บทที่ 52 เช้าที่ (ไม่) สดใสกับยัยแมวเซา

"โอ๊ย"

ฉันครางออกมาเบา ๆ ทันทีที่พยายามจะพลิกตัวหนีแสงแดดยามเช้าที่ส่องเข้ามาแยงตา ความรู้สึกแรกที่แล่นปราดเข้ามาทักทายไม่ใช่ความสดชื่นแจ่มใส

แต่เป็นความรู้สึกเหมือนร่างทั้งร่างเพิ่งถูกจับโยนเข้าไปในเครื่องปั่นคอนกรีตแล้วเหวี่ยงไปมาตลอดทั้งคืน กระดูกทุกชิ้นร้าวระบมราวกับจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ แค่ขยับปล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ