บทที่ 7 คนละเมอลักหลับ

ความรู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังจะหลุดออกจากร่างมันเป็นแบบนี้นี่เอง...

ในขณะที่กู้หยางกำลังโหมกระหน่ำพายุรักใส่ฉันอย่างบ้าคลั่ง สมองของฉันขาวโพลนไปหมด ความเจ็บปวดจากการฉีกขาดในช่วงแรกจางหายไปจนแทบจำไม่ได้ เหลือทิ้งไว้เพียงความเสียวซ่านที่รุนแรงราวกับคลื่นสึนามิที่ซัดสาดเข้ามาลูกแล้วลูกเล่า

"อ๊ะ! อ๊า! บอส! ตรงนั้น... มันลึก... ลึกไป"

ฉันกรีดร้องเสียงหลงเมื่อเขาตอกอัดตัวตนเข้ามาจนสุดทางซ้ำ ๆ จุดที่ไวต่อความรู้สึกภายในร่างกายถูกเขากระตุ้นอย่างแม่นยำและหนักหน่วง ความเย็นซ่านจากเจลหล่อลื่นรสมินต์ผสมผสานกับความร้อนระอุจากแท่งเนื้อแข็งขึง สร้างความรู้สึกแปลกประหลาดทำให้ฉันแทบคลั่ง

กู้หยางไม่ผ่อนแรงลงเลยแม้แต่น้อย เหงื่อกาฬไหลหยดลงมาจากปลายคางของเขา ตกลงบนหน้าอกเปลือยเปล่าของฉัน เส้นผมสีดำสนิทเปียกชื้นลู่ลงมาปรกใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้บิดเบี้ยวด้วยแรงอารมณ์ ดวงตาแดงก่ำของเขาจ้องมองฉันราวกับจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว

"เรียกชื่อผม" เขาคำรามเสียงต่ำ สั่งการแกมบังคับในขณะที่สะโพกสอบยังคงทำงานถี่รัวระดับ 4G

"ซูเมิ่ง... เรียกชื่อผม"

"กู้... อื้อ! กู้หยาง! คุณกู้หยาง"

ฉันตะโกนเรียกชื่อเขาออกไปตามคำสั่ง (และเพราะความเสียวจนเก็บทรงไม่อยู่) เสียงหวานหูของฉันดูเหมือนจะเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีราดลงบนกองไฟราคะของเขา

"อา... ดี..."

เขากัดฟันกรอด เร่งจังหวะขึ้นไปอีกขั้นจนเตียงนอนขนาด King Size สั่นสะเทือนเลื่อนไถลไปกับพื้นพรม เสียงเนื้อกระทบเนื้อดัง พั่บ พั่บ พั่บ ถี่รัวจนฟังไม่ได้ศัพท์

'คนบ้าอะไรวะเนี่ย นี่มันเกินขีดจำกัดมนุษย์ไปแล้วนะ เขาไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนเยอะแยะ? กินกระทิงแดงแทนน้ำเปล่าเหรอ?!'

ร่างกายของฉันสั่นคลอนไปตามแรงกระแทก หัวสมองหมุนติ้ว ท้องน้อยบิดเกร็งจนแทบทนไม่ไหว ความสุขสมแล่นพล่านขึ้นมาจุกที่คอหอย

"มะ... ไม่ไหวแล้ว! บอส! ฉันจะ... อ๊าาาา!"

"ปล่อยออกมา... พร้อมกัน"

กู้หยางรวบเอวฉันไว้แน่น ตรึงร่างฉันให้นิ่งสนิทเพื่อรองรับแรงกระแทกชุดสุดท้ายหนักหน่วงที่สุด เขาโถมกายเข้าใส่ฉันอย่างบ้าคลั่งอีกสิบกว่าครั้ง ก่อนจะเกร็งตัวกระตุกอย่างรุนแรง

"ซี๊ดดดด... ซูเมิ่ง... อา..."

เสียงคำรามต่ำลึกดังก้องห้องลับ พร้อมกับความรู้สึกอุ่นวาบฉีดพุ่งออกมา แม้จะมีถุงยางกั้นอยู่ แต่ฉันก็สัมผัสได้ถึงแรงกระตุกเกร็งของมัดกล้ามเนื้อและการปลดปล่อยรุนแรงของเขา ร่างกายฉันกระตุกตอบรับโดยอัตโนมัติ สมองว่างเปล่าเหมือนทีวีโดนตัดสัญญาณ

เราทั้งคู่หอบหายใจแข่งกัน เสียงลมหายใจหยาบกระด้างดังก้องในความเงียบที่กลับคืนมา

ฉันนอนแผ่หราอยู่บนเตียง สภาพยับเยินเหมือนผ่านสงครามโลกครั้งที่สาม ขาแข้งอ่อนแรงจนหุบไม่ลง น้ำตาซึมที่หางตาด้วยความเหนื่อยอ่อน

'รอด... รอดตายแล้วกู... จบสักที'

ฉันถอนหายใจยาวเหยียด เตรียมจะผลักร่างยักษ์ที่ยังคงทาบทับอยู่บนตัวฉันออก แต่ทว่า...

ตุบ!

จู่ ๆ กู้หยางก็ทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงมาทับฉันเต็ม ๆ เหมือนตึกถล่ม!

"โอ๊ย! บอส! หนัก"

ฉันร้องประท้วงเสียงหลง พยายามดันไหล่เขาออก

"เสร็จแล้วก็ลุกสิคะ จะมานอนทับทำไม ฉันหายใจไม่ออก"

แต่ปฏิกิริยาตอบกลับของเขามีเพียงความเงียบ...

เงียบสนิท...

ลมหายใจที่เคยหอบกระชั้นถี่รัวเมื่อครู่ ค่อย ๆ ปรับจังหวะเป็นสม่ำเสมอ ยาวนาน และลึกขึ้น... ตามมาด้วยเสียงกรนเบา ๆ ในลำคอ

ครืด... ฟู่...

ฉันชะงักกึก หยุดดิ้นรนทันที ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองกลุ่มผมสีดำซุกอยู่ที่ซอกคอฉัน

อย่าบอกนะว่า...

"บอส? คุณกู้? กู้หยาง"

ฉันลองเรียกเบา ๆ พร้อมกับใช้นิ้วจิ้มไปที่ไหล่เขา จึ๊ก จึ๊ก

ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก...

"หลับ?!" ฉันอุทานออกมาอย่างเหลือเชื่อ

"หลับคาอกเนี่ยนะ?! เฮ้ย! นี่มันหยามกันเกินไปแล้ว เพิ่งจะเสร็จกิจเมื่อกี้ ก็ชัตดาวน์ตัวเองเลยเรอะ นี่คุณเป็นหุ่นยนต์ที่แบตหมดหรือไง"

ฉันพยายามจะดันตัวเขาออกอีกครั้ง แต่ร่างสูงที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อนี้ทั้งใหญ่ทั้งหนักราวกับหินผา แถมเขายังกอดฉันแน่นเหมือนหมอนข้างเน่า ๆ ใบโปรด ขาแกร่งก่ายเกยทับขาฉันไว้ ล็อกตัวฉันไว้กับที่นอนอย่างสมบูรณ์แบบ

'เวรกรรมอะไรของยัยเมิ่งวะเนี่ย... เงินล้านหยวนนี่มันค่าตัวหรือค่าแบกหาม? หนักฉิบหาย'

ฉันนอนมองเพดานห้องด้วยสายตาว่างเปล่า รู้สึกเหนียวตัวไปหมดทั้งเหงื่อเขาเหงื่อเราปนกันมั่วซั่ว แต่จะขยับไปไหนก็ไม่ได้

แต่ในขณะที่ฉันกำลังปลงตกกับชีวิตสาวไซด์ไลน์จำเป็นอยู่นั้น... จู่ ๆ กู้หยางก็ขยับตัวเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาที่หลับตาพริ้มถูไถไปมาที่ซอกคอและเนินอกของฉันเหมือนลูกแมวขี้อ้อนที่กำลังหาไออุ่น

"หอม"

เขาละเมอพึมพำออกมาเสียงแผ่วเบา น้ำเสียงนั้นฟังดูอ่อนโยนและเปราะบางอย่างน่าประหลาด ผิดกับท่านประธานจอมเผด็จการเมื่อครู่ลิบลับ

"ชิงชิง... อย่าไปนะ..." (นั่นไง! ชื่อใครอีกวะ!)

"ซูเมิ่ง... ตัวหอม..."

ฉันชะงักไปนิดหนึ่งเมื่อได้ยินชื่อตัวเองหลุดออกมาจากปากเขา ความรู้สึกหมั่นไส้เมื่อครู่เริ่มลดลงนิดหน่อย

'เออ... อย่างน้อยก็ยังจำชื่อคู่นอนได้... ถือว่ายังมีจรรยาบรรณอยู่บ้าง'

ฉันถอนหายใจ พยายามจะข่มตาหลับตามเขาไป เพราะไหน ๆ ก็ไปไหนไม่ได้แล้ว แต่ทว่า... ความสงบสุขของฉันอยู่ได้ไม่ถึงหนึ่งนาที

จู่ ๆ ฉันก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่ส่วนล่าง...

'อาวุธร้าย' ของเขาที่ยังคงสวมเครื่องป้องกันและแช่คาอยู่ในกายฉัน (ใช่! เขายังไม่ถอดออก!) ซึ่งเมื่อกี้มันเริ่มจะสงบลงแล้ว

แต่วินาทีนี้... มันเริ่มกระตุก... ตุบ... ตุบ...

และค่อย ๆ 'ขยายตัว' ใหญ่ขึ้นมาอีกรอบ คับแน่นจนเต็มช่องทางรักของฉันเหมือนเดิม

ฉันเบิกตากว้างจนตาแทบถลน กรีดร้องในใจแบบไม่มีเสียง

'เฮ้ย! เอาจริงดิ?! หลับแล้วของยังขึ้นได้อีกเรอะ?!'

ฉันก้มลงมองหน้าเขาชัด ๆ อีกที... ตาเขายังหลับพริ้ม ขนตายาวงอนทาบลงบนแก้ม ลมหายใจยังคงสม่ำเสมอเหมือนคนหลับลึก

แต่ไอ้ท่อนเอ็นข้างล่างนั่นมันกำลังตื่นตัวเต็มที่และเริ่มขยับดุนดันผนังอ่อนนุ่มภายในของฉันด้วยตัวของมันเอง

'นี่มันคนหรือเครื่องจักรสังเคราะห์แสงวะเนี่ย หรือว่าเขาฝันเปียก?! แต่จะมาฝันคาตัวฉันแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย'

กู้หยางครางฮือในลำคออย่างสุขสมทั้งที่ยังหลับ เอวสอบเริ่มขยับเนิบนาบโดยสัญชาตญาณ...

"อ๊ะ... บอส! เดี๋ยว!"

ฉันพยายามจะดันหน้าท้องเขาไว้ แต่แรงคนหลับ (หรือแกล้งหลับ?) มันเยอะมหาศาล เขาเริ่มขยับสะโพกตอกอัดเข้ามาอีกครั้ง... ช้า ๆ... แต่เน้น ๆ

"ฮึก... ซูเมิ่ง..."

เขาละเมอเรียกชื่อฉันเสียงแหบพร่า ก่อนจะเริ่มบทรักรอบที่สองทั้งที่ยังหลับตา

วินาทีนั้น ฉันตระหนักได้ทันทีว่า... สัญญาจ้างสามเดือนนี้ ฉันอาจจะต้องแลกมาด้วยชีวิต (และมดลูก) ของฉันจริง ๆ

'ใครก็ได้ช่วยด้วย! ฉันกำลังจะโดนคนละเมอข่มขืน กรี๊ดดดดด!'