่หยุดแค่นั้น มือหนาเอื้อมมาปลดตะขอบราเซียร์ด้านหลังและรั้งแพนตี้ตัวจิ๋วของฉันลงไปกองที่ข้อเท้าอย่างรวดเร็วชนิดที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัว

"อ๊ะ! บอส"

เพียงชั่วพริบตา ร่างกายของฉันก็เปลือยเปล่าล่อนจ้อน ไร้ปราการด่านสุดท้ายปกปิดอีกต่อไป ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศปะทะผิวเนื้อนวลเนียนภายใต้แสงไฟสลัว ทำให้ฉันรู้สึกหนาวสะท้านและไร้ทางสู้ยิ่งกว่าเดิม

ฉันรีบยกมือขึ้นปิดป้องหน้าอกและผลักแผงอกแกร่งที่ร้อนระอุราวกับเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์เอาไว้สุดชีวิต ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองใบหน้าหล่อเหลา ตอนนี้ดูเหมือนปีศาจราคะมากกว่าท่านประธานบริษัทเทคโนโลยีอันดับหนึ่ง

"ถ้าคุณจะบอกว่า 'ยังไม่พร้อม' หรือ 'กลัวเจ็บ' ล่ะก็... เก็บปากไว้ครางดีกว่า เพราะผมหยุดไม่ได้แล้ว"

"ไม่ใช่ค่ะ" ฉันรีบปฏิเสธลิ้นรัว แย้งไปหน้าตาตื่น

"คือ... คือเรื่องความปลอดภัย คุณจะมาสดไม่ได้นะ ฉันยังไม่อยากท้อง แล้วฉันก็ยังไม่อยากติดโรคด้วย หน้าตาดีก็ไม่ได้การันตีว่าจะไม่มีเชื้อโรคนะคะ"

ใช่... ถึงจะกลัวจนฉี่จะราด แต่สติสัมปชัญญะเรื่องสุขอนามัยของซูเมิ่งคนนี้ยังทำงานเต็มร้อย ฉันไม่อยากเอาชีวิตไปเสี่ยงกับความใคร่ชั่ววูบของผู้ชายแปลกหน้า (ถึงจะหล่อวัวตายควายล้มก็เถอะ) และที่สำคัญ... ขนาดมหึมาแบบนั้น ถ้าไม่มีตัวช่วยหล่อลื่น ฉันว่าฉันต้องได้ไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มที่โรงพยาบาลแน่ ๆ

กู้หยางจ้องหน้าฉันนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะยกยิ้มร้ายกาจขึ้นมา

"ฉลาดดีนี่... รู้จักรักตัวกลัวตาย"

เขาผละมือข้างหนึ่งออกจากเอวฉัน เอื้อมไปเปิดลิ้นชักหัวเตียงสีดำสนิทออก

กริ๊ก...

ทันทีที่ลิ้นชักเปิดออก แสงไฟสลัวในห้องก็ส่องให้เห็นสิ่งที่อยู่ภายใน... และนั่นก็ทำให้ฉันตาค้างเป็นรอบที่ร้อยของวัน

ภายในลิ้นชักนั้นไม่ได้มีปืน เอกสารลับ หรือยาแก้ปวด... แต่มันอัดแน่นไปด้วย 'กล่องสี่เหลี่ยมจัตุรัสเล็ก ๆ ' เรียงรายกันเป็นระเบียบยิบราวกับแผงวงจรอิเล็กทรอนิกส์ มีทุกสี ทุกสูตร ทุกรสชาติ ตั้งแต่แบบบางเฉียบยันแบบปุ่มขรุขระ

'เชี่ย... นี่มันคลังแสงกระสุนยางชัด ๆ อีตาบอสนี่กะจะเปิดร้านสะดวกซื้อบนเตียงเหรอวะ? เตรียมพร้อมอะไรเบอร์นั้น'

"เลือกสิ" เขาเอ่ยเสียงเรียบ ราวกับกำลังถามว่ารับกาแฟหรือชาดีครับ

"อะ... อะไรก็ได้ค่ะ เร็ว ๆ เถอะ" ฉันหลับตาปี๋ ไม่อยากจะมองคลังแสงนั่นนานกว่านี้ เดี๋ยวจะเป็นลม

กู้หยางหยิบซองสีดำขลับออกมาซองหนึ่ง ฉีกซองออกด้วยปากอย่างชำนาญ (ภาพนั้นเซ็กซี่จนน่าโมโห) ก่อนจะสวมใส่มันเข้ากับ 'อาวุธร้าย' ของเขาอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่ว

"รสมินต์" เขากระซิบชิดใบหู

"เย็น ๆ... คุณน่าจะชอบ"

'ชอบกะผีสิ! เย็นแล้วไง? เย็นแล้วมันจะเล็กลงมั้ย? ก็ไม่!'

ไม่ทันที่ฉันจะได้เถียง ร่างหนาก็แทรกตัวเข้ามาตรงกลางระหว่างขาของฉันอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่เปิดโอกาสให้ฉันได้ถอยหนี มือหนารวบสะโพกฉันไว้แน่น ตรึงให้แนบชิดกับหน้าขาแกร่ง

"อึก..."

ฉันกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติเมื่อส่วนหัวที่แข็งขึงและเย็นวูบ (เพราะถุงยางรสมินต์บ้าบอนั่น) แตะสัมผัสที่ปากทางรักที่ยังปิดสนิท

"อย่าเกร็ง…"